vrijdag 22 februari 2019

KPN Grand prix 3

Afgelopen maandag zijn wij aangekomen in het mooie Luleå. De vlucht er naar toe duurde wel langer dan verwacht. Wij vlogen van Schiphol naar Stockholm en van Stockholm naar Luleå. Wij hadden 50 minuten overstap tijd, wat normaal gesproken prima zou moeten lukken. Op Schiphol hadden wij al vertraging en het vliegtuig van Stockholm naar Luleå zagen we net voor onze neus weg vliegen. Dit betekende dat wij vijf uur lang moesten wachten op onze volgende vlucht. Eenmaal aangekomen snel naar ons huisje gereden en kon Alida nog snel even boodschappen halen.

Dinsdag en woensdag hadden wij nog even tijd om lekker te kunnen schaatsen op het ijs. Even ijs verkennen en weer omgaan met de omstandigheden hier. De kou en de wind maakt het toch heel anders dan de Weissensee. 's Middags maakte we van de gelegenheid gebruik om door middel van een sledetocht met huskyhonden een stukje Zweden te verkennen. 

Donderdag om 9.00 uur klonk dan het startschot over 80km. De temperatuur was nog flink gedaald. Het was -21 °C en gevoelstemperatuur -28 °C . Allemaal nog een extra thermoshirtje aan en zo konden we van start gaan. De wedstrijd begon voor onze ploeg gelijk goed. Wij hadden het initiatief. Nienke zat gelijk in een kopgroep van twee. Dat was jammer, want zo vroeg in koers weet je eigenlijk al dat je met z’n tweeën het niet gaat redden. Maar zo hoefde de rest van de ploeg niets te doen en konden zich sparen. Nadat Nienke was teruggepakt probeerde ik het gelijk. Ook ik kreeg maar één iemand mee. Toen ik teruggepakt werd kon Ankie wegrijden. Zij kreeg nog vijf meiden mee en zat dus in een mooie kopgroep. Niet alle favorieten zaten in deze groep en zo was het voor de rest van de ploeg zaak om goed op te letten en mee te springen met de favorieten. Ondertussen had iedereen last gekregen van enorm botte schaatsen. Dit kwam doordat er onder de brug, waar wij onderdoor reden, allemaal steentjes lagen. De wegen worden hier namelijk gestrooid met steentjes. Maya kon door botte schaatsen en door de kou het peloton niet meer volgen.
Nienke reed een hele sterke wedstrijd en is een paar keer mee gesprongen, maar is helaas ook een aantal keer hard gevallen en reed haar ijzer krom waardoor ze de koers moest verlaten. Ook mijn schaatsen waren net zoals de rest bot maar kon het peloton nog wel bijhouden. Helaas lukte het me niet om met de favorieten mee springen. Dit was erg jammer, want nu zat Ankie alleen voorin. Ankie heeft een sterke wedstrijd gereden en heeft een aantal keer geprobeerd in de finale weg te rijden. Maar helaas slaagden haar pogingen niet. In de laatste twee kilometer ging Ankie nog onderuit en zat een top klassering er niet meer in. Al met al zijn wij tevreden met vooral het begin van de koers en hopen dat door te zetten naar de aankomende twee wedstrijden.


Groetjes Laura

zondag 10 februari 2019

KPN Cup 12 Enschede

Ineens is het einde van het seizoen in zicht! Nog 3 wedstrijden op kunstijs en 3 wedstrijden op Zweeds zee-ijs in de Botnische Golf. Nadat we terugkeerde van de Weissensee namen we even gas terug, maar stonden we op dinsdag ook alweer op het perfect geprepareerde ijs van de Elfstedenhal. Na al die kilometers rechtdoor was dat even wennen. Honderd meter rechtdoor, bocht, honderd meter rechtdoor en daar was alweer de volgende bocht. Toch keken we aan het einde van de training uit naar zaterdag. In Enschede stond marathon Cup 12 op het programma. Chantal kon in deze doorstroomwedstrijd helaas niet meedoen. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ze haar enkelbanden heeft gescheurd bij de laatste wedstrijd in Oostenrijk. Heel erg jammer, maar ze was er wel bij om ons aan te moedigen!

Over de wedstrijd kan ik voor mezelf vrij kort zijn. Na een goede start, waarin ik lekker voorin meereed, lag ik al na 12 rondjes in de kussens. Bij een onfortuinlijke inhaalmanoeuvre binnendoor kwam ik in botsing met een andere rijdster. Op dat moment zag het tempo vrij hoog en stond ik niet snel genoeg weer op mijn benen. De aansluiting met het peloton heb ik in ieder geval niet meer kunnen vinden. Even balen, schaatsen uit en de wedstrijd vanaf de zijlijn verder volgen.

De andere meiden zaten er nog goed bij. Laura zat constant in het voorste deel van de wedstrijd. Het tempo lag hoog en aan de achterkant wapperde de ene na de andere dame eraf. Maya en Nienke reden daar ook, maar konden elke keer op tijd weer een paar plekjes opschuiven. Ondanks dat lieten ze goed ploegenspel zien waarbij Laura in een kopgroep meezat en Maya in haar eentje de sprong waagde. Nienke reed mee naar voren en zette zich op kop van het peloton om de vaart eruit te halen. Helaas vonden ze voorin niet de nodige samenwerking en leek de wedstrijd te gaan eindigen in een massasprint. Maar net op dat moment sprong Merel Bosma weg en werd er in het peloton naar elkaar gekeken. Ze bouwde in haar eentje een flinke voorsprong op en werd even later door twee teamgenoten, die zich hadden laten afzakken, op sleeptouw genomen. Nienke was inmiddels ook ten val gekomen en reed op achterstand de wedstrijd uit. Maya had inmiddels al een paar keer flink zitten sterven maar voor de finale vond ze nog ergens een tankje energie en nam Laura op sleeptouw. Samen reden ze een schitterende sprint waarin Laura als 6e finishten.
Op naar volgende week, dan rijden we in de koude ijshal van Dronten.
Groetjes Ankie