zondag 16 februari 2020

KPN Cup 13 Tilburg

Een verslag van Annemarie: Gisteravond stond in Tilburg voor mij de laatste marathon van dit seizoen op het programma. Het was de laatste doorstroom wedstrijd, dus ik mocht nog een keer bij de topdivisie mee doen. Ik had er zin in maar ik vond het ook wel een beetje spannend. Het zijn namelijk hele andere wedstrijden dan wij gewend zijn in de Belofte competitie.

Voor mij was het geen goede wedstrijd, de benen werkten vanaf het begin af aan niet mee en ik moest de strijd helaas al vroeg staken. Daar baalde ik wel van want ik had het seizoen graag anders afgesloten.

Ik kleedde mij snel om en ging terug naar de baan om bij Alida te polsen hoe het ging en de meiden aan te moedigen. En goed ging het! Laura zat bij een grote kopgroep van elf dames, waar de meeste ploegen vertegenwoordigd waren. Voor in het peloton waren Ankie en Maya goed aan het afstoppen. Na een aantal ronden kreeg Nienke het teken dat ze zich af moest laten zakken, waarna ze hard op kop reed voor de kopgroep. Doordat Nienke zo hard reed werd het gat naar het peloton gedicht en moest het peloton eerder af sprinten, maar de bel werd pas op het laatste moment aangekondigd. Ankie was nog aan het afstoppen en kwam daardoor op gesloten in het peloton. Maya kon nog wel de buitenkant nemen en reed een nette peloton sprint! Voor Nienke zat de wedstrijd er ook op, want zodra het peloton gefinisht is mag je de kopgroep niet meer helpen.

Met nog 5 ronden te gaan begonnen de overgebleven dames aan hun finale. Er was een kansrijke ontsnapping, echter werd deze met 1 ronde te gaan dicht gereden. Het ging dus een sprint worden, Laura zat op de goede plek en reed naar de 3e plaats! Hiermee pakte ze haar eerste podium op kunstijs. De meiden hebben allemaal erg goed gereden en dit was dan ook een hele mooie teamprestatie!

Vandaag mogen de meiden nog even nagenieten, want morgen vertrekken zij naar Lulea in Zweden voor de laatste natuurijs wedstrijden. Daar staan nog 3 KPN Grand Prix wedstrijden op het programma. Dit zal te volgen zijn via schaatsen.nl en de samenvattingen zijn te zien op nos.nl.

zondag 9 februari 2020

KPN Cup 12 Hoorn

Na inmiddels heel wat jaren mee te draaien in de topdivisie heb ik er al heel wat trainingsuren opzitten. Op de schaats, maar misschien nog wel meer op de fiets. Gedurende het schaatsseizoen staat zondag, de dag na de wedstrijd, in het teken van een herstel/duurrit op die fiets. Maar storm Ciara strooit vanmorgen roet in het eten. Code oranje met windstoten van 100 tot 130 km/u. Het lijkt dat er niks anders opzit dan toch maar de fiets op de tacx (hometrainer) te zetten en zo de benen het nodige herstel te geven. Maar in de loop van al die jaren heb ik een lichte afkeer ontwikkeld tegen deze vorm van training. Veel liever stap ik op de fiets voor een rondje in de frisse buitenlucht.

Hoe erg kun je opzien tegen drie kwartier doelloos trappen zonder enige vorm van afleiding. Ik duik mijn kledingkast in. Eerst maar een windvanger aan (thermoshirt met speciaal aan de voorkant een winddicht materiaal). Terwijl ik hem aantrek bedenk ik mij dat het enige wat ik zometeen eigenlijk niet wil is wind vangen. Ik pak mijn zwaarste fiets uit de schuur, voor wat echt wegligging en vol goede moed loop ik het tuinpad af. Ik besluit een rondje om Leeuwarden heen te maken. Een beetje tussen de bebouwing door dan zal het allemaal wel meevallen. Maar even later word ik gepakt door een windvlaag en kan ik nog net een stoeprandje ontwijken. Ik vervolg mijn weg, beducht op de volgende windstoot en speurend naar elk hobbeltje, paaltje, hekje of stoeprand. Het doet me denken aan het natuurijs van vorige week op de Weissensee, daar is hetzelfde vereist maar dan met scheuren. Na iets meer dan een uur rij ik het tuinpad weer op en constateer dat ik het niet eens aangedurfd heb om onderweg een slokje uit mijn bidon te nemen. Als kunstfietsen ooit nog eens Olympisch wordt dan ben ik in ieder geval voorbereid.

Dan naar de wedstrijd van gisteravond. Bij de voorbespreking geven we allemaal aan nog wat last te hebben van pijntjes. Ruggen kraken, voeten knellen en door werk en studie is het energielevel nog niet helemaal op peil. Maar vooral de trots overheerst van die mooie overwinning op de Alternatieve Elfstedentocht. We besluiten het in de wedstrijd even aan te kijken en gewoon lekker mee te rijden.

Gelijk vanaf de start knalt het peloton erin en is er van even aankijken geen spraken. Het is weer wennen om na elke 100m rechtdoor een bocht te moeten lopen en ook hier op kunstijs zitten een paar gaten in het ijs, dus is het opletten geblazen. Om beurten springen we mee met kopgroepjes en vooral Laura heeft het op de heupen. Dan valt het even stil en rijdt er heel stiekem een groepje weg. We zitten er niet bij en ik probeer de oversteek te maken. Helaas is het gat al te groot en kan in de aansluiting niet vinden. Dan doen Laura en Maya nog een poging, maar ook die strand even later. Het kopgroepje van 7 dames pakt een ronde voorsprong en wij maken ons op voor de pelotonsprint. Samen met Nienke zit ik met 7 rondjes te gaan mooi voorin maar we raken elkaar weer kwijt. Dan zie ik Laura langskomen en ook Maya sluit aan. De Cennedtrein schuift naar voren en we gaan er vol overtuiging in. Laura trekt hem aan en ik neem het even later van haar over. Het laatste wagonnetje is Maya die naar een mooie 5e plek in het peloton sprint. Met de 7 koplopers erbij eindigt ze dus op plek 13. Nienke, Laura en ik zitten verder van achter.

Volgende week mogen wij naar Tilburg toe, waarna we maandag richting Lulea vertrekken voor het vervolg van de Grandprix natuurijs wedstrijden.

dinsdag 4 februari 2020

Grand Prix 3 de Alternatieve Elfstedentocht

Woensdag 29 januari 2020.
Grand Prix 3 de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Door de ogen van de ploegleider.

Het is dinsdag. De dag voor de Alternatieve Elfstedentocht. Een dag die volledig in het teken staat van de voorbereiding. Voor de rijdsters met losfietsen, pannenkoeken eten, slapen, weer eten, schaatsen slijpen en wedstrijdbespreking. Voor de ploegleider met regelzaken zoals bidons, repen en gels tellen. Tape, bananen, smarties, tasjes, verrekijker en dergelijke klaarleggen. De spanning begint al iets op te lopen. Morgen is immers de allerbelangrijkste wedstrijd. De 200 km Alternatieve Elfstedentocht. Ik maak nog  een wandelingetje naar het grote prijswinnaarsbord waar mijn eigen naam ook 2x op staat. Wat zou het mooi zijn als daar morgen de naam van een CENNED rijdster bij op komt te staan.
Tijdens het avondeten komt een appje van Willem Hut. Er zijn verzorgingstenten weggewaaid. Ook onze verzorgingstent is keurig opgebouwd voordat het donker wordt. Masseur Willy en papa Willem spoeden zich naar het ijs. Lastig zoeken in het donker. Maar ze vinden onze tent. Kapotgewaaid en opgekruld over een wc hokje. Dat wordt morgen buiten staan. Ach de zon gaat schijnen en vroeger hadden we ook geen tenten.


Het is woensdag. Koersdag. Om 4.30 uur gaat de wekker. De start van de dames is om 7.30 uur. 200 km. Poeh dat is ver. In de voorbespreking hadden we Maya de rol van vooruitgeschoven pion gegeven. In de eerste 100 km met alle kopgroepen mee. Nienke, Ankie en Laura zouden dan in het begin hun krachten kunnen sparen. Beloftenrijdsters Annemarie en Chantal gingen voor hun eigen koers en mochten ongeveer 100 km meerijden. Chantal was in een eerdere wedstrijd al hard gevallen en als de hoofdpijn terugkwam was het stoppen.


Wat is het mooi als een plan uitkomt. Maya zat zoals afgesproken in alle kopgroepen en ook in wat uiteindelijk de definitieve kopgroep bleek te zijn. Maya was de perfecte blimsemafleider. Na ongeveer 120 km sprong Nienke samen met Demi van Benthem richting de kopgroep als vooruitgeschoven post en konden Ankie en Laura naar Nienke toe springen. Dankzij het beulswerk op kop van Nienke konden Laura en later ook Ankie aansluiten in de kopgroep. En daar zaten we dan met drie CENNED rijdsters in de kopgroep.
Wat doet een ploegleider in die tijd? Over het ijs van lus naar lus fietsen op mijn ATB met spijkerbanden. De voorsprong qua tijd aan de kopgroep doorgeven. Nienke naar achteren sturen om eerst Laura en vervolgens Ankie op te halen. Het klaarzetten van de bidons was ondertussen door papa Smit overgenomen. Nienke was nog nooit zo diep gegaan en moest de kopgroep en later ook het peloton laten gaan. Maar ze werd toch als 40e geklasseerd. Ondertussen was de voorsprong van de kopgroep van 5 minuten wat aan het teruglopen. Ankie hielt het tempo in de kopgroep hoog en er vielen steeds meer rijdsters af. Totdat de kopgroep brak en Laura voorin met 5 rijdsters overbleef. Het groepje van Ankie viel terug in het peloton waar Ankie nog mooi wat stoorzender werk kon verrichten. In de finale bleef Laura demarreren en kwam ze solo juichend over de streep. “Ik heb gewoon gewonnen” zei ze. Wel tien keer. En ik? Ik heb vol trots een traantje weggepinkt. Wat een geweldige teamprestatie. Ik ben beretrots op de CENNED meiden.

Johan Boef omschrijft het als volgt:
Het recht van de sterkste
Het is een monsterafstand, die 200 kilometer. Het is een afstand die scheidt, die pelotons doet verschrompelen, die zich in je spieren vastbijt en niet meer loslaat. Het is een afstand die het marathonschaatsen terugbrengt tot de kern, tot de strijd van man tegen man, tot een gevecht van vrouw tegen vrouw. En dan is die sport op z'n mooist. Als het ploegenspel is uitgespeeld, als het gevecht gaat om de sterkste, om de slimste, de taaiste, de wilskrachtigste. En hoe moeilijk is dat, als je rondrijdt in een kopgroep met de hardste rijders van dat moment. Wachten op de sprint? Vroeg in de finale al in de aanval? Frank Vreugdenhil deed het eerste, Laura van Ramshorst het tweede: het bewijs dat een vast recept niet bestaat. Maar beiden wonnen die wedstrijd die iedere marathonschaatser wil winnen. En het publiek? Zelfs het publiek was buiten adem van twee formidabele races. Dit was geen gewone marathon, dit was #meermarathon.

Donderdag 30 januari.
Nog een laatste dagje Weissensee. Bijkomen van alle inspanning, de euforie en alle aandacht voor Team CENNED. Op het grote prijswinnaarsbord wordt de naam van CENNED rijdster Laura van Ramshorst bijgeplakt.

Vrijdag 31 januari.
We rijden naar huis. Ik lever de bus weer in bij co-sponsor Stichting Phusis in Assen. Weekendje opruimen en de was doen. Over twee weken gaan we naar Zweden voor het vervolg van de natuurijscompetitie. Maar eerst op maandag gewoon weer aan het werk bij SportDrenthe.

Maandag 3 februari 2020. Alida Pasveer. Ploegleider team CENNED.