vrijdag 22 februari 2019

KPN Grand prix 3

Afgelopen maandag zijn wij aangekomen in het mooie Luleå. De vlucht er naar toe duurde wel langer dan verwacht. Wij vlogen van Schiphol naar Stockholm en van Stockholm naar Luleå. Wij hadden 50 minuten overstap tijd, wat normaal gesproken prima zou moeten lukken. Op Schiphol hadden wij al vertraging en het vliegtuig van Stockholm naar Luleå zagen we net voor onze neus weg vliegen. Dit betekende dat wij vijf uur lang moesten wachten op onze volgende vlucht. Eenmaal aangekomen snel naar ons huisje gereden en kon Alida nog snel even boodschappen halen.

Dinsdag en woensdag hadden wij nog even tijd om lekker te kunnen schaatsen op het ijs. Even ijs verkennen en weer omgaan met de omstandigheden hier. De kou en de wind maakt het toch heel anders dan de Weissensee. 's Middags maakte we van de gelegenheid gebruik om door middel van een sledetocht met huskyhonden een stukje Zweden te verkennen. 

Donderdag om 9.00 uur klonk dan het startschot over 80km. De temperatuur was nog flink gedaald. Het was -21 °C en gevoelstemperatuur -28 °C . Allemaal nog een extra thermoshirtje aan en zo konden we van start gaan. De wedstrijd begon voor onze ploeg gelijk goed. Wij hadden het initiatief. Nienke zat gelijk in een kopgroep van twee. Dat was jammer, want zo vroeg in koers weet je eigenlijk al dat je met z’n tweeën het niet gaat redden. Maar zo hoefde de rest van de ploeg niets te doen en konden zich sparen. Nadat Nienke was teruggepakt probeerde ik het gelijk. Ook ik kreeg maar één iemand mee. Toen ik teruggepakt werd kon Ankie wegrijden. Zij kreeg nog vijf meiden mee en zat dus in een mooie kopgroep. Niet alle favorieten zaten in deze groep en zo was het voor de rest van de ploeg zaak om goed op te letten en mee te springen met de favorieten. Ondertussen had iedereen last gekregen van enorm botte schaatsen. Dit kwam doordat er onder de brug, waar wij onderdoor reden, allemaal steentjes lagen. De wegen worden hier namelijk gestrooid met steentjes. Maya kon door botte schaatsen en door de kou het peloton niet meer volgen.
Nienke reed een hele sterke wedstrijd en is een paar keer mee gesprongen, maar is helaas ook een aantal keer hard gevallen en reed haar ijzer krom waardoor ze de koers moest verlaten. Ook mijn schaatsen waren net zoals de rest bot maar kon het peloton nog wel bijhouden. Helaas lukte het me niet om met de favorieten mee springen. Dit was erg jammer, want nu zat Ankie alleen voorin. Ankie heeft een sterke wedstrijd gereden en heeft een aantal keer geprobeerd in de finale weg te rijden. Maar helaas slaagden haar pogingen niet. In de laatste twee kilometer ging Ankie nog onderuit en zat een top klassering er niet meer in. Al met al zijn wij tevreden met vooral het begin van de koers en hopen dat door te zetten naar de aankomende twee wedstrijden.


Groetjes Laura

zondag 10 februari 2019

KPN Cup 12 Enschede

Ineens is het einde van het seizoen in zicht! Nog 3 wedstrijden op kunstijs en 3 wedstrijden op Zweeds zee-ijs in de Botnische Golf. Nadat we terugkeerde van de Weissensee namen we even gas terug, maar stonden we op dinsdag ook alweer op het perfect geprepareerde ijs van de Elfstedenhal. Na al die kilometers rechtdoor was dat even wennen. Honderd meter rechtdoor, bocht, honderd meter rechtdoor en daar was alweer de volgende bocht. Toch keken we aan het einde van de training uit naar zaterdag. In Enschede stond marathon Cup 12 op het programma. Chantal kon in deze doorstroomwedstrijd helaas niet meedoen. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ze haar enkelbanden heeft gescheurd bij de laatste wedstrijd in Oostenrijk. Heel erg jammer, maar ze was er wel bij om ons aan te moedigen!

Over de wedstrijd kan ik voor mezelf vrij kort zijn. Na een goede start, waarin ik lekker voorin meereed, lag ik al na 12 rondjes in de kussens. Bij een onfortuinlijke inhaalmanoeuvre binnendoor kwam ik in botsing met een andere rijdster. Op dat moment zag het tempo vrij hoog en stond ik niet snel genoeg weer op mijn benen. De aansluiting met het peloton heb ik in ieder geval niet meer kunnen vinden. Even balen, schaatsen uit en de wedstrijd vanaf de zijlijn verder volgen.

De andere meiden zaten er nog goed bij. Laura zat constant in het voorste deel van de wedstrijd. Het tempo lag hoog en aan de achterkant wapperde de ene na de andere dame eraf. Maya en Nienke reden daar ook, maar konden elke keer op tijd weer een paar plekjes opschuiven. Ondanks dat lieten ze goed ploegenspel zien waarbij Laura in een kopgroep meezat en Maya in haar eentje de sprong waagde. Nienke reed mee naar voren en zette zich op kop van het peloton om de vaart eruit te halen. Helaas vonden ze voorin niet de nodige samenwerking en leek de wedstrijd te gaan eindigen in een massasprint. Maar net op dat moment sprong Merel Bosma weg en werd er in het peloton naar elkaar gekeken. Ze bouwde in haar eentje een flinke voorsprong op en werd even later door twee teamgenoten, die zich hadden laten afzakken, op sleeptouw genomen. Nienke was inmiddels ook ten val gekomen en reed op achterstand de wedstrijd uit. Maya had inmiddels al een paar keer flink zitten sterven maar voor de finale vond ze nog ergens een tankje energie en nam Laura op sleeptouw. Samen reden ze een schitterende sprint waarin Laura als 6e finishten.
Op naar volgende week, dan rijden we in de koude ijshal van Dronten.
Groetjes Ankie

donderdag 31 januari 2019

Alternatieve Elfstedentocht 2019

Woensdagochtend 30 januari ging de wekker om 04.30 uur. Vandaag was het tijd voor dé belangrijkste wedstrijd van het jaar als echte marathonschaatser. Veel van ons hebben deze dag als droomdoel naast de echte Elfstedentocht opgeschreven. ’s Ochtends op de fiets rijden we al langs het bord, het bord met alle winnaars van de slopende 200 km van de alternatieve Elfstedentocht. Allemaal dromen we er van om die brug op te mogen en onze naam bij te laten schrijven op het grote bord bij de brug.

Terug naar de editie van 2019, want ook dit jaar stonden wij met de hele ploeg hier aan de start. Gespannen kopjes voor de start, de avond van te voren is alle voeding al klaar gemaakt. Zo’n lange wedstrijd eist van de begeleiding een strakke planning want om de ronde moeten er bidons met sportvoeding, reepjes en gelletjes voor ons klaar staan. Om 07.30 uur klonk het startschot en daar vertrokken we met 88 dames voor de koers over 200 km, allemaal met dezelfde droom. De eerste kopgroep vertrok al snel en zoals gepland zaten we in deze kopgroep niet vertegenwoordigd. Er zaten vooral regionummers in en met de gedachte dat deze de wedstrijd hoogstwaarschijnlijk niet zouden finishen lieten we deze kopgroep dan ook gaan. De temperatuur daalde tijdens de wedstrijd dus er moesten jasjes en winterjassen aangepakt worden. De skibrillen konden op en ook het tempo in het peloton zorgde niet voor het opwarmen. Naar mate de wedstrijd vorderde kwam er wat meer snelheid in het peloton. Er sprong een groep weg uit het peloton met daarbij verschillende kanshebbers, Nienke was scherp en sprong direct achter Manon Kamminga aan en sloot zo aan in de kopgroep.
Ook dit ging volgens plan, Nienke rijdt ijzersterke wedstrijden op natuurijs en we zijn dus blij dat zij namens Cenned vertegenwoordigd is in de kopgroep. Achter het peloton gebeurt tot 100 km weinig en we koersen mooi met z’n allen mee. Andere ploegen besluiten na 120 km dat het gat dicht moet en proberen het peloton op gang te trekken of te springen. Maya moet hier helaas de koers verlaten, de inspanningen van afgelopen dagen en een valpartij zorgen ervoor dat ze het peloton moet laten gaan. Chantal moet daarentegen voor in het peloton aan het werk om ervoor te zorgen dat er geen kopgroepen ontstaan of mensen springen zonder Ankie en Laura. De twee aangestelde kopvrouwen voor deze wedstrijd. De kopgroep komt terug tot 22 seconden en van Alida krijgt Chantal te horen dat ze daar niet hard meer rijden. Dit was waar het moest gebeuren, ze rijdt naar voren om de kop van het peloton op te zoeken en stapt in een scheur en gaat onderuit… Shit. Ze kan de wedstrijd niet vervolgen en wordt van het ijs gehaald. Laura en Ankie staan er alleen voor. Twee meiden uit het peloton weten nog te springen naar de kopgroep maar dan rijdt de kopgroep steeds verder bij het peloton vandaan. Nienke moet helaas de kopgroep laten gaan waar er steeds over elkaar heen gedemarreerd wordt. Nienke rijdt een dijk van een koers en probeert nog kopwerk te doen in het peloton tot het lampje uitging en ze keurig de wedstrijd op achterstand heeft gefinishte. Ankie en Laura missen de boot en Laura probeert nog te springen. Ze komt tot 17 seconden maar kan het laatste gat niet dichten. Ze moeten zich op gaan maken voor de pelotonsprint omdat de kopgroep niet meer bijgehaald gaat worden. Ankie rijdt zich goed naar voren maar valt in de laatste bocht. De kans op een goede uitslag is daarbij verkeken. Vandaag is een dag waarop we hebben gegokt en verloren, hebben gestreden en gevochten voor onze droom.  Trots zijn wij als ploeg dat we bekend hebben kunnen maken dat we als ploeg volgend jaar bij elkaar blijven. Dus volgend jaar zullen we opnieuw langs het bord en de brug fietsen, en zullen we er weer een heel jaar lang alles aan doen om ons droomdoel werkelijkheid te laten worden.

Ontzettend blij zijn wij met alle hulp en steun die we hebben gekregen afgelopen week van de ploegleiding, masseur, verzorgers, sponsors en ouders/familie. Bedankt daarvoor!

dinsdag 29 januari 2019

Grandprix 2

Na het ONK zaterdagmiddag moest de knop alweer snel om. Zondagochtend herhaalde zich het ritueel van de “rustdag”. Acht uur ontbijt, tien uur op de fiets voor een herstelritje. Het is helaas niet zo zonnig als de andere dagen en de temperatuur is een stuk hoger. s’ Middags was er tijd voor een bakkie en schaatsen slijpen. Na de voorbespreking en een lekkere maaltijd sluiten we de af met een spelletje 30 seconds.

Maandagochtend ging de wekker om half 8. Vandaag was het tijd voor de kortste wedstrijd van deze week, namelijk Grandprix 2 over 40 km. Aangezien het de hele nacht flink gesneeuwd had moest de baan over 5 km ’s ochtends nog geprepareerd worden. IJsmeester van de Weissensee, Norbert Jank, zorgde voor een baan van 4 meter breed maar zakte achterop het meer door het ijs. De wedstrijd werd daarom een kwartier uitgesteld, even schakelen en proberen warm te blijven dus. Daarna mochten we dan echt van start. Door de vele sneeuwval was het ijs slecht en lag er veel water op het ijs, voor ons is dat zeker geen slecht nieuws. Het werd een mooie koers met veel ontsnappingen waar wij als Team Cenned steeds vertegenwoordigd waren met één of meer Cenned ladies. Echter kon er in deze wedstrijd geen kopgroep gevormd worden door het geweld van het peloton die de snelheid er goed in had zitten. Nienke moest helaas halverwege de koers verlaten met een kromme schaats, hier baalde ze dan ook flink van. Aan de wetten van natuurijs doe je niks, dus knop om voor haar naar de wedstrijd van woensdag. Wij zaten nog volop in de koers en met meer dan 5 km te gaan zochten we elkaar op. Ankie nam haar laatste energiekoker maar zag daarbij een scheur over het hoofd en ging onderuit. Shit… Dat konden we niet gebruiken in de finale. Na 3x omkijken zat ze alweer achter ons en was er dus niks aan de hand.
De Cenned trein werd gevormd met de overgebleven vier dames en met 5 km te gaan hadden we een goede uitgangspositie. Met de trein probeerden we naar voren te komen om zo de sprint aan te kunnen gaan. Er werd steeds onderweg gecheckt door Ankie wie er nog in de trein zaten, we bleven compleet en de communicatie was optimaal. Na de laatste bocht was het nog 1200 meter naar de streep. Chantal kon de trein helaas niet houden bij het uitkomen van de bocht maar de andere drie Cenned dames bleven goed in formatie zitten. Het laatste stuk was hectisch en doordat er veel ploegleiders op het ijs stonden werd de baan steeds smaller. Ankie en Laura moesten hierbij door het water en verloren snelheid maar reden nog naar een knappe 9e en 8e plaats. Maya daarentegen slalomde door het peloton en ging van links naar rechts. Ook vandaag konden de armen in de lucht want ze sprintte naar een knappe 3e plaats. Ondanks het missen van de trein reed Chantal nog in de punten naar een 19e plaats.

zondag 27 januari 2019

Open Nederlands Kampioenschap


De dag na onze eerste podiumplek op het AKM hebben we rustig doorgebracht. Even lekker losfiesten, kopje koffie of thee drinken en natuurlijk weer schaatsen slijpen want gisteren stond alweer de tweede wedstrijd op het programma. Het ONK, de afgelopen jaren altijd de eerste wedstrijd op de Weissensee, ging over een afstand van 100km. Voor ons is dit toch wel een behoorlijke lange rit, aangezien we eerder altijd een maximale afstand van 80km hadden op de Weissensee (m.u.v. de alternatieve Elfstedentocht natuurlijk!). Wat nog een verandering was ten opzichte van de andere wedstrijden was dat we in pas om half 1 ’s middags hoefden te starten. Dit betekende dat we dus twee keer moesten ontbijten, ons normale ontbijt om 8 uur en ongeveer 2,5 uur voor de wedstrijd nog even goed eten. In de tussentijd vermaakten we ons met het spelletje 30 seconds, waar we allemaal zeer fanatiek aan meededen.

Om half 12 was het dus eindelijk zo ver en mochten we ons gaan voorbereiden voor de wedstrijd over 100km. Het zonnetje scheen lekker en het was dus helemaal niet zo koud. Echter zou de zon gedurende de wedstrijd achter de bergen verdwijnen en zou het dus een stuk kouder gaan worden. Het was dus zaak om ons goed aan te kleden, maar niet te veel, want dan zweet je je kapot tijdens de wedstrijd en dat kost allemaal energie die we veel beter in een ontsnapping of achtervolging kunnen steken.
Om half 1 ging het startschot. We waren nog maar een paar honderd meter weg of er reed al een groep van 4 dames weg, waar ook onze Maya bij zat. Er sprongen nog 3 andere meiden naar toe en in het peloton werden de benen stil gehouden, met als gevolg dat de voorsprong snel steeg naar 2 minuten. Dit bleef een hele poos rond deze tijd hangen, totdat de ploegen die er niet bij zaten gingen rijden. Na 65km werd het laatste stuk dicht gereden en werd er vol door de dames in het peloton gedemarreerd. Ik zat op tweede positie en zag aan de zijkant dat Ankie en Laura beiden strak achter de twee demarrerende dames zaten, dus wist dat het goed zat. Het hele peloton was in stukken gereden en overal reden groepjes. Chantal probeerde Maya nog op te vangen, maar die had zich al helemaal leeggereden in de kopgroep en kon helaas niet meer aanhaken. Chantal kwam in de groep achter het peloton terecht en heeft keurig de 100km volbracht. Zelf kon ik nog aanhaken in het peloton, maar mijn benen waren niet meer super. Er werd om en om door de dames gedemarreerd, totdat er een groep van 12 dames los kwam waar Laura ook bij zat. Deze groep bleef goed samenwerken, waardoor de voorsprong snel opliep tot een minuut of 3. Alle ploegen zaten erbij en dus werd er in het peloton ook niet echt meer doorgereden. Laura heeft nog een aantal keer geprobeerd om weg te rijden. Één keer had ze een behoorlijk grote voorsprong, maar helaas werd ze in de slotfase van de koers weer tot de orde geroepen, waardoor een eindsprint in de kopgroep onvermijdelijk was. Na deze knappe strijd eindigede Laura op een mooie 9e plek.
In het peloton hadden Ankie en ik elkaar goed gevonden in de laatste twee ronden. Ik zat er al behoorlijk doorheen, maar Ankie zat nog aardig goed. Dus zou ik ervoor zorgen dat ze in de sprint goed gepositioneerd zat. Dit gebeurde ook alleen zaten we iets te vroeg van voren. Ik trapte in een paar scheuren en verloor mijn snelheid, waardoor Ankie al veel te vroeg op kop kwam. Gelukkig had ze nog wel veel snelheid en kwamen er nog een paar dames overheen. Ze werd uiteindelijk 19e. Na de koers stond er heerlijk eten voor ons klaar en werden we weer gemasseerd om ons weer klaar te maken voor de 3e wedstrijd van de week die maandag wordt verreden.

Groetjes,
Nienke

vrijdag 25 januari 2019

Aart Koopmans Memorial

Gisteren was het dan eindelijk zover de eerste wedstrijd op de Weissensee. Het AKM (Aart Koopmans memorial).  Het AKM was over 60km over een rondje van 5km. De dag ervoor hadden wij alles al voor besproken. Alida vertelt ons dan eerst alle punten die zij te horen heeft gekregen bij de ploegleidersbijeenkomst. Hierin vertelt de jury dan de belangrijke punten die ook voor ons belangrijk zijn. Daarna maken wij ons voedingsschema voor tijdens de wedstrijd. Het is belangrijk in deze lange wedstrijden dat je voldoende vocht en energie binnen krijgt. Nadat dit allemaal duidelijk is bespreken wij onze tactiek. Vaak worden er verschillende scenario’s besproken. Daarna gaat iedereen zijn spullen klaarleggen voor morgen en is het tijd om te gaan slapen.

Om 10.00 uur klonk het startschot en daar gingen we dan eindelijk beginnen aan onze eerste wedstrijd. Het is altijd weer spannend hoe je ervoor staat hier op de weissensee en of je makkelijk over de scheuren heen komt. Het begin van de koers verliep tam en na een ronde gehad te hebben was dan de eerste ontsnappingspoging. Maya viel helaas drie keer deze wedstrijd en had toch aardig last van haar heup. Dit communiceerde ze goed naar de rest van de ploeg. Ook Ankie viel twee keer. Een goed oplettende Chantal haalde zowel Maya als Ankie op en bracht ze weer keurig in het peloton. 

Ondertussen zat ik samen met Nienke voorin de koers. Nienke had vleugels gekregen en reed erg alert. Zat vaak mee in groepjes en zo konden Nienke en ik elkaar goed afwisselen. Nadat Ankie ook weer bij was gekomen reed ook Ankie een alerte koers. Bij alle groepjes zat dus wel een Cenned dame. Tot nu toe verliep de koers voor ons erg goed. Twee rondjes voor het eind hadden wij al wel het idee dat het een sprint ging worden. Wij hadden goed gecommuniceerd wie er goed was en zo kon onze sprintplan inwerking worden gezet. Net voordat wij de laatste bocht ingingen zaten we daar met een mooie Cenned trein van voren. We hadden elkaar dus goed gevonden. Maya reed op kop van onze trein en zorgde dat wij goed van voren zouden blijven. Door een goede communicatie bleven wij goed van voren. Helaas doordat ik bijna viel had ik de aansluiting niet meer met Maya. Gelukkig had Maya dit niet door en dacht dat ik en Ankie nog achter haar zaten, maar helaas waren ver naar achteren gezakt. Maya koos de goede weg en sprintte naar een onverwachtse, maar super mooie tweede plek.

De hele ploeg had een goede koers gereden en dat werd beloond met een mooie tweede plek van Maya. Wij gaan met vertrouwen naar de rest van natuurijswedstrijden hier op de Weissensee.

Tot snel!!
Laura

woensdag 23 januari 2019

KPN cup 11 Amsterdam en onze reis naar de Weissensee

Een beetje verlaat, maar we willen jullie toch nog even bijpraten over onze laatste wedstrijd in Nederland en de eerste paar dagen in Oostenrijk. Vóórdat we naar Weissensee vertrokken reden we op zaterdag avond namelijk nog een cupwedstrijd in Amsterdam. Met een peloton van 69 dames gingen we van start. In de aller eerste ronde reden er 6 dames weg van het peloton. Wij zaten nog een beetje te slapen en waren niet alert genoeg. Kopgroep gemist! Omdat het zo vroeg in de wedstrijd was hebben we deze ontsnapping een beetje onderschat. 3 dames van deze kopgroep pakten een ronde op het peloton. Hierna ging het gas erop waardoor de rest het uiteindelijk niet redde en weer teruggepakt werd.
Zo was de wedstrijd dus eigenlijk al na 15 ronden beslist. De wedstrijd werd door de ploegen die vertegenwoordigd waren in de kopgroep gecontroleerd. Hierdoor kwam er niemand meer weg en werd het voor ons een sprint om plek 4. De finale, met daarbij het nodige duw en trekwerk, begon al vroeg. Desondanks konden we elkaar goed vinden en hadden we op een gegeven moment een trein met Nienke, Laura en Maya. Ook Ankie kwam naar voren, maar het lukte niet om ook haar in onze trein te voegen. Het tempo in het peloton ging er helemaal uit, hierdoor was het lastig om ons plekje te verdedigen. We lieten ons iets te ver naar achter zakken en moesten hierdoor de laatste ronde nog een inhaalslag maken. Uiteindelijk finishte Laura op plek 10, Maya op 11, Nienke op 12 en Ankie op 26. Mooie uitslagen voor onze ploeg!

Met een goed gevoel sprongen we na de wedstrijd in de auto naar huis. Gauw naar bed, want zondag stond het eerste deel van de reis naar de Weissensee op ons te wachten! Halverwege overnachtten we om maandag het laatste deel te rijden.
We kwamen goed op tijd aan in Techendorf. Zo konden we na het uitpakken van de bus mooi nog even het ijs op voor onze eerste meters! Het voelde nog een beetje onwennig, gelukkig hadden we nog een paar dagen om ons voor te bereiden op onze eerste wedstrijd.
Dinsdag en vandaag hebben we beide dagen op het ijs gestaan om te wennen en onze training af te werken. Daarnaast werden er al fanatiek spelletjes gespeeld. Iets waar we de komende dagen minder tijd voor zullen hebben, want vanaf morgen gaan we koersen! We trappen af met het AKM over 60 kilometer. Na een dagje rust rijden we dan zaterdag het ONK over 100 kilometer. Maandag de derde wedstrijd over 40 kilometer en we sluiten woensdag af met de aller mooiste, de Alternatieve Elfstedentocht over 200 kilometer.


We houden jullie op de hoogte via Facebook en onze blog. Blijf ons vooral volgen, we gaan er een mooie week van maken!

 Groetjes Maya