zondag 3 maart 2019

Finale KPN cup Leeuwarden

Gisteren was het dan zover, de finale van de KPN cup op onze thuisbaan de Elfstedenhal in Leeuwarden. Nadat we maandagavond laat terug gekomen waren uit het Zweedse Luleå, stonden we dinsdag alweer op het mooie glij-ijs van Leeuwarden. Als je de temperatuur mocht geloven leek het wel het begin van de zomer, maar het was toch echt de laatste week van februari. Voor iedereen was het wel even een beetje wennen, maar naar mate de training vorderde kon iedereen weer fatsoenlijk pootje over. De rest van de week werd er niet heel veel meer gedaan, zodat we zaterdag allemaal uitgerust aan de start zouden staan van de finale.

Ondanks dat de wedstrijd een half uur eerder begon dan normaal, stond er super veel publiek langs de kant. Voor ons als rijders is dat echt heel gaaf om voor te rijden. Elke ronde rijden we door een haag van aanmoedigingen van familie, sponsoren en liefhebbers van de sport.
De finale is altijd wat speciaals. Vooraf wordt er afscheid genomen van rijders die na dit jaar gaan stoppen in de Topdivisie. Dit jaar waren er maar liefst 11 dames die de schaatsen aan de wilgen gaan hangen. Na een ere ronde ging om 18.45 uur de wedstrijd dan eindelijk los. Het gaspedaal werd direct goed ingetrapt en het peloton werd een lang lint. De koers werd dus meteen opengebroken met kleine groepen die probeerden weg te rijden. Van ons zat er vaak iemand bij. Helaas vond het peloton het niet nodig om een groep rond te laten gaan, maar richting het eind was het Ankie met nog een dame die toch wel een halve ronde voorsprong hadden. Ze werkten goed samen, en het publiek en de speaker schreeuwden ze vooruit. Helaas werd er in het peloton toch weer doorgereden, waardoor de uitlooppoging teniet werd gedaan. Ankie had gelukkig nog wat tijd om te herstellen, want de onvermijdelijke massasprint zat eraan te komen. De CENNED trein werd in de finale geformeerd met onze wegkapitein Maya voorop. De rest van de ploeg hoefde alleen maar te volgen, al klinkt dit wel wat makkelijker dan dat het in werkelijkheid was. Het peloton weet natuurlijk ook dat Maya goed kan sprinten en willen daar dus graag achter zitten. Dit betekende dat Laura veel mensen van zich af moest schudden, die het vervolgens bij de rest van de trein probeerden om er toch ergens tussen te komen. Helaas ontspoorde de trein wat te vroeg en kwam Laura ook nog ten val. Maya kon zich goed voorin handhaven en sprintte naar een 7e plek. Ankie en ik zakten wat naar achteren en werden 24e en 23e. Met een mooie 4e plek in het ploegenklassement, kunnen we zeggen dat we als ploeg dit jaar super goed gereden hebben!

Het is een mooi seizoen geweest, met ups en downs zijn we als team nog hechter geworden. Tijdens de wedstrijden raakten we steeds beter op elkaar ingespeeld en hebben we niet veel woorden meer nodig om elkaar te begrijpen. Dankzij onze begeleiding, Alida, Herman en Jurjen (en ook Willy op de Weissensee) konden wij zonder zorgen onze trainingen en wedstrijden afronden. En natuurlijk niet te vergeten al onze sponsoren, die het hele seizoen achter ons hebben gestaan en ook volgend jaar het vertrouwen in ons hebben en met ons doorgaan! Iedereen bedankt voor de support en volgend jaar staan we er weer, met dezelfde ploeg, om er een nog mooier jaar van te maken!!

Voor nu gaan we eindelijk even in de rustmodus. In de zomer gaan we jullie weer op de hoogte houden van onze bezigheden. Tot dan!

Groetjes, Nienke


woensdag 27 februari 2019

KPN Grand prix 5 en 6


In de vorige blog-update is te lezen dat het de eerste dagen in Lulea erg koud was. We moesten hier allemaal erg aan wennen. Gelukkig is dit bij ons allemaal redelijk goed gegaan en hebben wij, in tegenstelling tot veel anderen, geen bevroren lichaamsdelen overgehouden aan de wedstrijd op donderdag. Zo konden we vooruitkijken naar de wedstrijden op zaterdag en zondag.
Veel tijd hadden we niet om aan de lage temperaturen te wennen. Voor het weekend waren er namelijk heel andere omstandigheden verwacht, dooi! Het zou maximaal +8 graden worden. Lekker, zou je dan denken, maar ook dit zijn extreme temperaturen, zeker voor dit deel van Zweden. Bij deze temperaturen word de bovenste laag van het ijs zacht en dat maakt het zwaar. Toch vreesden wij hier niet voor, laat maar komen!

Zaterdag stond een 40km lange wedstrijd op het programma. We stonden allemaal scherp (lichamelijk, maar ook de schaatsen waren weer scherp vandaag) aan de start en hadden er zin in. Precies wat wij verwacht hadden, gebeurde ook. Vanaf het begin werd er gekoerst! We waren alle vier vanaf de start alert en zaten goed voorin. Aan de kop van de wedstrijd werd vaak gedemarreerd en daardoor stond aan de achterkant van het peloton de achterdeur open. Laura had pech en moest hierdoor al snel de wedstrijd verlaten.
Doordat er zoveel dames af gereden werden ontstond er een kopgroep met van ons daarbij Ankie, Maya en Nienke. Ankie reed heel sterk, vanaf het begin sprong ze al mee en heeft ze heel veel werk verricht. Nienke kon lang mee in de groep maar moest later met een groepje de eerste groep laten gaan. Ze bleef in die groep en reed zo de wedstrijd uit. Ikzelf reed lang mee in de voorste groep. Ik kon mee rijden maar daar was alles ook wel mee gezegd. Ik heb geprobeerd om zo lang mogelijk aan de groep te blijven hangen en Ankie te helpen. Op een gegeven moment werd ik op snelheid gelost. Ik kon de versnellingen niet volgen en reed toen alleen. Ik wachtte op het peloton, waar Nienke ook nog in reed, en heb daarin de wedstrijd uitgereden.
Ankie zat tot het eind mee in de voorste groep. Er waren 3 dames weggesprongen uit die groep en helaas miste ze die ontsnapping. Wel reed ze heel sterk in de laatste kilometers weg uit de groep waar ze nog in zat, en eindigde zo op een 4e plek!  Een mooi resultaat na een super sterke wedstrijd.

Zaterdag reden we op een kleinere ronde en hoefden zo niet onder de brug door. Dit had ervoor gezorgd dat de schaatsen nog redelijk scherp waren en we er gelukkig niet nóg eens zo veel werk van hadden om ze voor zondag weer scherp te krijgen. Er werd door de organisatie en jury beslist dat er zondag opnieuw op de kleine ronde gereden zou worden. 27 ronden maarliefst. Dat vereiste nog wel even wat organisatie op het gebied van verzorging. Alida moest deze week in haar eentje ons alle vier verzorgen. Zo moest er goed afgesproken worden wie wanneer de bidons aanpakt.

100 kilometer dus. Vanwege de voorspelde dooi mochten we om 7:30 uur al van start. Ook was er in de loop van de ochtend harde wind voorspeld en hier moest natuurlijk ook rekening mee gehouden worden. Wind heeft een grote invloed op het wedstrijdverloop.

De eerste rondes verliepen rustig. In tegenstelling tot de dag ervoor werd er nu rustig opgebouwd en hadden we zo mooi de tijd om even op gang te komen. Na een rondje of 3 ontstond de eerste kopgroep. Nienke en Ankie zaten erbij en zo hoefden Laura en ik alleen maar te volgen in de groep erachter. Ook in onze groep werd gekoerst. Ik had het daardoor al vrij snel zwaar. Nadat alles weer bij elkaar was ontstond even later weer een kopgroep met daarbij opnieuw Ankie. Even later wist Laura mee te springen met een groepje die naar de kopgroep toe reed. Nienke en ik belandden in het peloton. Nienke heeft de wedstrijd in deze groep uitgereden. Bij mij ging het kaarsje uit en ik moest de groep laten gaan, ik ging na 17 ronden uit koers.
Ankie en Laura zaten samen in de voorste groep van 13 dames. Ondertussen was de temperatuur gestegen naar een graad of 6 en was er een harde wind op komen zetten. Het ijs werd zacht, er kwam een laagje water op te liggen. Laura had het zwaar. Ze was meerdere keren gelost, maar wist tóch steeds weer terug te komen en zo gingen ze samen de finale in. De snelheid lag hoog en de hele groep werd uit elkaar getrokken. Ankie eindigde op plek 7, Laura op plek 13. Meer dan dit zat er vandaag niet in!

Wat een avontuur. Met lage en hoge temperaturen, heel veel en heel weinig wind, met hard en zacht ijs hebben we alle extremiteiten wel gehad de afgelopen week. We hebben alles eruit gehaald, hebben ons allemaal helemaal leeg gereden. Nu focussen op zo goed mogelijk herstellen voor zaterdag, dan rijden we de finale van de KPN cup in Leeuwarden! Nog één keer opladen voor de allerlaatste wedstrijd van dit seizoen.
We zien jullie graag in Leeuwarden!

Sverige tack och se dig snart!


Maya

vrijdag 22 februari 2019

KPN Grand prix 3

Afgelopen maandag zijn wij aangekomen in het mooie Luleå. De vlucht er naar toe duurde wel langer dan verwacht. Wij vlogen van Schiphol naar Stockholm en van Stockholm naar Luleå. Wij hadden 50 minuten overstap tijd, wat normaal gesproken prima zou moeten lukken. Op Schiphol hadden wij al vertraging en het vliegtuig van Stockholm naar Luleå zagen we net voor onze neus weg vliegen. Dit betekende dat wij vijf uur lang moesten wachten op onze volgende vlucht. Eenmaal aangekomen snel naar ons huisje gereden en kon Alida nog snel even boodschappen halen.

Dinsdag en woensdag hadden wij nog even tijd om lekker te kunnen schaatsen op het ijs. Even ijs verkennen en weer omgaan met de omstandigheden hier. De kou en de wind maakt het toch heel anders dan de Weissensee. 's Middags maakte we van de gelegenheid gebruik om door middel van een sledetocht met huskyhonden een stukje Zweden te verkennen. 

Donderdag om 9.00 uur klonk dan het startschot over 80km. De temperatuur was nog flink gedaald. Het was -21 °C en gevoelstemperatuur -28 °C . Allemaal nog een extra thermoshirtje aan en zo konden we van start gaan. De wedstrijd begon voor onze ploeg gelijk goed. Wij hadden het initiatief. Nienke zat gelijk in een kopgroep van twee. Dat was jammer, want zo vroeg in koers weet je eigenlijk al dat je met z’n tweeën het niet gaat redden. Maar zo hoefde de rest van de ploeg niets te doen en konden zich sparen. Nadat Nienke was teruggepakt probeerde ik het gelijk. Ook ik kreeg maar één iemand mee. Toen ik teruggepakt werd kon Ankie wegrijden. Zij kreeg nog vijf meiden mee en zat dus in een mooie kopgroep. Niet alle favorieten zaten in deze groep en zo was het voor de rest van de ploeg zaak om goed op te letten en mee te springen met de favorieten. Ondertussen had iedereen last gekregen van enorm botte schaatsen. Dit kwam doordat er onder de brug, waar wij onderdoor reden, allemaal steentjes lagen. De wegen worden hier namelijk gestrooid met steentjes. Maya kon door botte schaatsen en door de kou het peloton niet meer volgen.
Nienke reed een hele sterke wedstrijd en is een paar keer mee gesprongen, maar is helaas ook een aantal keer hard gevallen en reed haar ijzer krom waardoor ze de koers moest verlaten. Ook mijn schaatsen waren net zoals de rest bot maar kon het peloton nog wel bijhouden. Helaas lukte het me niet om met de favorieten mee springen. Dit was erg jammer, want nu zat Ankie alleen voorin. Ankie heeft een sterke wedstrijd gereden en heeft een aantal keer geprobeerd in de finale weg te rijden. Maar helaas slaagden haar pogingen niet. In de laatste twee kilometer ging Ankie nog onderuit en zat een top klassering er niet meer in. Al met al zijn wij tevreden met vooral het begin van de koers en hopen dat door te zetten naar de aankomende twee wedstrijden.


Groetjes Laura

zondag 10 februari 2019

KPN Cup 12 Enschede

Ineens is het einde van het seizoen in zicht! Nog 3 wedstrijden op kunstijs en 3 wedstrijden op Zweeds zee-ijs in de Botnische Golf. Nadat we terugkeerde van de Weissensee namen we even gas terug, maar stonden we op dinsdag ook alweer op het perfect geprepareerde ijs van de Elfstedenhal. Na al die kilometers rechtdoor was dat even wennen. Honderd meter rechtdoor, bocht, honderd meter rechtdoor en daar was alweer de volgende bocht. Toch keken we aan het einde van de training uit naar zaterdag. In Enschede stond marathon Cup 12 op het programma. Chantal kon in deze doorstroomwedstrijd helaas niet meedoen. Na onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ze haar enkelbanden heeft gescheurd bij de laatste wedstrijd in Oostenrijk. Heel erg jammer, maar ze was er wel bij om ons aan te moedigen!

Over de wedstrijd kan ik voor mezelf vrij kort zijn. Na een goede start, waarin ik lekker voorin meereed, lag ik al na 12 rondjes in de kussens. Bij een onfortuinlijke inhaalmanoeuvre binnendoor kwam ik in botsing met een andere rijdster. Op dat moment zag het tempo vrij hoog en stond ik niet snel genoeg weer op mijn benen. De aansluiting met het peloton heb ik in ieder geval niet meer kunnen vinden. Even balen, schaatsen uit en de wedstrijd vanaf de zijlijn verder volgen.

De andere meiden zaten er nog goed bij. Laura zat constant in het voorste deel van de wedstrijd. Het tempo lag hoog en aan de achterkant wapperde de ene na de andere dame eraf. Maya en Nienke reden daar ook, maar konden elke keer op tijd weer een paar plekjes opschuiven. Ondanks dat lieten ze goed ploegenspel zien waarbij Laura in een kopgroep meezat en Maya in haar eentje de sprong waagde. Nienke reed mee naar voren en zette zich op kop van het peloton om de vaart eruit te halen. Helaas vonden ze voorin niet de nodige samenwerking en leek de wedstrijd te gaan eindigen in een massasprint. Maar net op dat moment sprong Merel Bosma weg en werd er in het peloton naar elkaar gekeken. Ze bouwde in haar eentje een flinke voorsprong op en werd even later door twee teamgenoten, die zich hadden laten afzakken, op sleeptouw genomen. Nienke was inmiddels ook ten val gekomen en reed op achterstand de wedstrijd uit. Maya had inmiddels al een paar keer flink zitten sterven maar voor de finale vond ze nog ergens een tankje energie en nam Laura op sleeptouw. Samen reden ze een schitterende sprint waarin Laura als 6e finishten.
Op naar volgende week, dan rijden we in de koude ijshal van Dronten.
Groetjes Ankie

donderdag 31 januari 2019

Alternatieve Elfstedentocht 2019

Woensdagochtend 30 januari ging de wekker om 04.30 uur. Vandaag was het tijd voor dé belangrijkste wedstrijd van het jaar als echte marathonschaatser. Veel van ons hebben deze dag als droomdoel naast de echte Elfstedentocht opgeschreven. ’s Ochtends op de fiets rijden we al langs het bord, het bord met alle winnaars van de slopende 200 km van de alternatieve Elfstedentocht. Allemaal dromen we er van om die brug op te mogen en onze naam bij te laten schrijven op het grote bord bij de brug.

Terug naar de editie van 2019, want ook dit jaar stonden wij met de hele ploeg hier aan de start. Gespannen kopjes voor de start, de avond van te voren is alle voeding al klaar gemaakt. Zo’n lange wedstrijd eist van de begeleiding een strakke planning want om de ronde moeten er bidons met sportvoeding, reepjes en gelletjes voor ons klaar staan. Om 07.30 uur klonk het startschot en daar vertrokken we met 88 dames voor de koers over 200 km, allemaal met dezelfde droom. De eerste kopgroep vertrok al snel en zoals gepland zaten we in deze kopgroep niet vertegenwoordigd. Er zaten vooral regionummers in en met de gedachte dat deze de wedstrijd hoogstwaarschijnlijk niet zouden finishen lieten we deze kopgroep dan ook gaan. De temperatuur daalde tijdens de wedstrijd dus er moesten jasjes en winterjassen aangepakt worden. De skibrillen konden op en ook het tempo in het peloton zorgde niet voor het opwarmen. Naar mate de wedstrijd vorderde kwam er wat meer snelheid in het peloton. Er sprong een groep weg uit het peloton met daarbij verschillende kanshebbers, Nienke was scherp en sprong direct achter Manon Kamminga aan en sloot zo aan in de kopgroep.
Ook dit ging volgens plan, Nienke rijdt ijzersterke wedstrijden op natuurijs en we zijn dus blij dat zij namens Cenned vertegenwoordigd is in de kopgroep. Achter het peloton gebeurt tot 100 km weinig en we koersen mooi met z’n allen mee. Andere ploegen besluiten na 120 km dat het gat dicht moet en proberen het peloton op gang te trekken of te springen. Maya moet hier helaas de koers verlaten, de inspanningen van afgelopen dagen en een valpartij zorgen ervoor dat ze het peloton moet laten gaan. Chantal moet daarentegen voor in het peloton aan het werk om ervoor te zorgen dat er geen kopgroepen ontstaan of mensen springen zonder Ankie en Laura. De twee aangestelde kopvrouwen voor deze wedstrijd. De kopgroep komt terug tot 22 seconden en van Alida krijgt Chantal te horen dat ze daar niet hard meer rijden. Dit was waar het moest gebeuren, ze rijdt naar voren om de kop van het peloton op te zoeken en stapt in een scheur en gaat onderuit… Shit. Ze kan de wedstrijd niet vervolgen en wordt van het ijs gehaald. Laura en Ankie staan er alleen voor. Twee meiden uit het peloton weten nog te springen naar de kopgroep maar dan rijdt de kopgroep steeds verder bij het peloton vandaan. Nienke moet helaas de kopgroep laten gaan waar er steeds over elkaar heen gedemarreerd wordt. Nienke rijdt een dijk van een koers en probeert nog kopwerk te doen in het peloton tot het lampje uitging en ze keurig de wedstrijd op achterstand heeft gefinishte. Ankie en Laura missen de boot en Laura probeert nog te springen. Ze komt tot 17 seconden maar kan het laatste gat niet dichten. Ze moeten zich op gaan maken voor de pelotonsprint omdat de kopgroep niet meer bijgehaald gaat worden. Ankie rijdt zich goed naar voren maar valt in de laatste bocht. De kans op een goede uitslag is daarbij verkeken. Vandaag is een dag waarop we hebben gegokt en verloren, hebben gestreden en gevochten voor onze droom.  Trots zijn wij als ploeg dat we bekend hebben kunnen maken dat we als ploeg volgend jaar bij elkaar blijven. Dus volgend jaar zullen we opnieuw langs het bord en de brug fietsen, en zullen we er weer een heel jaar lang alles aan doen om ons droomdoel werkelijkheid te laten worden.

Ontzettend blij zijn wij met alle hulp en steun die we hebben gekregen afgelopen week van de ploegleiding, masseur, verzorgers, sponsors en ouders/familie. Bedankt daarvoor!

dinsdag 29 januari 2019

Grandprix 2

Na het ONK zaterdagmiddag moest de knop alweer snel om. Zondagochtend herhaalde zich het ritueel van de “rustdag”. Acht uur ontbijt, tien uur op de fiets voor een herstelritje. Het is helaas niet zo zonnig als de andere dagen en de temperatuur is een stuk hoger. s’ Middags was er tijd voor een bakkie en schaatsen slijpen. Na de voorbespreking en een lekkere maaltijd sluiten we de af met een spelletje 30 seconds.

Maandagochtend ging de wekker om half 8. Vandaag was het tijd voor de kortste wedstrijd van deze week, namelijk Grandprix 2 over 40 km. Aangezien het de hele nacht flink gesneeuwd had moest de baan over 5 km ’s ochtends nog geprepareerd worden. IJsmeester van de Weissensee, Norbert Jank, zorgde voor een baan van 4 meter breed maar zakte achterop het meer door het ijs. De wedstrijd werd daarom een kwartier uitgesteld, even schakelen en proberen warm te blijven dus. Daarna mochten we dan echt van start. Door de vele sneeuwval was het ijs slecht en lag er veel water op het ijs, voor ons is dat zeker geen slecht nieuws. Het werd een mooie koers met veel ontsnappingen waar wij als Team Cenned steeds vertegenwoordigd waren met één of meer Cenned ladies. Echter kon er in deze wedstrijd geen kopgroep gevormd worden door het geweld van het peloton die de snelheid er goed in had zitten. Nienke moest helaas halverwege de koers verlaten met een kromme schaats, hier baalde ze dan ook flink van. Aan de wetten van natuurijs doe je niks, dus knop om voor haar naar de wedstrijd van woensdag. Wij zaten nog volop in de koers en met meer dan 5 km te gaan zochten we elkaar op. Ankie nam haar laatste energiekoker maar zag daarbij een scheur over het hoofd en ging onderuit. Shit… Dat konden we niet gebruiken in de finale. Na 3x omkijken zat ze alweer achter ons en was er dus niks aan de hand.
De Cenned trein werd gevormd met de overgebleven vier dames en met 5 km te gaan hadden we een goede uitgangspositie. Met de trein probeerden we naar voren te komen om zo de sprint aan te kunnen gaan. Er werd steeds onderweg gecheckt door Ankie wie er nog in de trein zaten, we bleven compleet en de communicatie was optimaal. Na de laatste bocht was het nog 1200 meter naar de streep. Chantal kon de trein helaas niet houden bij het uitkomen van de bocht maar de andere drie Cenned dames bleven goed in formatie zitten. Het laatste stuk was hectisch en doordat er veel ploegleiders op het ijs stonden werd de baan steeds smaller. Ankie en Laura moesten hierbij door het water en verloren snelheid maar reden nog naar een knappe 9e en 8e plaats. Maya daarentegen slalomde door het peloton en ging van links naar rechts. Ook vandaag konden de armen in de lucht want ze sprintte naar een knappe 3e plaats. Ondanks het missen van de trein reed Chantal nog in de punten naar een 19e plaats.

zondag 27 januari 2019

Open Nederlands Kampioenschap


De dag na onze eerste podiumplek op het AKM hebben we rustig doorgebracht. Even lekker losfiesten, kopje koffie of thee drinken en natuurlijk weer schaatsen slijpen want gisteren stond alweer de tweede wedstrijd op het programma. Het ONK, de afgelopen jaren altijd de eerste wedstrijd op de Weissensee, ging over een afstand van 100km. Voor ons is dit toch wel een behoorlijke lange rit, aangezien we eerder altijd een maximale afstand van 80km hadden op de Weissensee (m.u.v. de alternatieve Elfstedentocht natuurlijk!). Wat nog een verandering was ten opzichte van de andere wedstrijden was dat we in pas om half 1 ’s middags hoefden te starten. Dit betekende dat we dus twee keer moesten ontbijten, ons normale ontbijt om 8 uur en ongeveer 2,5 uur voor de wedstrijd nog even goed eten. In de tussentijd vermaakten we ons met het spelletje 30 seconds, waar we allemaal zeer fanatiek aan meededen.

Om half 12 was het dus eindelijk zo ver en mochten we ons gaan voorbereiden voor de wedstrijd over 100km. Het zonnetje scheen lekker en het was dus helemaal niet zo koud. Echter zou de zon gedurende de wedstrijd achter de bergen verdwijnen en zou het dus een stuk kouder gaan worden. Het was dus zaak om ons goed aan te kleden, maar niet te veel, want dan zweet je je kapot tijdens de wedstrijd en dat kost allemaal energie die we veel beter in een ontsnapping of achtervolging kunnen steken.
Om half 1 ging het startschot. We waren nog maar een paar honderd meter weg of er reed al een groep van 4 dames weg, waar ook onze Maya bij zat. Er sprongen nog 3 andere meiden naar toe en in het peloton werden de benen stil gehouden, met als gevolg dat de voorsprong snel steeg naar 2 minuten. Dit bleef een hele poos rond deze tijd hangen, totdat de ploegen die er niet bij zaten gingen rijden. Na 65km werd het laatste stuk dicht gereden en werd er vol door de dames in het peloton gedemarreerd. Ik zat op tweede positie en zag aan de zijkant dat Ankie en Laura beiden strak achter de twee demarrerende dames zaten, dus wist dat het goed zat. Het hele peloton was in stukken gereden en overal reden groepjes. Chantal probeerde Maya nog op te vangen, maar die had zich al helemaal leeggereden in de kopgroep en kon helaas niet meer aanhaken. Chantal kwam in de groep achter het peloton terecht en heeft keurig de 100km volbracht. Zelf kon ik nog aanhaken in het peloton, maar mijn benen waren niet meer super. Er werd om en om door de dames gedemarreerd, totdat er een groep van 12 dames los kwam waar Laura ook bij zat. Deze groep bleef goed samenwerken, waardoor de voorsprong snel opliep tot een minuut of 3. Alle ploegen zaten erbij en dus werd er in het peloton ook niet echt meer doorgereden. Laura heeft nog een aantal keer geprobeerd om weg te rijden. Één keer had ze een behoorlijk grote voorsprong, maar helaas werd ze in de slotfase van de koers weer tot de orde geroepen, waardoor een eindsprint in de kopgroep onvermijdelijk was. Na deze knappe strijd eindigede Laura op een mooie 9e plek.
In het peloton hadden Ankie en ik elkaar goed gevonden in de laatste twee ronden. Ik zat er al behoorlijk doorheen, maar Ankie zat nog aardig goed. Dus zou ik ervoor zorgen dat ze in de sprint goed gepositioneerd zat. Dit gebeurde ook alleen zaten we iets te vroeg van voren. Ik trapte in een paar scheuren en verloor mijn snelheid, waardoor Ankie al veel te vroeg op kop kwam. Gelukkig had ze nog wel veel snelheid en kwamen er nog een paar dames overheen. Ze werd uiteindelijk 19e. Na de koers stond er heerlijk eten voor ons klaar en werden we weer gemasseerd om ons weer klaar te maken voor de 3e wedstrijd van de week die maandag wordt verreden.

Groetjes,
Nienke