woensdag 5 september 2018

Er zijn vele wegen die naar de top leiden


Maandag stond voor ons een rit op het programma van 80 km. Na onze dagelijkse afdaling hebben we even de tijd gehad om in te fietsen voordat we begonnen aan de eerste klim. Veel wegen leiden naar Rome zeggen ze, nou dat kan wel kloppen. Zo reed iedereen van de ploeg een andere kant op en was het aan Alida om iedereen weer te verzamelen. Zoek mijn vrienden, live locatie, belletjes en appjes zorgden ervoor dat Alida hier in slaagde. De ene stond links van de berg, de ander rechts. Uiteindelijk is iedereen boven aangekomen en konden we met elkaar de afdaling inzetten op weg naar de volgende klim. Dit was een klim die de ploeg nog niet eerder had gedaan en dat was te merken… De klim begon goed, maar na een paar kilometer werden de gaten in het asfalt steeds groter, tot er alleen nog maar een kasseienstrook was, wat overging in helemaal onverhard. Tijd om om te keren en langs dezelfde weg terug te gaan. Nadat iedereen veilig beneden was gekomen gingen we nu voor een klim die we wel kenden. Dat leek ons wel zo veilig. Hier beklom iedereen wel dezelfde beklimming, kwam iedereen goed aan en waren er geen onverharde wegen. Bij terugkomst bij het huisje was er even tijd voor ontspanning en een duik in het zwembad. Om ons voor te bereiden op de volgende dag, want dat is dé veelbesproken training van het Cenned kamp in Italië. 

Sportvoeding, dorstlesser, gelletjes en reepjes werden massaal ingepakt om zo goed mogelijk aan de start te staan van deze training, want het was koers. We begonnen deze dag met een pittige klim op de St. Michele, dit is een klim van 4 km en een gemiddelde van 9.9%. Na dit opwarmertje was het tijd voor het echte werk, 6x de klim van 3 km volle bak omhoog. Nou dat hebben we geweten… Om de beurt demarreerde een Cenned dame en het was dan ook echt koers. Gelukkig zag onze ploegleider boven op de berg op een stoeltje op ons te wachten en de laatste nodige aanmoedigingen te verzorgen. Er was flink wat hersteldrank nodig om weer een beetje in de benen te komen. Want herstellen moesten we… 

Rustdag bij Team Cenned betekent namelijk geen rustdag. Woensdag was het tijd om met Candido de bergen in te gaan. Daar hebben we een fantastische wandeling gemaakt van 9 km en kwamen we op een hoogte van 1600 meter. Paddenstoelen, dorpjes, fantastische uitzichten en koeien, alles was aanwezig om een mooie wandeling te maken. Na de wandeling was het tijd om nog even bij de markt te kijken, ijsjes te eten bij het water en boodschappen te doen voor de volgende dag. Want na een rustdag komt weer een trainingsdag, oftewel elke dag is trainingsdag.
 
Ciao Laura & Chantal

maandag 3 september 2018

Oh jeetje…

Inmiddels zijn we veilig aangekomen in Villaggio Olandese aan het Lago Maggiore, en hebben we onze eerste trainingen afgewerkt. De eerste dag reden we vanuit Nederland naar Wassen (een plaatsje nét voor de Gotthardtunnel). Hier overnachtten we met het idee om de volgende ochtend op de fiets te stappen voor een mooie rit over twee Zwitserse bergen. Helaas viel onze eerste rit letterlijk in het water en werden de plannen gewijzigd. We reden met de bus door naar ons huisje van onze sponsor Van Braak. Chantal is dit jaar voor het eerst mee. Tijdens de autorit richting het huisje kon ze direct kennismaken met de steile klimmen van Italië. Na elke bocht hoorden we vanaf de achterbank, OH JEETJE… Aldus, Chantal.

Eenmaal bij het huisje aangekomen pakten we de bus uit en installeerden alles in het huisje. Gelukkig werd het na de lunch droger en konden we alsnog de fiets op voor een duurrit met twee pittige klimmen (althans, dit was het plan…).

De fietsrit begon nog een beetje vochtig maar gelukkig werd het al snel droger. We moesten er allemaal even inkomen dus we begonnen de rit dan ook met een “inkomertje”; een iets kortere klim. Althans, een afdaling was er niet, want we moesten direct door naar de eerste echte klim naar Campo dei Fiori. Voor het gevoel was het een lange tocht naar boven, maar toen hadden we ook wat! Op de top van 1100 meter hoog konden we kilometers ver kijken en hadden we een prachtig uitzicht over onder andere het meer van Varese. Na een pittige afdaling en een mooi stuk door het dal waren we klaar voor de tweede klim van de dag. We troffen Alida onderaan de klim, met een lekke autoband. Toen kwamen we erachter dat een fietsbandje tóch iets makkelijker (en sneller) te verwisselen is. Gelukkig gaf Youtube ons de nodige hulp en vonden we alle nodige gereedschap om de band te verwisselen. Inmiddels waren we een uur verder en was het te laat om de laatste klim te gaan fietsen. Dus hebben we de fietsen in de auto geladen en zijn we teruggereden naar huis.

Eenmaal terug bij het huisje had Ankie nog niet genoeg van het bandjes wisselen en stootte (perongeluk) haar achterband tegen een uitstekende spijker. Met als gevolg, een klapband! Mooi klusje voor na het avondeten!

In tegenstelling tot de dag ervoor begonnen we gisteren de dag met een ontbijt in het zonnetje op het terras. Na het ontbijt gingen we Tjeerd, de broer van Ankie, aanmoedigen tijdens het WK Gran Fondo, die zo’n beetje door onze achtertuin kwam. Nadat hij gepasseerd was begonnen we met onze elastiektraining gevolgd door wat core stability en kettlebell oefeningen. Na de lunch stapten we weer op de fiets voor een herstelrit en testten we onderweg de kwaliteit van het Italiaanse ijs in Laveno. In de verte konden we het onweer al horen en waren we gelukkig net op tijd thuis voordat de regen met bakken uit de hemel kwam.

woensdag 25 juli 2018

Trainingsweekend Molkwerum

Afgelopen weekend stond het jaarlijkse trainingsweekend in Molkwerum op het programma. Om 13.00 uur kwamen we bij elkaar om eerst gezellig bij te kletsen en met elkaar te lunchen. Daarna was het tijd om de eerste training van het weekend af te werken, intervallen op de Roode Klif. Hier reden we 6x volle bak een kilometer de dijk omhoog en nog een stuk naar beneden. Met de warmte van afgelopen weekend was het een pittige training maar aan de support lag het zeker niet. Boven op de dijk stond ons supportersteam klaar met verzorger Jur en zijn vrouw Riet en natuurlijk Alida. Na de training hebben we dan ook heerlijk een kopje thee gedronken bij Jur en Riet op de camping met wat lekkers. Na een goed avondmaal en toen iedereen gedoucht was hebben we nog een gezellige avond met elkaar gehad.

Zondag zou een pittige dag worden dus begonnen we met een goed ontbijt om zo optimaal mogelijk aan onze trainingen te beginnen. We begonnen met een pittige kracht/core training en dat was flink zweten in deze warmte. Na de training hebben we met elkaar geluncht en hebben we snel de spullen gepakt om nog twee uurtjes te fietsen. Met dit heerlijke weer was het zeker geen straf op de fiets en zijn we ook flink verkleurd. Daarna moest het huis nog opgeruimd worden en was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan. Bedankt familie Smit voor het gebruik van jullie mooie vakantiehuis! Komende vrijdag staat de volgende trainingsdag alweer op het programma in Assen bij onze sponsors Pro Santé en DGS!

dinsdag 29 mei 2018

Trainingsdag bij The Art of Health

Afgelopen zondag kwamen we voor de tweede keer dit seizoen bij elkaar. Ditmaal was dat bij The Art of Health van Annelies in Schagen. Het beloofde een mooie en zware dag te worden.

Om half 10 stonden we klaar om even weer bij te kletsen en vervolgens te beginnen aan het eerste punt van de dag. Dit was informatie over voeding. Wat te eten voor een wedstrijd, na een training of wedstrijd (voor het herstel), hoeveel calorieën we per dag naar binnen moeten werken en hoe misleidend de verpakkingen in de winkels zijn. Dit was zeer informatief, waar we zeker wat mee kunnen! Het tweede punt van de dag was een krachttraining. Annelies had een mooi programma voor ons in elkaar gezet waarin we vooral onze core en armen van zouden gaan voelen. Hierover was niets gelogen. Na een aantal herhalingen voelde iedereen al dat de armen behoorlijk aan het verzuren waren. Hier moesten we doorheen bijten om aankomende winter super sterk aan de start te staan van de wedstrijden.

Na de lunch hadden we nog een sessie over de mindset tijdens een training en wedstrijd. Als afsluiting van de dag had Annelies een mooi fietsrondje door het Noord-Hollandse landschap bedacht. Ondanks dat er toch een aardig windje stond, konden we onze benen toch redelijk lostrappen. Eenmaal terug bij The Art of Health sprongen we lekker onder de frisse douche en stapten we weer in de auto richting huis.
Annelies bedankt voor de gezellige dag en de trainingen!

Groetjes Nienke

vrijdag 23 februari 2018

KPN Grandprix 3, Luleå

Gisteren werd de 3de wedstrijd gereden in het natuurijsklassement. Vooraf staat er een wedstrijd over 80 km op papier maar tijdens de warming up krijgen we te horen dat hij wordt ingekort naar 60 km. Dit i.v.m. de verwachte (extra) daling van de temperaturen. De start van onze wedstrijd was al een paar uur uitgesteld maar toch verwachten ze nóg een daling naar min 20. Dit soort temperaturen zijn onverantwoord waardoor de jury ook deze beslissing moet nemen.

De wedstrijd begint wat voorzichtig en er wordt veel naar elkaar gekeken. De uitlooppogingen zijn van korte duur omdat alles snel en gemakkelijk terug wordt gereden. We rijden allemaal attent voorin maar niks komt echt weg. Ongeveer halverwege ontstaat er dan toch een serieuste kopgroep die snel een grote voorsprong pakt en alle “grote” ploegen zijn vertegenwoordigd. Namens team CENNED zit Ankie erbij. Dit blijkt de slag te zijn en de ploeggenoten van deze vijf doen storend werk in het peloton zodat het gat naar de kopgroep alleen maar vergroot. De kopgroep werkt goed samen en rijden zo nog drie ronden samen voorruit en gaan strijden om het podium. De sprint is wind tegen dus het is zaak om lang in de luwte te blijven van je tegenstanders, maar dit willen ze natuurlijk allemaal! Ankie wordt naar de kop gedwongen omdat niemand meer wil overnemen. Uiteindelijk wordt ze moegestreden vijfde. Nienke en Laura vallen helaas in de laatste ronde en komen samen over de finish. Aggie finisht in het peloton.

 Morgen staat er een wedstrijd over 40 km op de planning en dan zondag nog het slotspektakel over 100 km. Houd onze blog dus in de gaten voor het volgende verslag vanuit Zweeds Lapland.

 Groetje Aggie

zondag 18 februari 2018

NK marathon en cupwedstrijd in Tilburg

Zaterdag 17 februari 2018

De dag van mijn aller laatste NK bij de junioren. Om 10:30 uur in de auto op weg naar Tilburg. Na een heel eind in de auto kwam ik op tijd aan op de Ireen Wüst ijsbaan, waar het al heel druk was. Veel supporters stonden langs de kant te juichen voor hun eigen favoriet.

Om 14:25 stonden we met een best pelotonnetje aan de start van onze 35 ronden koers op dit NK. De spanning was aanwezig. Mijn laatste keer bij de junioren, voordat ik komende zomer senior word. Er waren veel kanshebsters op de titel en dat maakte het een zenuwachtige wedstrijd. Vanaf het begin werd er aangevallen. Veel eenlingen probeerden in de eerste 10 ronden al los te komen van het peloton maar slaagden hier niet in. Totdat er een moment kwam waarop ik mijn kans zag. Ik sprong weg met een rijdster van het opleidingsteam van Palet. Het peloton gaf ons in eerste instantie niet heel veel ruimte, en we bleven hangen op een 50-100 meter voorsprong. In deze fase was ik ook nog bezig met een beetje krachten sparen. Wanneer we wel teruggepakt worden is het wel handig als ik nog wat energie over heb. Toen ik na een aantal rondjes omkeek, zag ik dat het peloton rechtop stond. Dit was onze kans! Ik gaf de situatie door aan mijn medevluchtster en we zetten hem in versnelling 6. Zo liep onze voorsprong heel snel op tot een dikke halve ronde. Vanaf dit moment was het alles of niks. Vollebak! Toch waren we al met het rondebord op 23 weg gesprongen, dus het was een lange vlucht en dan raakt de energie op een gegeven moment op. We hielden het lang vol doordat de achtervolgende groep het niet helemaal met elkaar eens was. Uiteindelijk werden we in de laatste 100 meter bijgehaald door 4 achtervolgende rijdsters, en werd ik helaas net 4e op de streep.

Om 19:15 stonden Aggie, Ankie, Laura en Nienke aan de start voor hun wedstrijd. Veel speldenprikjes waren het gevolg van goed ijs, maar er kwam niets weg. Alle vier de meiden van Cenned zaten vanaf de start goed voorin en zaten attent mee in de kopgroepjes. Met ongeveer nog 25 ronden op het bord ontstond er een breuk in het peloton. Er reden een aantal dames weg, waar vervolgens een hele boel naar toe sprongen. Zo ontstond er een kopgroep van 23 dames. Aggie en Ankie zaten hier beide bij. Laura was inmiddels uit de wedstrijd vanwege pijn aan haar schenen. Zij nam geen onnodige risico’s en stapte af, zodat dit hopelijk geen gevolgen heeft voor haar wedstrijden in Zweden die komende week op het programma staan!

Nienke zat in het achterste stuk van het peloton, en miste zo de kopgroep. In die kopgroep van 23, waar eigenlijk alle ploegen wel in vertegenwoordigd waren, werden de verschillende ploegen het niet eens, en de achterste groep reed hard door dus kwam 10 rondjes voor het einde iedereen weer bij elkaar. Nu was het duidelijk, het werd een massasprint. Zoals altijd werden er treintjes gevormd door ploegen en iedereen probeerde een goeie positie te pakken. Ankie nestelde haar wagonnetje achter de trein van Palet, en zat op plek 5. Een super goeie uitgangspositie in de laatste 2 ronden! Aggie zat in een andere sprinttrein en had helaas niet de kans om buitenom naar Ankie toe te rijden. Toch zat ook zij in een goeie trein. Nienke zat ook nog in het peloton. Zo reden ze alle drie hun eigen eindsprint. Ankie eindigde in de eindsprint op een 7e plek, Aggie werd 12e en Nienke werd 35e.

Vanavond rijden Chantal en ik in Groningen onze finalewedstrijd in de Regio Noord/Oost competitie, en dan is ons schaatsseizoen alweer voorbij! Dinsdag vertrekken de andere 4 dames en Alida met het vliegtuig richting Lulea, waar voor hun komende donderdag, zaterdag en zondag wedstrijden op natuurijs op het programma staan. Via Facebook en de website zullen zij uiteraard regelmatig verslag doen van hun belevenissen!

Adios!
Maya

zondag 11 februari 2018

Druk weekend in Enschede en Olympisch Stadion

Vrijdag mochten we, nadat we even een uitstapje hadden gemaakt naar het natuurijs, weer aan de bak op kunstijs. Voor Maya en Chantal stond de finale van de RegioTop op het programma. Maya stond voor deze wedstrijd 3e in het klassement, met nog uitzicht op de 2e plek en Chantal stond 4e in het tussenklassement. De wedstrijd moest in het begin nog een beetje los komen, maar op een gegeven moment waren er een aantal uitlooppogingen. Onze regio dames reden zeer alert waardoor ze eigenlijk geen enkel moment in gevaar zijn gekomen. In de finale reed er een groepje van drie dames weg die geen gevaar veroorzaakten. Maya en Chantal reden een zeer goede sprint. Maya won deze en Chantal werd hierin 3e. Doordat er genoeg rijdsters tussen Maya en de nummer 2 van het klassement zaten, wist ze de 2e plek in het eindklassement te bemachtigen!

Hierna was het de beurt aan ons. We maakten ons klaar voor 80 rondjes, wat even weer omschakelen was in vergelijking met 80km op de Weissensee. Het ijs was goed, waardoor er behoorlijk doorgereden werd. We reden allemaal attent mee en bij elke kopgroep zat altijd een CENNED dame mee. Helaas kreeg geen enkele kopgroep de zege van het peloton. Voor mij eindigde de wedstrijd vlak voor de helft door een valpartij. De andere dames bleven goed opletten en maakten zich op voor de finale. Ze formeerden voor in het peloton een treintje, zodat de sprint ingezet kon worden. Laura reed drie ronden lang haar longen uit het lijf om de CENNED trein goed voorin te houden. Daarna nam Ankie het over om Aggie zo goed mogelijk af te zetten voor de sprint. Aggie vond uiteindelijk een goed plekje en maakte zich op voor de laatste ronde, helaas kiest ze net de verkeerde lijn waardoor ze net naast het podium eindigt op een 5e plaats. Na de wedstrijd werd er goed uitgewerkt, want zaterdag mochten we weer van start.

Ditmaal op de Coolste baan in het Olympisch Stadion in Amsterdam. De laatste keer dat hier een wedstrijd werd gereden was 4 jaar geleden. Voor Laura en mij was dit dus een nieuwe ervaring. Rond de baan stond het vol met allemaal eettentjes en zag het er erg gezellig uit. Het waaide behoorlijk en op de finish stond de wind pal tegen, waardoor je dus een beetje slim moest rijden om niet al te veel wind te vangen. Een andere interessante beleving was het schaatsen bij weinig licht. Hierdoor was het soms moeilijk om te zien wat er om je heen gebeurde.

Het begin van de koers was behoorlijk zenuwachtig. Het was goed opletten waar je je schaatsen neer moest zetten want anders kon je zomaar op de grond liggen. Helaas was dit voor Laura ook het geval en moest ze vroegtijdig de wedstrijd verlaten. Het tempo lag ook gisteren weer hoog en met de wind kon het wel eens een hele zware wedstrijd gaan worden. Er zijn weer verscheidene uitlooppogingen waar wij ook weer bij zitten. In het tweede deel van de koers ontstaat er een kopgroep die in meerdere delen tot stand komt. Aggie zit bij het tweede deel en maakt de aansluiting met de eerste groep. Het duurt een aantal ronden voordat deze kopgroep zich definitief afscheid van het peloton en weet redelijk snel een rondje te pakken. Dit betekent voor Ankie en mij dat we de bel op 11 krijgen en mogen sprinten voor plek 18. Ik kan Ankie vinden en probeer in haar kont te blijven, wat behoorlijk lastig was in de chaotische laatste paar ronden. Uiteindelijk sprinten we naar een 23e en 36e plek. Aggie mag nog 10 ronden doorrijden in een kopgroep die een beetje uit elkaar is gevallen. Er zijn een aantal dames uit de groep gesprongen die dus met een voorsprong de laatste paar ronden in gaan. Aggie zit in de grote groep en veegt samen met de andere dames een paar ontsnappingspogingen op. Twee dames blijven vooruit en Aggie doet dus mee voor de sprint om plek 3 waarin ze een mooie 10e plek behaald.

Het was een mooi weekend met hoogte en dieptepunten. Woensdag geven we in Leeuwarden een schaatsclinic en zaterdag staan we weer aan de start in Tilburg.

Groetjes,
Nienke