Seizoen 2015-2016 van start

Winter 2014-2015 ligt al weer even achter ons. Het seizoen werd afgesloten in Drachten met een gezellig etentje, en toen werd het tijd om eens even lekker uit te rusten. Want er moest nieuwe, frisse energie op worden gedaan voor het komende seizoen. Verder werd het afgelopen seizoen geëvalueerd, en werden nieuwe doelen voor volgend seizoen gesteld.

Meestal begin ik zelf in de maand april weer een beetje met “wat doen”, dat wil zeggen een rondje hardlopen of fietsen als het mooi weer is en ik zin en tijd heb. Gelukkig was het al een paar keer behoorlijk mooi weer, en had dus al een paar keer op de fiets gezeten voordat we vandaag voor het eerst met team CENNED 2015-2016 bij elkaar kwamen. Want naast de ‘kennismaking’ met de nieuwe ploeg ’s morgens staat er ’s middags een duurritje op het programma, en helemaal ongetraind wil ik niet voor de dag komen...

Zo’n eerste bijeenkomst staat meestal in het teken van ‘elkaar leren kennen’, gestelde doelen bespreken en verdere trainingsdagen, -weekenden en -weekjes te plannen. Van een echte kennismaking was dit jaar geen sprake: nieuwkomer Aggie heeft al eens eerder bij Alida en Britt in de ploeg gezeten, traint veel met Ankie op het ijs en al een paar jaar een vast aanvalsmaatje van mij in de wedstrijden. De sfeer is dus al snel vertrouwd en het plannen van de verdere trainingen duurt vooral lang omdat het zo gezellig is. Voor we het weten staat regiorijdster Nienke op de stoep, met haar moet wel kennis gemaakt worden, en haasten we ons in de fietskleding en nieuwe mutsen voor een korte foto-shoot.

Daarna stappen we op de fiets, zonder Britt die een dikke geschaafde knie heeft na een flinke valpartij met skeeleren, om door Nienke rondgeleid te worden door het Drentse land. Het is een prachtige omgeving, dat blijft toch echt een van de leuke bijkomstigheden van een ploeg verspreid over het land: je komt veel sneller op mooie plekjes waar je nooit eerder bent geweest. Voor we het weten zijn we twee uur verder en terug waar we opstapten. Na een laatste kop thee gaat iedereen huiswaarts. Het seizoen 2015-2016 is afgetrapt, we hebben er weer zin!

Groetjes, Birgit

KPN Cup 15 - Deventer

Na het 'natuurijs' van Flevonice vorige week moet de knop nu toch echt weer om. Op het kunstijs van Deventer rijden wij vanavond onze op één na laatste wedstrijd van dit seizoen.

De strijd om een goed plekje begint in de kleedkamers. Na een voorspoedige reis vanuit Friesland zet ik mijn tas onder één van de banken en hang mijn jas aan een haakje. Als ik even later terugkom is het inmiddels een drukte van belang, is mijn tas aan de kant geschoven en wurm ik me tussen twee andere dames op een bankje.

Voor team CENNED staan alleen Birgit en ik vandaag aan de start. Britt heeft helaas nog te veel last van haar knieën, maar hoopt er volgende week in Amsterdam weer bij te zijn. Ze staat vandaag samen met Maria langs de kant om ons aan te moedigen. Als we even later het wedstrijdplan bespreken is het duidelijk: met zijn tweeën moeten we zorgen dat we bij de ontsnappingen zitten. Geen gekke dingen doen. Ik ben zelf nog wel wat huiverig of mijn knieën het gaan houden vandaag, maar we gaan ervoor.

Met inrijden voelt het ijs vrij goed, al slaat het al wel een beetje aan. Even later knallen we uit de startblokken en duurt het niet lang voor de wedstrijd op gang is. Ik zit wat achterin, maar kan als het peloton even stilvalt heel wat plekken opschuiven. Het peloton gaat op een lint, er wordt hard gereden. Ik voel dat ik af en toe wat snelheid te kort kom en als even later Birgit voor mij schaatst en er weer hard doorgetrokken wordt aan kop van het peloton besluit ik mijn benen maar een stil te houden. Er valt meteen een gat waarop een aantal dames probeert het dicht te rijden. Een groep van 14 dames is weg en Birgit zit er mooi bij. In de tweede tussensprint werken ze daar nog goed samen en het lijkt de beslissende slag. Maar even later wordt er toch teveel naar elkaar gekeken en is in het peloton de snelheid ook weer terug en zit alles weer bij elkaar.

Ik spring bij een volgende ontsnapping mee, maar het is van korte duur. Ik kijk op het rondenbord, nog 15 rondjes. Het lijkt een massasprint te gaan worden vandaag. Dan valt er plotseling iemand twee plekken voor me en valt degene direct voor me eroverheen. Ik weet nog op de been te blijven maar sta bijna stil. In de achtervolging lopen mijn benen vol, maar doordat het peloton omhoog komt kan ik weer aansluiten en omdat ik nu meer snelheid heb besluit ik buitenom door te rijden. Even later moet ik dit bekopen en sta ik voor mijn gevoel met het melkzuur tot aan mijn oren geparkeerd en dendert het peloton buitenom om me heen. Ik denk nog bij mezelf, dit was het... misschien kan ik achteraan nog aanhaken. Maar ineens hoor ik Birgit achter me iets roepen. "Ankie, kom op, zitten" Bijna direct daarop krijg ik een harde duw tegen mijn kont en zit ik weer in de groep. O, wat is het toch fijn om zo'n ploeggenoot te hebben.

In de sprint kom ik niet verder dan de 22ste plek. Birgit rijdt nog een laatste snelle ronde en komt tot plaats 10.

Ankie

KPN Grandprix 5 - Biddinghuizen

Grand Prix natuurijs in de polder. Vandaag de vijfde en de laatste wedstrijd in het Grand Prix natuurijs programma. En dat doen we na de Weissensee en Zweden deze keer... op de 3 km kunstijsbaan van Flevonice. Omdat de dames al om 8.30 uur moeten starten gaat de wekker in Groningen al om 5.15 uur. Spullen verzamelen, bidons mee, thee zetten en heet water voor de hersteldrankjes in de thermoskannen gieten. En daar gaan we weer op pad. Na de wedstrijden op de Weissensee en in Zweden hebben de drie resterende Cenned rijdsters met blauwe knieën van het vallen wat lichamelijke ongemakken. Birgit was redelijk hersteld maar de knie van Britt en de knieën van Ankie waren toch wat zorgelijk. Maar zien hoe het gaat vandaag. Rond half acht was het nog rustig bij Flevonice. De Cenned rijdsters waren natuurlijk al aanwezig. Even bij verzorger Jurjen langs voor wat medical tapejes op rug en knie en dan op de parkeerplaats met alle andere marathondames inlopen en warmdraaien. De ploegbespreking is zoals altijd om 35 minuten voor de start. Wat gaan we doen vandaag? De stategie wordt kort en bondig geschetst. Het is zwaar ijs want dweilen doen ze niet aan op Flevonijs. Beetje met de sneeuwschuiver er over heen en dat is het wel. IJs voor bikkels zeg maar. Nou dat komt mooi uit, die hebben we wel bij Cenned.

60 kilometer en 24 ronden voor de boeg. Verzorging na 20 km en na 40 km hadden we afgesproken. Samen met Jurjen geef ik dan de bidons aan. We zijn zo op elkaar ingespeeld dat we daar niet meer over hoeven te overleggen. De 54 gestarte dames beginnen om 8.30 uur aan hun wedstrijd. Zwaar is het vanaf het begin, al in de eerste ronde voelen sommige rijdsters hun benen vollopen. Halfkoers breekt het peloton in stukken. De witte pak jonkies Lisa en Sharon gaan in de aanval, er bungelen nog een paar rijdsters achter maar weg zijn ze. Birgit is te laat en probeert nog wel een achtervolging op gang te zetten maar dat lukt niet meer. Tot haar grote frustratie. De groep met Birgit is wel los van het peloton en koerst voor de derde plek. In het peloton doet Ankie afstopwerk maar geeft wel aan dat ze vreselijk last van haar knieën heeft. Zodra de groep van Birgit een goede voorsprong heeft halen we Ankie dan ook uit koers. Afzetten met het linkerbeen wil helemaal niet meer. Eerst maar herstellen. Britt zit dan met een pijnlijke knie nog keurig in het peloton maar ze wil ook koste wat het kost naar de finish voor de rankingpunten. Ze perst er nog een knappe eindsprint uit en wordt 25e. En ze staat na deze wedstrijd 45e in de KNSB rankinglijst. Dat is met nog twee baanwedstrijden te gaan genoeg voor het rechtstreeks veroveren van een landelijk nummer voor volgend seizoen. Missie geslaagd.

Na het afsprinten van het peloton mogen koplopers en kopgroep hun strijd uitvechten. Birgit probeert in de laatste kilometer nog een soloaanval maar krijgt geen ruimte genoeg. Met een 8e plek in de uitslag en 6e in het overall klassement moet ze tevreden zijn. Koplopers Lisa en Sharon vechten nog een mooie strijd uit. Lisa komt solo over de streep.

Nog twee baanwedstrijden te gaan, volgende week zaterdag in koekstad Deventer en dan nog de finalewedstrijd op 28 februari in Amsterdam. Daarna plannen we nog een gezellig dagje met de vijf rijdsters en begeleiding van het huidige Team Cenned om het marathonschaatsseizoen af te sluiten. Aan het nieuwe Team Cenned wordt hard gewerkt. Binnenkort volgt meer nieuws.

Groeten, Alida Pasveer, ploegleider.

KPN Grandprix 3 & 4 - Zweden

Net een paar dagen thuis vanuit Oostenrijk en daar gaan we alweer... Deze keer gaat de reis naar Zweden, Falun om precies te zijn. Op woensdag vertrekken Alida en ik, redelijk vroeg, vanuit Groningen. In Zwolle zou Ankie zich bij ons moeten voegen, echter vanwege onduidelijke navigatie door eerder genoemden komt ze in een andere wagon terecht en zien we elkaar op Schiphol. Hier ging het overigens nog bijna helemaal de mist in: Alida en ik waren in een gesprek verwikkeld, waardoor we iets te laat richting de uitgang van de trein gingen. Mensen wilden niet aan de kant, de deuren gingen al dicht... Ik kon nog net naar buiten springen, maar Alida stond nog in het gangpad. Dankzij adequaat handelen van mede-reizigers, ze trokken met gevaar voor eigen handen de deuren van de trein weer open, lukte het ons om uit het voertuig te komen.
Goed en wel in het luchtruim begon de hachelijkheid opnieuw.. Ik zat aan de andere kant van het vliegtuig, bij de mannen van Telstar-Primagaz. Hier is natuurlijk niks mis mee, echter op een gegeven moment 'rook' ik onraad. Of beter gezegd: ik zag onraad.. De mannen doken heel diep in de truien, hoofden waren nauwelijks nog zichtbaar. Steeds meer mensen om ons heen volgden hun voorbeeld. Ik was ontzettend verkouden en had geen idee wat er aan de hand was. De woorden van mijn achterbuurman waren: je verkoudheid is een zege, geloof mij maar! Een kind dat naast hen zat had overgegeven en een bedwelmende stank verspreidde zich in ons zitgedeelte. Er werden zelfs mensen geëvacueerd. Ik ben zelden zo blij geweest met een verstopte neus!
Onze volgende halte was, de auto-verhuur. Alhier kregen we te horen dat de auto's op waren. Pardon?! Waarom reserveren we dan?! Er zat niks anders op dan rustig gaan zitten wachten, wat eten en een koffie drinken op kosten van een concurrerend verhuurbedrijf. Gelukkig werd het probleem snel opgelost en konden we onze reis vervolgen.
Tijdens de tocht naar Falun speurden we de omgeving af naar (ijs)beren, (pool)vossen en elanden, helaas zonder al te groot succes.
Na aankomst werden de boodschappen gedaan, ook dit ging niet zonder slag of stoot. We waren het dan wel snel eens over de inhoud van de kar, het afrekenen ging een stuk minder vlotjes. Het probleem lag aan onze zijde, een combi van niet goed nadenken en de vermoeidheid zullen we maar zeggen.... Uiteindelijk is het goed gekomen en konden we richting hostel.
's Avonds nog even wat spelletjes doen en dan redelijk op tijd naar bed, want morgen moet er gekoerst worden.

Op donderdag staat Grandprix nummer 3 op het programma, een tocht over 80 kilometer. Vanaf het begin van de wedstrijd hebben de dames de gang er goed in. Er vormen zich diverse kopgroepen, waarin meestal CENNED dames aanwezig zijn. Ook ik waag een keer de sprong, want ik voel me goed. Samen met Danielle, Elma en Cindy rijd ik een flink stuk voor het peloton uit, ik voel een beetje blijdschap: wauw, ik zit mee en dan meteen in een groepje met 3 andere grote ploegen. Helaas is het geluk van korte duur: juist op dat moment worden we ingehaald voor het mannenpeloton, dat betekent benen stilhouden, rechtop rijden en wachten tot de mannen passeren. Bij de mannen zijn de overgebleven vrouwen aangesloten en zo worden we, even snel als de vlucht begon, weer opgeslokt in de groep. Ankie heeft inmiddels de koers moeten verlaten, ze is hard op haar knie gevallen en kan niet meer verder. Enkele ronden later komt ook Birgit, voor de 3e keer inmiddels, ten val en ook zij meldt zich bij Alida. Zaterdag nieuwe kansen! Ikzelf kom 15 kilometer voor de finish redelijk hard ten val, ik moet echt even bijkomen van de klap. Als ik opsta komt er een toerrijder naast me schaatsen en hij spreekt de bemoedigende woorden: meisje, jij komt echt niet weer bij het peloton! Nog bedankt meneer... Hij krijgt overigens wel gelijk, ik rijd alleen mijn laatste ronden. Zo dicht bij de eindstreep en dus een klassering (heb ik hard nodig vanwege mijn positie op de ranking, waardoor ik rechtstreeks een landelijk nummer toegewezen kan krijgen) besluit ik nog even een stuitergelletje te nemen en door te kachelen. Het mierzoete goedje doet zijn werk, ik kom redelijk fris over de streep en stuiter ongeveer van het bankje van tevredenheid. Natuurlijk baal ik van mijn val, maar de koers verliep heel goed en ik heb mijn rankingpunten binnen. Laat zaterdag maar komen!
In de loop van de middag blijkt mijn linkerknie toch behoorlijk gehavend te zijn, hij is naast blauw ook dik en warm, een privé kacheltje voor onderweg, zo zou je het kunnen noemen. Goed ijzen, af en toe een ibuprofen en het been omhoog houden dan maar.

's Nachts heb ik het idee dat mijn stuitergel nog steeds zijn rol met verve vervuld: vol energie probeer ik de slaap te vatten. Dit lukt maar matig. Gelukkig is het morgen een rustdag en hoeven we niet heel vroeg op.
De volgende ochtend concludeer ik dat de knieën en ellebogen behoorlijk blauw zijn, in principe geen ramp ware het niet dat de linkerknie niet goed mee wil bewegen. Het geheel is nogal pijnlijk, terug in Nederland blijkt er een kneuzing op de knie te zitten. Tijdens het ontbijt wordt de wedstrijd van gisteren nog even vanuit verschillende oogpunten belicht: de mannen van Selecteq weten het fijne van de mannenkoers en de dames van Okkinga vullen onze conclusies m.b.t. de damesstrijd aan. Vervolgens besluiten we dat ik vandaag niet het ijs op het ijs ga, maar een wandeling maak, met Ankie en Alida. We drinken een bakje koffie, eten een soort gebakje en kijken naar Birgit, die wel haar rondes maakt. 's Middags vereren we de lokale sportzaak met een bezoekje, iets wat meerdere ploegen die dag doen. We kopen hier en daar wat leuks. Of heel veel leuks, zoals Birgit, en keren terug naar het hostel om te koken, een spelletje rummikub te spelen (inmiddels vaste prik) en de koers van morgen door te spreken.

Op zaterdag staat Grandprix 4 op de agenda, we rijden vandaag 100 kilometer. Tijdens de eerste ronde merk ik al dat mijn knie niet heel erg blij is met alle activiteit van dat moment en vrees ik dat het vandaag zwaar gaat worden. Het enige wat ik in mijn hoofd heb is klasseren, ik wil koste wat kost mijn puntjes binnenhalen. Na een ronde of 7 a 8 kom ik in een groepje met gelijkgestemden terecht. We zijn met z'n 4-en en motiveren elkaar met teksten als: opgeven is in deze groep geen optie! Kom op meid, doorrijden! Niemand uit deze groep stopt, we hebben elkaar nodig! Met dank aan Marleen (Molenaar) geven we onszelf de naam 'mongolenwaaier', we stofzuigen achterblijvers op en vormen een waar pelotonnetje. Het is een zware tocht, het waait erg hard, onze lichamen doen pijn en het ijs is er niet beter op geworden, maar we halen het. Zelden ben ik zo blij geweest bij het horen van een bel. Wauw, nog 1 ronde en dan hebben we het gehaald! Wat ben ik blij dat ik vandaag deze meiden om me heen had, ik heb ze echt nodig gehad! Bedankt Anneke & Kristine en in het speciaal Marleen & Akke, motivators of the day!
Na afloop van de dameskoers besluiten Alida, Birgit en ik nog even de finish van de mannen af te wachten. Hier krijgen we geen spijt van! Het is een geweldige koers, een waar slagveld met verschillende groepen strijders. Ik ben heel blij met de uiteindelijke winnaar, Sjaak Schipper, het is hem ontzettend gegund. En ook een beetje omdat ik hem de dag voor deze gezegd heb dat hij dit aankan, een 150 kilometer, dat het zijn koers zou worden.
's Avonds gaan we lekker uiteten en besluiten Birgit en ik, met diverse andere rijders, nog even een eindsprintje te wagen in de plaatselijke discotheek. De energie die we nog hebben leggen we op de dansvloer.

Op zondag is het alweer tijd om naar huis te gaan. Echter dit gebeurt niet voordat we een rondje Stockholm hebben gedaan, we vliegen immers pas aan het eind van de middag richting Holland. We slenteren wat door de straatjes, bekijken het oude centrum en natuurlijk de sportwinkel. Halen wat souvenirs en genieten van lokale Indiase, Mexicaanse en Thaise specialiteiten.
Aangekomen op het vliegveld blijkt onze vlucht flink vertraagd te zijn. Gelukkig is er een Starbucks op Arlanda Airport. We wachten redelijk geduldig tot we daadwerkelijk het land van de knackebrod/Dalarna paardjes/dure wijn en natuurijs verlaten. Uiteindelijk duik in rond middernacht moe, maar voldaan in mijn bed. Natuurijs zal er voorlopig niet meer inzitten, zaterdag staat Grandprix 5 op het programma, in Biddinghuizen, maar eerst: uitrusten en herstellen!

Britt

KPN Grandprix 2 - Weissensee (Alternatieve Elfstedentocht)

Donderdags na het ONK stond altijd een criterium op het programma van de Weissensee. Hoewel de meeste dames (en heren) nog wat moe zijn van de wedstrijd en de daarop aansluitende traditionele bingo in de grote tent van gisteren, werd er toch altijd gestreden bij het criterium. Maar dit jaar wilde de organisatie vernieuwen, en dus werd het vervangen door een mass start over 16 rondes van ongeveer 600m. Er hadden zich veel dames ingeschreven, waardoor er in twee heats bepaald werd welke 24 dames de finale mass start zouden rijden (de beste 12 uit elke heat). Heat en start nummer waren toebedeeld via loting; Ankie en Britt kwamen in de eerste heat terecht, ik in de tweede. We zouden volgens de internationale wedstrijd-regels rijden, wat bij het afgelopen NK mass start en de competitie betekende dat er elke 4 rondes voor punten gesprint zou worden. Maar wij marathonners willen dan vooral weten wanneer de bel voor de sprint klinkt, en als ‘rekenwonder’ kon ik de andere dames van team CENNED vertellen dat die zou klinken als het rondenbord op 13, 9, 5 en uiteraard 1 zou staan. Maar nadat de loze ronde verreden was, hoorde ik de speaker zeggen dat de bel zou klinken met het rondenbord op 12, 8, 4, en 1. Ik was even verbaasd en ging er direct van uit dat hij zich versprak. Ik telde de rondes mee, na 3 rondes klonk er geen bel. Hij had zich dus toch niet versproken, de organisatie hield andere regelementen aan dan die internationaal gelden. Maar gelukkig hadden Ankie en Britt ook in de gaten dat er op andere momenten gesprint zou worden dan ik ze vooraf had verteld. Helaas lukte het beide dames niet om in een tussensprint of eindsprint bij de eerste 3 te eindigen. Ankie had na gisteren nog niet de juiste slag te pakken en moest het peloton laten rijden. Britt kon een klein gaatje vlak voor de finish weer dichtrijden, maar we hadden niet goed bijgehouden hoeveel mensen er voor haar in de sprint zaten die wel of geen punten hadden verzameld. En die zijn juist belangrijk voor de uiteindelijke plaatsing voor de finale. Britt bleef dus nog even in dubio. Na hun heat kon ik mij opmaken voor mijn heat. Het was dezelfde ronde als de ploegenachtervolging, en waar op kunstijs de dweilmachine nog wel eens de uitgetrapte bochten kan repareren kan dat op natuurijs niet. De bochten lagen er niet zo best bij, en ook op het rechte stuk voor de finish moest je een goede lijn kiezen om niet te veel scheuren hoeven te ontwijken. Onze heat begon rustig, maar in de eerste en tweede tussensprint lukte het mij niet om die goede sprintlijn te vinden. Ik pakte geen punten, maar bij de bel voor de derde tussensprint besloot ik alles te geven. Ik reed weg, in de achtervolging op twee andere dames die al ontsnapt waren uit het peloton. De eerste haalde ik bij, de tweede was te ver weg. Vlak voor de finish zag ik haar in mijn ooghoek toch nog voorbij schuiven, maar 2e of 3e maakte me niet zo veel uit; punten zijn immers punten. Ik hield dus net voor de finish mijn benen al stil. En dat was niet zo verstandig. Er kwam nog een dam heel dicht bij, en ik was er niet zo heel erg gerust op dat ik ook echt punten had gepakt. Dus sprintte ik ook nog voor wat ik waard was in de eindsprint, om zo maar hoog genoeg te eindigen en mij te plaatsen voor de finale. Terug op het bankje kon Jurjen mij niet vertellen of ik punten had of niet. Dat bleek wel zo te zijn, en dus had ik mij in ieder geval geplaatst. De B-rijders reden hun mass start, en in de volle overtuiging dat na hun finale de finale van de A-rijders (of misschien zelfs wel eerst de heats) zou worden verreden, liep ik op mijn gemak richting tent. Halverwege die wandeling hoorde ik dat onze finale al weer na de B-rijders zou zijn, dus maakte ik vlug rechts om keert. De speaker riep alle dames om die zich hadden geplaatst, en ook Britt had zich geplaatst. Ook zij had er geen rekening mee gehouden dat die finale zo snel verreden zou worden en kwam dus hard aangelopen. Die finale zelf ging daarna niet helemaal volgens plan; we kwamen niet in de buurt van de eerste 3 bij de tussensprints of de eindsprint. We vinden onze namen terug in de onderste regio van de einduitslag. We genieten nog even na van het zonnetje en maken ons dan op voor weer een goede massage van verzorger Jurjen.

Vrijdags voor onze Alternatieve Elfstedentocht wordt er weer een toertocht georganiseerd. Bijna 1500 rijders en rijdsters vertrekken om 7:00 uur voor hun tocht over 200km. Onder hen ruim 100 deelnemers aan de vijfde editie van Skate4Air, om zo veel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek naar Cystic Fibrosis (taaislijmziekte). Een aantal vrienden van mij is daar al jaren lang nauw bij betrokken en zodoende heb ik vorig jaar al eens een clinic verzorgt aan deze enthousiaste deelnemers. Ook dit jaar heb ik geholpen bij twee clinics en staan er een aantal van die vrienden dus ook aan de start. Het voor mij de dag voor dé wedstrijd, die wedstrijd waar ik de hele zomer en winter hard voor heb getraind. Dus vrijdags begint het bij mij toch al een beetje te kriebelen, en om mijn gedachten te verzetten en nog even het ijs te proeven heb ik beloofd om mijn vrienden een ronde uit de wind te houden. Maar als ik ’s morgens de gordijnen open trek is de groene Weissensee in 1 nacht helemaal wit geworden; er ligt toch zeker 10cm sneeuw in onze tuin. Desondanks besluit ik samen met Ankie en Britt naar het ijs te fietsen. De eerste ronde rijden we samen, het is koud en we kunnen de scheuren en gaten slecht zien door de sneeuw, maar het is een prachtig gezicht (veel mooier dan die groene bergen van de afgelopen dagen al zeg ik het zelf). Na die ronde ga ik op zoek naar mijn S4A-vrienden, die niet veel later voorbij komen. De mannen hebben er al bijna 125km op zitten; het zware stuk van de tocht begint nu. Na een halve ronde komt een van de mannen hard ten val. De rest rijdt door, maar ik blijf wachten totdat hij weer omhoog krabbelt. Samen zoeken we het goede ritme weer, en zo rijden we een paar kilometers rond. Niet veel later stap ik van het ijs af; het is genoeg voor vandaag, nu op naar het huisje om pannenkoeken te bakken. De rest van de middag wordt er rustig aan gedaan, de schaatsen worden geslepen en de tas wordt ingepakt. We gaan op tijd naar bed, maar ik val niet makkelijk in slaap. Voor de zekerheid heb ik twee wekkers gezet, eentje om 5:30, de andere 5 minuten later.

Toch word ik vandaag net voor de wekker wakker. Vlug kleed ik mij aan, en ga alvast even met Ankie een rondje buiten wandelen om te voelen hoe koud het is en om een beetje wakkerder te worden. Zo ver kwam het vorig jaar niet, toen werd de tocht afgelast vanwege de hevige sneeuwval de nacht ervoor. Het begint meer te kriebelen in mijn buik… Terug bij het huisje zien we dat het kouder is dan voorspeld was: -13 ipv -1 tot -6. Brrr, dat is koud, en dus besluit ik een extra laagje onder mijn wedstrijdpak aan te trekken. Als Ankie en ik later naar het ijs fietsen (we moeten het zonder Britt doen, zij gaat vandaag terug naar Nederland omdat ze morgen nog een belangrijke regiocompetitie heeft), roept Alida naar ons dat de therometer in de bus zelfs -18 aan gaf. Zo lang mogelijk hou ik al mijn kleren aan voor de start, maar als de speaker roept “1 minuut voor de start” gaat mijn dikke jas toch echt uit. Veel dames hebben een dun jasje extra aangehouden, ik ook.
Het kanonschot klinkt, en rustig zetten we ons in beweging. De eerste rondes lijken wel een toertocht, het gaat niet hard en om mij heen zie ik dames zich warm proberen te slaan. Mijn eigen tenen voelen meteen al koud aan, net als mijn linker hand die maar niet warm wil worden. Ik wiebel uit alle macht, maar het gevoel wil nog niet terugkomen. Even ben ik bang dat ik straks langs de kant beland met bevriezingsverschijnselen. Maar gelukkig komt het zonnetje achter de bergen vandaan en wordt het langzaamaan toch wat warmer. Het gevoel in mijn linker hand is weer terug, en ook mijn tenen lijken weer ontdooid. Inmiddels is er een kopgroepje ontstaan, en groeit hun voorsprong. Het gaat nog precies zoals we gisteren besproken hadden, maar als de voorsprong ruim 5 minuten bedraagt komt Ankie toch enigszins ongerust vragen of het gat toch niet te groot wordt. “Nee hoor, laat maar rijden” antwoord ik haar, “de wedstrijd is nog lang, we hebben nog geen 100km gereden”. Enkele rondes later zijn er nog maar 2 van de 6 of 7 dames uit de kopgroep over.
Het tempo in het peloton gaat langzaam omhoog en we passeren de 100km-grens. Er rijden weer twee dames weg uit het peloton, ook deze laten we rijden al wordt Ankie toch een beetje ongerust. Ik heb er nog alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, en na een ronde halen we die twee weer bij. Er volgt weer een demarrage, en nu begint het bij mij toch ook wel te kriebelen. En niet alleen bij mij, want het tempo gaat weer een beetje omhoog. Het gaatje met de voorste groep wordt kleiner en kleiner, het is al minder dan 1 minuut. We passeren de 125km-grens; een mentaal breekpunt. Nu wordt het echt zwaar, tot ongeveer 175km want daarna begint het aftellen dan weer. Meer dames worden onrustig, er wordt hier en daar geprobeerd een achtervolgende groep op de zetten, maar het lukt niet om een goede groep te formeren. Ik zit veel voorin, spring regelmatig mee, maar als ik van kop af kom valt het peloton weer stil. Dan komt Ankie vragen of ze nog wat kan doen. Ja, en zodra het peloton weer even stil valt rijdt ze door. Ze krijgt niet heel veel ruimte, maar het tempo blijft er wel in. Maar zodra zij weer terug is gepakt valt het peloton weer stil. Moedeloos word ik er van; langzaam begin ik te twijfelen of er wel een kopgroep zal ontstaan die zal gaan strijden om de winst. De omstandigheden zijn niet zwaar genoeg, er staat bijna geen wind en het ijs ligt er prachtig bij. Terwijl voor mij geld: hoe zwaarder hoe beter. Ik heb toch niet een hele zomer hard getraind om in een sprint uit te gaan maken wie de Alternatieve wint?! Sprinten na 200km is heel wat anders, maar met een groot peloton naar de finish rijden is niet mijn droomscenario voor een Elfstedentocht. Langs de kant roept Alida dat ik mij rustig moet houden, en dat het nog wel goed gaat komen. Dat klopt, we rijden de kopgroep terug en de wedstrijd is weer helemaal open. Ankie rijdt nog een paar keer vooruit, de finale staat op het punt om te beginnen, nog 37,5km te gaan. Ik zet zelf eens aan, maar krijg weinig ruimte. Het peloton dunt uit, de kilometers gaan tellen, maar ik voel met (gezien de omstandigheden) nog best fris. Het rondenbord staat op 2, nog 25km te gaan. Nu wordt het toch wel een beetje spannend, ik blijf alert voorin en spring overal mee. En dan ineens zie ik weer een demarrage, Yvonne Spigt zit er bij en ook Sharon Hendriks en Iris van der Stelt. Dit zou wel eens de beslissende groep kunnen zijn, hier moet ik mee zitten. We draaien terug richting de brug en ik kijk opzij; we hebben een klein gaatje, al lijken er nog wel 1 of 2 achtervolgers aan te komen. Met z’n vieren draaien we kop over kop. Bij elke bocht kijk ik op zij, het gaatje wordt groter. De bel klinkt, zouden we dit volhouden? Ik begin af te tellen, maar luister ook goed naar wat anderen toe wordt geroepen. Er komt een groepje dichterbij, hoor ik. Nog 10km te gaan, weer een bocht. Het lijkt mee te vallen, het gat is nog best groot. Maar ik heb geen idee hoe groot; waar is de scheidsrechter met zijn informatie als je hem nodig hebt?! Weer een bocht, is het nu groter of kleiner geworden? Tja, die scheidsrechter met zijn informatie… Nog 5km, nog 4km, nog 3km, de laatste bocht rechtsom. Nog een keer kijken, nee het lijkt er op dat wij mijn z’n vieren uit gaan maken wie de Alternatieve Elfstedentocht wint, en wie er op en naast het podium zullen belanden. Ik heb in ieder geval twee goede sprinters mee, dat wordt lastig. Maar ze zullen we ook niet zomaar laten rijden. Sprinten na 200km is wat anders hou ik mijzelf voor. De laatste bocht naar links, het 1000m-bord, de verzorgingsstraat. Het wordt spannend, iedereen kijkt naar iedereen. Wanneer moet ik de sprint inzetten, kan ik er beter achter blijven zitten of moet ik hem aangaan, ik weet het niet maar het spookt allemaal door mijn hoofd. De finishbogen komen dichter bij, de sprint wordt ingezet. Met al mijn energie probeer ik er voorbij te komen, maar de drie dames rijden bij mij weg. Ik let op de scheuren om mij heen, wil niet vallen, maar het podium is toch eigenlijk al buiten bereik. Met alles wat ik nog in mij heb kom ik er niet voorbij, er rest mij niets anders dan een 4e plek. Hoewel ik er toch even van baal weet ik ook dat er vandaag niet meer in zat voor mij… In het peloton sprint Ankie naar een keurige 12e plek, haar tweede 200km keurig volbracht. We kunnen trots op ons zelf zijn!!

Woensdag vertrekken we al weer naar Zweden, nu moeten we daar nog even niet aan denken. Nu vooral maar eerst even rust.

Birgit

ONK Natuurijs - Weissensee

Zondag
Na de wedstrijd van gister konden we vanmorgen rustig aan doen. Maar na een poging tot uitslapen zaten we uiteindelijk toch om 8.00 uur aan het ontbijt. Vervolgens ging ieder zijn eigen weg. Britt koos voor een rustig ritje op de fiets. Alida voor het bankje voor ons huisje in de zon en Birgit en ik gingen voor een rustige training op het ijs. Als het we het ijs opstappen constateer ik hier en daar wat pijntjes maar na het eerste blokje voelt het al een stuk beter. Zo rijden we met zijn tweeën twee ronden van 12,5 km en krijgen onderweg nog gezelschap van een aantal jong talenten uit Haarlem die Birgit kent. Even later in de tent, als we aan een warme chocomel zitten krijgen we een berichtje dat Alida en Britt dat ze aan de lunch zitten op het terras in de zon. Tijd om te gaan.
Na een broodje en een kopje thee stap ik even op de tacx om mijn benen nog wat los te trappen. Hierna worden we super verzorgt door Jurjen met een stevige massage.

Maandag
Vandaag staat de ploegenachtervolging op het programma. De tactiek is doorgesproken en na een goed ontbijt stappen we op onze fiets richting de grote tent. We starten in rit 8 wat betekent dat we nog even een paar ritten kunnen bekijken en een warming-up kunnen doen.
Door de speaker worden we één voor één aangekondigd en staan we klaar voor een start uit stilstand. Dit is voor ons marathonners geen gewone kost en we hebben nagedacht over wie hiervoor het beste op kop kan starten. Onze directe tegenstander staat aan de overkant en uiteraard willen we die verslaan, maar het gaat in eerste instantie om de eindtijd. De eerste vier ploegen gaan door naar de finale. Het startschot klink en weg zijn we voor 4 rondjes van 600m. Birgit start op kop en na driekwart ronde neem ik het stokje van haar over. Ik kan lekker doortrekken. Vervolgens rijdt Britt haar halve rondje op kop en is Birgit weer aan de beurt. Britt komt met haar beurt afgeven niet helemaal lekker door de bocht en komt er iets op achterstand uit. Ze roep “ho!” zodat Birgit iets kan inhouden. Maar ik krijg niet het gevoel dat Birgit het hoort. Nogmaals “ho!”. Ja in de volgende bocht sluit Britt weer aan en ben ik weer aan de beurt om kop over te nemen. De verzuring is nu duidelijk aanwezig in mijn bovenbenen maar we moeten nu nog maar iets meer dan een rondje. In de volgende bocht neem Britt voor de laatste keer over en geeft nog een laatste keer alles. Birgit maakt het af en met zijn tweeën naast elkaar sprinten we het laatste stukje tot de finish. Onze directe tegenstander is verslagen, maar het is nog afwachten de hoeveelste tijd we tot nu toe hebben gereden. Met twee tiende achterstand staan we op plaats twee. Met nog twee ritten en dus vier ploegen te gaan betekend dat dus gegarandeerd een plaats bij de eerste zes. In de rit na ons duikt één team onder onze tijd en in de laatste rit zijn beide ploegen sneller. Een vijfde tijd dus en daar zijn we best tevreden mee.
Naar huis voor een douche, een broodje en daarna naar Jurjen voor een goede massage.

Dinsdag
Na het ontbijt om 8.00 uur maken we ons klaar voor een ijstraining. Het is weer heerlijk weer en met de nodige zonnebrand op stappen we om 10.00 uur op het ijs. Ook Alida trekt vandaag haar schaatsen aan. Na wat blessure leed lijkt het nu weer de goede kant op te gaan. We rijden een paar blokjes en willen na de eerste ronde aan een paar steigerungs beginnen als achter ons ineens een enorm geluid klinkt. Vandaag is de tweede Alternatieve Elfstedentocht voor toerrijders en als we omkijken zien we een groep naderen van wel honderd man. Nog net op tijd stappen we aan de kant en denderen ze ons voorbij. En schitterend gezicht, mannen en vrouwen, jong en oud. Sommige volledig ingepakt, anderen lurkend aan een bidonnetje. Als ze ons voorbij zijn wachten we nog even en beginnen aan onze versnellingen.
De rest van de dag relaxen we wat en vangt Britt haar ouders op die dit jaar voor het eerst naar de Weissensee zijn gekomen om eens rond te kijken. S ’avonds gaan we nog even naar Jurjen die ons met tape en een korte massage klaar maakt voor het Open Nederlands Kampioenschap morgen.

Woensdag
Nadat de wekker om 6.00 uur klinkt, kleden we ons aan en wandelen Birgit en ik buiten even op en neer om wat wakker te worden. Het voelt koud aan en als Alida even later op de thermometer kijkt geeft deze -9 ⁰C aan. Met inlopen is het nog altijd erg koud en als we eenmaal aan de start staan komt langzaam de zon over de bergen. Maar om mij heen staan een aantal dames met skibrillen op en enorm dikke handschoenen aan. Mijn normale snijvaste handschoenen ruil ik nog even snel om voor een paar iets dikkere.
In de eerste ronde zijn mijn tenen nog wat koud maar even later heb ik nergens last meer van. Ik ben vergeten een paar gelletjes in mijn achterzakje te steken dus bij de eerste doorkomst door de verzorgingsstraat staat Alida voor mij klaar met een bidon met daaraan de gelletjes getaped. Ze weten deze gelletje met de gekste smaken te bedenken en dus zit ik even later aan de cappuccino. In de tweede ronde zit ik in een kopgroepje, maar ik zie dat één van de grote ploegen niet vertegenwoordigd is. En dus worden niet veel later terug gepakt. Britt zit mooi van voren en Birgit rijdt heel scherp zodat we om en om mee kunnen met een aanval. Maar als we in de derde ronden bijna weer rond zijn zie ik Birgit voor me onderuit gaan in een bocht. Op dat moment wordt er behoorlijk hard doorgereden. Maar Birgit blijft rustig en ziet dat we al bijna in de verzorgingsstraat zijn waar het meestal even stilvalt. Britt schaatst met twee handjes op de rug op kop van het peloton om de gang er een beetje uit te halen. Ik zit voorin en zie een aantal dames aanzetten, als ik over mijn rechterschouder kijk vliegt daar ineens Birgit voorbij. Ok denk ik bij mezelf, ze is er weer bij en er nu ook vandoor. Helaas komt er gelijk reactie uit het peloton en wordt het gat weer dicht gereden. Ik zie iedereen overeind komen en recht zelf ook even mijn rug. Tot een dame voor mijn aanzet en ik buitenom nog een paar een versnelling zie inzetten. Ze rijden hard en ik kan nog net aanhaken. Ik kijk om me heen en zie dat we met ongeveer tien dames zijn. Van alle grote ploegen zit er wel wat mee. Sommige zijn met zijn tweeën, andere alleen. Bij doorkomst door de finish hoor ik de speaker roepen dat we 12 seconde voorspong hebben. Voor mijn gevoel blijft onze voorsprong een hele tijd ongeveer hetzelfde. In het peloton zijn nog een aantal dames die proberen om erbij te komen. Birgit zit mooi voorin de groep en wacht af of er nog dames gaan proberen te springen zodat ze mee kan. Na een ronde in de kopgroep krijg ik de slag weer lekker te pakken en pak in de verzorging weer een bidonnetje aan met dit keer een stuk banaan en een gelletje eraan geplakt. De banaan ben ik binnen 100 meter alweer kwijt maar gelukkig heb ik het gelletje nog wel want die kan ik goed gebruiken. In de laatste ronde hebben we inmiddels 56 seconden te pakken. In de kopgroep spelen ze het ploegenspel en proberen omstebeurten te ontsnappen. Het is hard werken om er bij te blijven. Met de laatste kilometer te gaan wordt er naar elkaar gekeken en besluit ik door te rijden en er voor te gaan. Aangezien ik verwacht de sprinters zometeen niet te kunnen volgen. Een klein gaatje valt er, maar 400 meter voor de finish komt de groep er hard overheen. Ik kan inmiddels niet meer fatsoenlijk op mijn benen staan en als ik over de finish glijd rij ik in een scheur en kieper achterover. Ik wordt 8ste en ben daar natuurlijk super blij mee. Het peloton komt er nu ook aan met Birgit voorin. Ze word uiteindelijk 12de. Britt zit er ook goed bij en lijkt voor een top 20 te gaan maar stapt vlak voor de finish op volle snelheid in een scheur en wordt daardoor 42ste.

Ankie

KPN Grandprix 1 - Weissensee (AKM)

Het is half 6, woensdagochtend, eigenlijk veel te vroeg om op te staan, maar toch spring ik bij het horen van mijn wekker onder de dekens vandaan. Vandaag gaan we naar de Weissensee! Vorig jaar werkte ik nog bij de organisatie, maar dit jaar is dat heel anders, dit jaar start ik in de koersen.
De eerste stop is in Hoogeveen, daar pikken Alida en ik Birgit & Ankie op, daarna rijden we in 1 ruk door naar Techendorf. De reis verloopt voorspoedig, aan het begin van de avond komen we aan bij ons appartement. Na het uitpakken genieten we van een bord snert, gemaakt door de moeder van Ankie.

Donderdag ontbijten we om 8u en vertrekken we vervolgens naar het ijs: we willen even 1,5 uur op het ijs staan, uiteindelijk komen we er na een kleine 2 uur vanaf... Daaruit valt op te maken dat het ijs goed is en wij best lekker in de rondte toeren. Na afloop van de training gaan we voor de 3e ronde: een herstelomel in de tent, niet te onderschatten. Mocht u zich afvragen wat een herstelomel is: een herstel chocomel met of zonder slagroom, afhankelijk van de voorkeur van de drinker.
De rest van de dag bestaat uit boodschappen doen, weer even naar de tent fietsen, een boekje lezen: ons aanpassen aan het ritme van de Weissensee. ’s Avonds gaan we de strijd met elkaar aan, er wordt ouderwets gerummicubt, we hebben het gezellig.
Op vrijdag is het schema hetzelfde, we proberen in het wedstrijdritme te komen. Ontbijten om 8 uur en op het ijs om half 11. Dit keer rijden we iets minder lang, omdat er toch wat lichamelijk ongemak is na de eerste natuurijsdag van gisteren. Uiteraard volgt de gang naar de grote tent: even bijtanken.
’s Middags komt onze masseur aan, uiteraard vereren we hem met een bezoekje. Jurjen (de masseur) heeft zijn eigen koffiezetapparaat meegenomen, echt super chill, dus we drinken gezellig een bakkie en kletsen bij. Dan komen we ook tot de conclusie dat het ritme wat we aan het opdoen zijn helemaal niet strookt met dat van de wedstrijd, we starten om 9 uur i.p.v. half 11. Dat betekent vanavond niet te lang spelletjes spelen en op tijd naar bed. Slapen lukt me de nacht voor de koers altijd maar matig, ik voel toch al enige spanning, dus ook deze nacht verloopt niet helemaal zoals ik in mijn hoofd had.

Zaterdag, de dag van de Aart Koopman Memorial. Goed ontbijten, we hebben de energie straks heel hard nodig. Ik vraag me af of ik gespannen ben. Voel ik kriebels of ben ik nou echt zo rustig als het lijkt. Dat kan haast niet, dit is de 3e keer dat ik in deze wedstrijd start en de laatste keer was toch echt in mijn vorige schaatsleven, in 2010. Aangekomen bij het ijs kom ik, na enig klankborden met mijn ploeggenoten Ankie en Birgit, tot de conclusie dat inlopen in meerdere laagjes kleding nog steeds bijzonder oncomfortabel is. Toch jammer. Inmiddels hebben Jurjen en de vader van Birgit onze verzorgingstent opgezet, een solide exemplaar met een prachtige banner op de voorkant. Hier kunnen we ons prima in omkleden en even focussen voor de start.
Om 9 uur klinkt het kanonschot: we zijn gestart. Na een paar honderd meter besluit ik even een stuk op kop van het peloton te gaan rijden, om te testen hoe ik over het ijs ga en een beetje zelfvertrouwen op te doen. Voelt toch wel machtig, het aanvoeren van zo’n grote groep dames. Gedurende de koers zijn er diverse uitloop pogingen, Ankie en Birgit springen vrijwel altijd mee, ze rijden heel attent. Ik probeer vooral voorin te zitten en ze op te vangen waar nodig. Af en toe pak ik de kop om wat af te stoppen of sluit ik aan bij een achtervolgende trein. Al vrij snel kom ik tot de conclusie dat ik het rijden op natuurijs nog niet verleerd ben: het gaat verdorie hartstikke lekker! Ik word een beetje enthousiast en besluit de benen nog wat meer te testen: in het voorste gedeelte van het peloton, daar wil ik blijven zitten. Mijn zelfvertrouwen groeit en ik zeg tegen mezelf: Britt, je kunt vandaag top 20 rijden, dit ga je je niet laten ontnemen! In de laatste ronde schuif ik nog wat verder naar voren en tot mijn verbazing kan ik op het laatste stuk, naar de finish, zo naar de kop van de groep rijden. Even vraag ik me af of we misschien nog heel ver moeten.. Het zal toch niet zo zijn dat ik bij de top 15 kan finishen?! ‘He, ik zie de finishboog!’ ‘Ik zie de eerste rijdsters’ ‘Sprinten Britt, doortrappen, je bent er bijna’. Dit is een selectie van mijn gedachten de laatste paar honderd meter. De laatste 50 meter zijn mijn hersenen, zo voelt het althans, doordrenkt met melkzuur, geen gedachten meer, alleen nog maar zo snel mogelijk bij de lijn willen zijn, klaar willen zijn.
Ploeggenootje Birgit rijdt een paar plekken voor me. Ankie reed achter me, maar wordt onderuit gereden door een kamikaze pilote. Uiteindelijk gaat mijn schaats als 12e over de finishlijn. Birgit wordt netjes 6e. Ankie komt er even later ook aan. Gelukkig heeft ze zich niet heel erg bezeerd, haar pak daarentegen is niet helemaal ongeschonden uit de strijd gekomen.
We zijn tevreden met de koers, team CENNED heeft zich goed laten zien. Ikzelf ben nog een beetje beduusd… 12e… Dat had ik niet durven dromen toen ik vorig jaar deze koers volgde vanuit de organisatietent. Heel gaaf! Ik ben trots op mezelf en natuurlijk ook op mijn teamies en onze verzorging, want zij zijn onmisbaar tijdens wedstrijden als deze.

Na afloop krijg ik heel veel lieve berichtjes. Bedankt allemaal! Nu goed herstellen en op naar maandag, de ploegenachtervolging en woensdag, het Open Nederlands Kampioenschap. Laat maar komen, we zijn er klaar voor!

Britt