Elfheuvelentocht - Het zit hem in de 11

Als marathonschaatser kijk je er elk jaar weer opnieuw naar uit, de Elfstedentocht. En zo zitten we vol in de voorbereiding voor als ‘hij’ komt deze winter, maar natuurlijk in eerste instantie voor de wedstrijden op kunstijs. En dus fietsten we vandaag met schaatsteam CENNED de Elfheuvelentocht.

Britt verkent vandaag alvast de kop van Friesland. Ze start in Hallum bij het ONK. Na 30 pittige kilometers moet ze helaas de koers verlaten. Maar ze is niet ontevreden; de omstandigheden waren niet makkelijk.

Dus starten we om 9 uur met zijn vijven vanuit Epe. Al snel worden we ingehaald door twee heren. Aggie en ik besluiten aan te haken. Mijn kilometerteller schiet naar boven 30km/h. Een lekker tempo wat we de rest van de dag niet meer loslaten. Zelf jonkie Nienke heeft er geen moeite mee.

Na een paar kilometer nemen we afscheid van Alida: ze gaat voor de 75 km en ze moet linksaf. Daar is de eerste heuvel, de Bult, die we twee keer nemen. De sfeer zit er goed in; het weer is fantastisch. Even denken we al in Italië te zijn beland. Maar volgens Birgit kan dat niet omdat het om ons heen te vlak is. Dan volgt de Hoge Duvel en de Vuurse berg. Waar de rest van de elf heuvels is weten we niet. De omgeving is in ieder geval schitterend en de weg gaat regelmatig vals plat omhoog: valse heuvels. Ondertussen zijn de twee heren van kop af en horen we van achter dat het toch wel handig is die dames op kop want dan kunnen we overal doorrijden en krijgen we op elke kruising voorrang.

Als we om even voor 2 uur weer arriveren in Epe zit Alida op een bankje in de zon een boek te lezen, terwijl op de achtergrond Nederlandstalige meezingers klinken. Na een kleine omzwerving over recreatiepark de Jagerstee vinden we de douches en frissen we ons even op.

Nog even een drankje op het terras waar we het aankomende trainingskamp in Italië bespreken. Daar gaan we de laatste puntjes op de i zetten voor we het ijs op gaan. We hebben er allemaal enorm veel zin in en kunnen bijna niet wachten.

Ankie

Trainingsweekend Zeeland - De klokken van Arnemuiden

Ja, u denkt nu waarschijnlijk: ''dat is een aparte titel voor op een marathonteam website!'', maar er zit een verhaal achter.
Het zit namelijk zo...

Dit weekend had team CENNED een trainingsweekend in Zeeland. We verbleven daar bij de familie Pasveer. Ik heb gehoord dat dit inmiddels een traditie aan het worden is want hoewel Annemarie niet meer schaatst, is team CENNED nog altijd welkom in Arnemuiden. Daar zijn wij uiteraard heel blij mee. Het is een gebied waar wij "normaal" gesproken eigenlijk niet komen, dus dan is het leuk om tijdens de trainingen wat anders te zien.
Gisterochtend kwamen we aan en werden we ontvangen door Kees, Thea en Annemarie Pasveer. Even een broodje eten om vervolgens rond de klok van 13.00 op de fiets te stappen voor een flinke duur rit. Onze gids Annemarie liet ons de mooiste plekjes zien waaronder de Neeltje Jans. Daar nog even een fotootje gemaakt om uiteindelijk na 145 km weer in Arnemuiden aan te komen. Daar was de BBQ inmiddels al aangezet waardoor we gelijk aan konden schuiven. Ja.. alles was goed voor mekaar in hotel Pasveer ;)! Na de BBQ hebben we nog even een wandeling gemaakt op het strand van Vlissingen.

Vanochtend stond er eerst een sprong/elastiek/atletiekladder training op het programma. Het was al flink warm wat het nog een stukje zwaarder maakte. Toch was het een mooie training waar we weer wat technische aandachtspuntjes van Alida mee hebben gekregen. Na de training was het weer tijd voor een heerlijke lunch. Als laatste hadden we nog een herstelrit op de fiets. Annemarie had wederom weer een mooie route uitgestippeld.
En toen was het alweer voorbij.

Team CENNED bedankt Kees en Thea voor de goede zorgen en de gastvrijheid. Verder willen we Annemarie bedanken voor de 2 gezellige en mooie fietsritten!

Om tot slot nog even terug te komen op de titel, Kees Pasveer had het een paar keer over het bekende liedje dat over Arnemuiden gaat. Enkele rijdsters kenden het liedje niet en daar werden nog wel wat grapjes over gemaakt. Ik moet zelf bekennen dat ik het eerst ook niet kende, maar ik heb het even opgezocht op YouTube en ik ken het toch wel. Dit dankzij een bijbaantje van vroeger in de ouderenzorg waar dit liedje wel vaak werd gezongen.
We hebben nog een paar trainingskampen voor de boeg, dus we zetten het liedje wel even op de telefoon zodat we bij een volgend trainingskamp in Arnemuiden met z'n allen uit volle borst mee kunnen zingen!

Groetjes Aggie

Trainingsdag Alkmaar

Zondagochtend, de wekker gaat vandaag om 7 uur, behoorlijk ongewoon voor een weekenddag. De vogeltjes fluiten hun deuntjes al, de lucht is blauw, het zonnetje schijnt en mijn benen zijn zwaar. Het wordt een mooie dag!
Het verhaal van deze trainingsdag begint eigenlijk gistermiddag al, toen reed ik een skeelerwedstrijd in Rijssen. Het was een pittige koers, maar ik wist me goed staande te houden en kwam met een prima (totaal verzuurd) gevoel over de streep: ik ga vooruit, top! Na deze warme rit snel douchen en huphup naar huis, want vandaag volgt dus weer een zware beproeving: een trainingsdag met team CENNED. Ik begin in de auto terug vanuit Rijssen alvast met de mentale voorbereiding, wetende dat er een uitputtende krachttraining en een fietsrit op het programma staan.

Vanochtend, die eerder besproken ochtend met de vogeltjes en de zon, sta ik met frisse moed op, ik stap op de fiets richting het meetingpoint van team Groningen/Drenthe. We hebben alle tijd om bij te kletsen, aangezien de locatie van deze dag Alkmaar e.o. is.
Aangekomen in de stad die ik vooral ken van de kaasjes is het meteen duidelijk dat we er vandaag vol
tegenaan moeten. Ik zie tractorbanden, dikke touwen, gewichten en boxen: dit wordt afzien.
Deze Spartaanse training staat onder leiding van Annelies Passchier, een oud-ploeggenootje. We werken een circuit af, spreken spieren aan waarvan ik niet wist dat ik ze had en ontpoppen ons in de rust tot nakomelingen van drillinstructrice Annelies. Uitkomst: KAPOT, helemaal verrot, onder de zwarte vegen en echt even een stoel nodig.

Na de lunch is het tijd voor training 2 van de dag. Hier heb ik best een beetje tegenop gezien, want ik ben absoluut geen fietser en mag met een aantal (in mijn ogen) pro’s op pad. Gelukkig blijkt dat ik mijn wagonnetje alleen maar aan hoef te haken en dat het vandaag meetrappen is. Best fijn na de koers van gisteren en de actie van vanmorgen, ik ben mijn teamies zeer dankbaar. Op een gegeven moment betrap ik mezelf erop dat ik een beetje aan het genieten ben. Natuurlijk is dit van zeer korte duur, mensen die mij een beetje kennen weten dat ik nooit lang van een fietstocht geniet, want het begint te regenen. Gelukkig is het niet koud, maar fijn wil ik het ook niet noemen. Onder de bezielende leiding van Birgit maken we onze ronde langs de hotspots van de omgeving, hier en daar zie ik een vinger wijzen en hoor ik een korte uitleg. Altijd leuk als iemand iets over de omgeving kan vertellen.
Na zo’n 1,5 uur constateert Ankie dat ik onder de modder zit, antwoord ik iets in de trend van ‘ja, fraaie boel dat fietsen’ en BAM, daar glijdt Nienke onderuit in een gladde bocht. Ik knijp in mijn remmen, want ik wil niet over haar heen rijden, met als gevolg dat ik zelf ook tegen de vlakte ga, gevolgd door Ankie. Het is een geheel nieuwe ervaring, want ik ben nog nooit gevallen met de fiets, maar zeker geen prettige. We maken de schade op, het lijkt allemaal mee te vallen en vervolgen onze weg, gelukkig is het niet ver meer naar het eindpunt.
Tijdens het fietsen merk ik al wel dat mijn pols niet goed mee wil doen, maar opgeven is uiteraard geen optie, we gaan gewoon door. Als de benen en het hoofd het nog maar doen.
Na terugkomst kunnen we gelukkig lekker douchen en ledematen inspecteren. Op wat blauwe plekken en schaafwonden na lijkt het mee te vallen. Helaas blijkt de schoen van Ankie niet ongeschonden uit te strijd te zijn gekomen en ook mijn fiets vertoont wat gebreken: morgen maar even naar de fietsenzaak.
Moe, maar voldaan keren we huiswaarts, het was me het weekendje wel.

Britt

P.S. Op maandag besluit ik om toch even naar mijn pols te laten kijken, want die speelt behoorlijk op. Gelukkig is het slechts een kneuzing, ik krijg een drukverbandje aangelegd en mag weer gaan.
Terugkijkend kunnen we stellen dat het een weekend vol nieuwe ervaringen was, positieve en iets mindere, het was in ieder geval kleurrijk en goed voor de moraal!

Trainingsdag Leeuwarden

Na de eerste kennismaking een aantal weken geleden, stond er afgelopen zondag een trainingsdag in Leeuwarden op het programma. We waren welkom bij Pitch en Putt Leeuwarden. ’s Ochtends stond er een duurritje van 2 uur op het programma. Voordat we hieraan begonnen moesten we eerst nog even een korte foto-shoot doen, want de foto’s van de vorige keer waren niet helemaal goed gelukt. Nadat iedereen mooi op de foto stond maakten we ons klaar voor de fietsrit die uitgezet was door Ankie. Ze had voor ons ook nog twee kopmannen geregeld dus het fietsen moest helemaal goed komen. Toen we uiteindelijk weg wilden fietsen bleek dat Britt niet met haar schoenen in de pedalen kon komen. Ondanks dat ze haar fiets helemaal had schoon gemaakt had ze per ongeluk de verkeerde plaatjes voor onder de schoenen gekocht en kon dus niet mee met het duurritje. In plaats hiervan ging ze maar even een duurloopje doen. De rest ging wel fietsen en het was super mooi weer. Zonnetje erbij en niet al te veel wind.

Aan het eind van de mooie fietstocht door het Friese landschap hadden we nog even een fotosessie bij het Elfstedenmonument, een bruggetje dat bestaat uit mozaïek van allemaal schaatsers die de Elfstedentocht hebben gereden. Van Sjaak, een van de kopmannen, kregen we te horen dat het vanaf deze brug nog 6 km tot de finish is en dat je dan niet zoveel meer moet doen. Toen we weer terug waren bij Pitch en Putt, was Alida er ook al. Ze was net terug van een hele mooie vakantie en zou in de middag aansluiten. Ze had de nieuwe mutsen bij zich en ook nog een andere verrassing, namelijk hele mooie schaatstassen voor iedereen. Hier waren we heel erg blij mee. Tijdens de lunch hebben we lekker in het zonnetje gezeten en even bij gekletst.

Voor de middag stond er een elastiektraining op het programma. Ik heb dit zelf al een poosje niet meer gedaan, maar ik vind het altijd wel leuke trainingen. Alida had een mooi programma voor ons bedacht en na het inlopen konden we los gaan. Na een uur waren we klaar en konden we allemaal even uitpuffen. Aan mijn benen voelde ik al wel dat ik de volgende dag spierpijn zou gaan krijgen. Dan denk ik altijd maar pijn is fijn! en ik weet waar ik het voor doe.

Nadat we ons even hadden opgefrist hebben we nog wat thee gedronken met appelgebak en zat de trainingsdag er weer op. Ik vond het heel erg gezellig en het weer was ook super mooi weer. Op naar de volgende!

Groetjes, Nienke

Seizoen 2015-2016 van start

Winter 2014-2015 ligt al weer even achter ons. Het seizoen werd afgesloten in Drachten met een gezellig etentje, en toen werd het tijd om eens even lekker uit te rusten. Want er moest nieuwe, frisse energie op worden gedaan voor het komende seizoen. Verder werd het afgelopen seizoen geëvalueerd, en werden nieuwe doelen voor volgend seizoen gesteld.

Meestal begin ik zelf in de maand april weer een beetje met “wat doen”, dat wil zeggen een rondje hardlopen of fietsen als het mooi weer is en ik zin en tijd heb. Gelukkig was het al een paar keer behoorlijk mooi weer, en had dus al een paar keer op de fiets gezeten voordat we vandaag voor het eerst met team CENNED 2015-2016 bij elkaar kwamen. Want naast de ‘kennismaking’ met de nieuwe ploeg ’s morgens staat er ’s middags een duurritje op het programma, en helemaal ongetraind wil ik niet voor de dag komen...

Zo’n eerste bijeenkomst staat meestal in het teken van ‘elkaar leren kennen’, gestelde doelen bespreken en verdere trainingsdagen, -weekenden en -weekjes te plannen. Van een echte kennismaking was dit jaar geen sprake: nieuwkomer Aggie heeft al eens eerder bij Alida en Britt in de ploeg gezeten, traint veel met Ankie op het ijs en al een paar jaar een vast aanvalsmaatje van mij in de wedstrijden. De sfeer is dus al snel vertrouwd en het plannen van de verdere trainingen duurt vooral lang omdat het zo gezellig is. Voor we het weten staat regiorijdster Nienke op de stoep, met haar moet wel kennis gemaakt worden, en haasten we ons in de fietskleding en nieuwe mutsen voor een korte foto-shoot.

Daarna stappen we op de fiets, zonder Britt die een dikke geschaafde knie heeft na een flinke valpartij met skeeleren, om door Nienke rondgeleid te worden door het Drentse land. Het is een prachtige omgeving, dat blijft toch echt een van de leuke bijkomstigheden van een ploeg verspreid over het land: je komt veel sneller op mooie plekjes waar je nooit eerder bent geweest. Voor we het weten zijn we twee uur verder en terug waar we opstapten. Na een laatste kop thee gaat iedereen huiswaarts. Het seizoen 2015-2016 is afgetrapt, we hebben er weer zin!

Groetjes, Birgit

KPN Cup 15 - Deventer

Na het 'natuurijs' van Flevonice vorige week moet de knop nu toch echt weer om. Op het kunstijs van Deventer rijden wij vanavond onze op één na laatste wedstrijd van dit seizoen.

De strijd om een goed plekje begint in de kleedkamers. Na een voorspoedige reis vanuit Friesland zet ik mijn tas onder één van de banken en hang mijn jas aan een haakje. Als ik even later terugkom is het inmiddels een drukte van belang, is mijn tas aan de kant geschoven en wurm ik me tussen twee andere dames op een bankje.

Voor team CENNED staan alleen Birgit en ik vandaag aan de start. Britt heeft helaas nog te veel last van haar knieën, maar hoopt er volgende week in Amsterdam weer bij te zijn. Ze staat vandaag samen met Maria langs de kant om ons aan te moedigen. Als we even later het wedstrijdplan bespreken is het duidelijk: met zijn tweeën moeten we zorgen dat we bij de ontsnappingen zitten. Geen gekke dingen doen. Ik ben zelf nog wel wat huiverig of mijn knieën het gaan houden vandaag, maar we gaan ervoor.

Met inrijden voelt het ijs vrij goed, al slaat het al wel een beetje aan. Even later knallen we uit de startblokken en duurt het niet lang voor de wedstrijd op gang is. Ik zit wat achterin, maar kan als het peloton even stilvalt heel wat plekken opschuiven. Het peloton gaat op een lint, er wordt hard gereden. Ik voel dat ik af en toe wat snelheid te kort kom en als even later Birgit voor mij schaatst en er weer hard doorgetrokken wordt aan kop van het peloton besluit ik mijn benen maar een stil te houden. Er valt meteen een gat waarop een aantal dames probeert het dicht te rijden. Een groep van 14 dames is weg en Birgit zit er mooi bij. In de tweede tussensprint werken ze daar nog goed samen en het lijkt de beslissende slag. Maar even later wordt er toch teveel naar elkaar gekeken en is in het peloton de snelheid ook weer terug en zit alles weer bij elkaar.

Ik spring bij een volgende ontsnapping mee, maar het is van korte duur. Ik kijk op het rondenbord, nog 15 rondjes. Het lijkt een massasprint te gaan worden vandaag. Dan valt er plotseling iemand twee plekken voor me en valt degene direct voor me eroverheen. Ik weet nog op de been te blijven maar sta bijna stil. In de achtervolging lopen mijn benen vol, maar doordat het peloton omhoog komt kan ik weer aansluiten en omdat ik nu meer snelheid heb besluit ik buitenom door te rijden. Even later moet ik dit bekopen en sta ik voor mijn gevoel met het melkzuur tot aan mijn oren geparkeerd en dendert het peloton buitenom om me heen. Ik denk nog bij mezelf, dit was het... misschien kan ik achteraan nog aanhaken. Maar ineens hoor ik Birgit achter me iets roepen. "Ankie, kom op, zitten" Bijna direct daarop krijg ik een harde duw tegen mijn kont en zit ik weer in de groep. O, wat is het toch fijn om zo'n ploeggenoot te hebben.

In de sprint kom ik niet verder dan de 22ste plek. Birgit rijdt nog een laatste snelle ronde en komt tot plaats 10.

Ankie

KPN Grandprix 5 - Biddinghuizen

Grand Prix natuurijs in de polder. Vandaag de vijfde en de laatste wedstrijd in het Grand Prix natuurijs programma. En dat doen we na de Weissensee en Zweden deze keer... op de 3 km kunstijsbaan van Flevonice. Omdat de dames al om 8.30 uur moeten starten gaat de wekker in Groningen al om 5.15 uur. Spullen verzamelen, bidons mee, thee zetten en heet water voor de hersteldrankjes in de thermoskannen gieten. En daar gaan we weer op pad. Na de wedstrijden op de Weissensee en in Zweden hebben de drie resterende Cenned rijdsters met blauwe knieën van het vallen wat lichamelijke ongemakken. Birgit was redelijk hersteld maar de knie van Britt en de knieën van Ankie waren toch wat zorgelijk. Maar zien hoe het gaat vandaag. Rond half acht was het nog rustig bij Flevonice. De Cenned rijdsters waren natuurlijk al aanwezig. Even bij verzorger Jurjen langs voor wat medical tapejes op rug en knie en dan op de parkeerplaats met alle andere marathondames inlopen en warmdraaien. De ploegbespreking is zoals altijd om 35 minuten voor de start. Wat gaan we doen vandaag? De stategie wordt kort en bondig geschetst. Het is zwaar ijs want dweilen doen ze niet aan op Flevonijs. Beetje met de sneeuwschuiver er over heen en dat is het wel. IJs voor bikkels zeg maar. Nou dat komt mooi uit, die hebben we wel bij Cenned.

60 kilometer en 24 ronden voor de boeg. Verzorging na 20 km en na 40 km hadden we afgesproken. Samen met Jurjen geef ik dan de bidons aan. We zijn zo op elkaar ingespeeld dat we daar niet meer over hoeven te overleggen. De 54 gestarte dames beginnen om 8.30 uur aan hun wedstrijd. Zwaar is het vanaf het begin, al in de eerste ronde voelen sommige rijdsters hun benen vollopen. Halfkoers breekt het peloton in stukken. De witte pak jonkies Lisa en Sharon gaan in de aanval, er bungelen nog een paar rijdsters achter maar weg zijn ze. Birgit is te laat en probeert nog wel een achtervolging op gang te zetten maar dat lukt niet meer. Tot haar grote frustratie. De groep met Birgit is wel los van het peloton en koerst voor de derde plek. In het peloton doet Ankie afstopwerk maar geeft wel aan dat ze vreselijk last van haar knieën heeft. Zodra de groep van Birgit een goede voorsprong heeft halen we Ankie dan ook uit koers. Afzetten met het linkerbeen wil helemaal niet meer. Eerst maar herstellen. Britt zit dan met een pijnlijke knie nog keurig in het peloton maar ze wil ook koste wat het kost naar de finish voor de rankingpunten. Ze perst er nog een knappe eindsprint uit en wordt 25e. En ze staat na deze wedstrijd 45e in de KNSB rankinglijst. Dat is met nog twee baanwedstrijden te gaan genoeg voor het rechtstreeks veroveren van een landelijk nummer voor volgend seizoen. Missie geslaagd.

Na het afsprinten van het peloton mogen koplopers en kopgroep hun strijd uitvechten. Birgit probeert in de laatste kilometer nog een soloaanval maar krijgt geen ruimte genoeg. Met een 8e plek in de uitslag en 6e in het overall klassement moet ze tevreden zijn. Koplopers Lisa en Sharon vechten nog een mooie strijd uit. Lisa komt solo over de streep.

Nog twee baanwedstrijden te gaan, volgende week zaterdag in koekstad Deventer en dan nog de finalewedstrijd op 28 februari in Amsterdam. Daarna plannen we nog een gezellig dagje met de vijf rijdsters en begeleiding van het huidige Team Cenned om het marathonschaatsseizoen af te sluiten. Aan het nieuwe Team Cenned wordt hard gewerkt. Binnenkort volgt meer nieuws.

Groeten, Alida Pasveer, ploegleider.