KPN Cup 10 / 11 - Breda / Enschede

Een weekend van uitersten.

Vandaag 21 december is de officiële winter gestart, al zien we daar weinig van terug. Op het moment van schrijven lijkt het met de regen en wind meer op herfst! En met de temperaturen van afgelopen weekend was het bijna voorjaar te noemen ;). Ja... de weergoden zijn goed in de war!

Afgelopen weekend hadden we wederom een dubbel wedstrijdweekend. Breda en Enschede waren "the place to be" voor de marathonschaatsers.
Mijn carpoolmattie (Ankie) en ik hadden onze fietsen op de fietsenrek gezet en onze hutkoffers achterin de Peugeot 307 gesmeten. Klaar voor de ruim 2 uur durende autorit. Met Serious Request op de radio was de rit wel zo voorbij.
Voor de beloften wedstrijd mocht Nienke weer een regiotop wedstrijd rijden. Een nette 10de plaats was het resultaat. Niet geheel tevreden maar weer een ervaring rijker en leerpuntjes die ze mee kan nemen voor een volgende keer.
Het hele team was lekker op tijd waardoor we dit keer vóór de warming up onze teambespreking konden doen. Als team hebben we altijd dezelfde taak, maar individueel kunnen we altijd onze eigen wensen/ideeën aandragen. We wisten in ieder geval dat het een mooie en zware koers zou worden want het ijs lag er niet heel super bij. Maar goed, daar houden de CENNED ladies wel van!

Om stipt half 8 klonk het startschot voor de wedstrijd over 70 ronden. Dit keer geen leidersprijs en tussensprints. De wedstrijd begon een beetje stroef, maar na een aantal ronden kwam het tempo erin. Er werden meerdere aanvallen geplaatst waar Birgit, Ankie en Britt goed bij zaten. Ik zat in het begin van de wedstrijd niet zo lekker. Op drie kwart van de wedstrijd was er een serieuze kopgroep waar CENNED niet bij zat. Dat gat moest dus dicht. Inmiddels zat ik beter in de wedstrijd en hielp ik mijn teamies om het gat te dichten. Ook enkele andere sterke ploegen waren niet vertegenwoordigd en er werd zowaar samengewerkt om het gat te dichten. Dit lukte dus ook. Daarna bleef het onrustig. Ineke Dedden sprong vervolgens uit het peloton en had snel een gaatje. Ik zat inmiddels achter het sprinterstreintje, maar Carien kwam er bij mij tussen. Hier was ik eerst niet zo blij mee, maar op het moment dat Carien uit de groep stapte, kon ik mooi mee en al snel waren we los. Dit overigens door goed coachwerk van Birgit! We gingen in de achtervolging en haalden Ineke in. Ik was blij dat ik Carien kon volgen en zo reden we met z'n tweeën naar de bel. Uiteindelijk kwam ik ook als tweede over de streep waar ik enorm blij mee was. Weer een podiumplek voor team CENNED door super goed teamwork. De andere dames finishten als 15de, 28ste en 29ste.

Daarna snel in de auto en op naar ons hotel in Breda. Nog even nabespreken en de beentjes laten masseren waarna we naar bed gingen. Helaas werd er vlak bij ons raam gerookt waardoor de hele kamer stonk. Ook kwamen er rond 2 uur nog een stel luidruchtige hotelgasten binnen. Een slechte nacht met weinig slaap was het gevolg.

Zoals eerder gezegd hadden we onze fietsen mee, dus zondagochtend gingen we met ons vieren even de beetjes lostrappen. Zo nu en dan waren we de weg kwijt maar een mooi ritje was het wel. Zelfs nog onze (oké de andere meiden dan, want ik ben niet zo'n held) veldrijd skills getoond op de onverharde wegen én een foto gemaakt bij een kerststal aan de weg.
Daarna nog relaxen in het hotel waarna we naar Enschede vertrokken. Dezelfde voorbereiding volgde en om half 8 klonk wederom het startschot.
Dit keer direct vanaf de start een levendige wedstrijd. Hoewel de benen oké voelden was ik toch voornamelijk in de staart van het peloton te vinden. Vraag me niet waarom, want dat heb ik zelf ook niet helemaal helder. De scherpte miste blijkbaar want er ontstond een grote kopgroep waar onze Birgit gelukkig bij zat. De niet fitte Ankie probeerde er nog naar toe te springen, maar strandde op 2 meter en moest zich weer terug laten zakken. Alle klassementsrijdsters zaten erbij, dus ik baalde flink. De kopgroep werkte goed samen en zo haalden ze vrij snel een ronde voorsprong. Voor ons bleef er nog een pelotonsprint over voor plek 19. Daar werd ik nog 3de, dus een 21ste plek. Britt werd 26ste en Ankie 33ste. Daarna volgde nog de ontknoping van de kopgroep. Birgit zat dus alleen in een kopgroep waar veel teams met meerdere rijdsters in vertegenwoordigd waren. Een moeilijke situatie voor haar. Ze koos een rijdster en bleef daar bij in de buurt. Ze was scherp en hield alles goed in de gaten. Dit resulteerde uiteindelijk in een 12de plek. Haar eerste kopgroep van dit seizoen, maar ik weet zeker dat er meer gaan volgen en dan rolt er vanzelf een mooie klassering uit.

Voor mij persoonlijk liep deze wedstrijd dus uit op een teleurstelling. Na de enorme blijdschap van zaterdag, was dit toch echt wel even zuur. Maar goed, weer een leerpuntje voor mij. Nu eerst even een wedstrijd loze periode. Een mooie kans om de duur op de fiets weer op te pakken voor de Weissensee. Birgit en ik rijden tussendoor nog wel het NK Mass start en dan rijdt het volledige team op 3 januari het NK in Amsterdam.

Groetjes Aggie

KPN Cup 8 / 9 - Den Haag / Rotterdam

Oh oh, Den Haag, mooie stad, ver weg van Groningen..

Met de koers van woensdag nog vers in het geheugen stond de lange rit naar Den Haag alweer voor de deur. Op zaterdag 12 december rijden in de stad van het Vredespaleis, de internationale rechtspraak en de Ridderzaal. Allemaal interessante zaken, die in het niet vallen bij de locatie van vanavond: De Uithof, even ons centrum van het universum.
Ankie, Aggie en ik hebben vandaag de beschikking over 2 chauffeurs, Jur en Alida. Enerzijds een luxe, want we kunnen zelf lekker ontspannen, aan de andere kant pure noodzaak: we overnachten 's nachts in een hotel, dus er moet veel materiaal mee en dat past niet in 1 auto.

Na een aantal uurtjes in de auto komen we aan op de plaats van het spektakel. Eerst even een bakkie koffie/thee drinken, waarna ik mijn schaatsen moet laten controleren (de achterkant van de ijzers moet afgerond zijn), om vervolgens te beginnen met de warming up. Het valt meteen op dat de baan zowel vochtig als aangeslagen is: zwaar ijs, dit betekent meestal een pittige koers, daar houden we alle 4 wel van!

De wedstrijd is er 1 met meerdere aanvallen, waar steeds een CENNED dame bij zit. Halverwege ontsnapt een grote groep dames. Het is een sneaky kopgroep, zoals we dat zeggen, want ze nemen langzaam steeds meer voorsprong op het peloton, waardoor het lange tijd lijkt alsof ze niet rond gaan komen. Wanneer dit uiteindelijk toch gebeurt sprinten de overgebleven dames af met de bel op 11. Het is, zoals zo vaak, een rommelige finale en ik kan moet nog leren om dan stand te houden. Enkele ronden voor de bel zit ik mooi voorin, maar toch raak ik weer opgesloten en eindig ik ergens middenin het peloton. Aggie zit voor ons bij de kopgroep, dus kijken we met spanning naar de ontknoping van de wedstrijd. Uiteindelijk wordt ze 4e, net naast het podium.

Normaal gesproken rijd ik terug naar Groningen, maar zondagochtend staat er nog een wedstrijd op het programma en aangezien Rotterdam toch ook een aardig eindje rijden is, vanuit 050, slapen we in Ridderkerk, bij Van der Valk. Hier aangekomen krijgen we eerst een heerlijk bord met pasta voorgeschoteld, om daarna nog even door masseur Jur onder handen genomen te worden.
Ik slaap na een wedstrijd altijd slecht, vanwege de spanning die nog in het lijf zit, dit is vannacht niet anders. Een kort nachtje dus, helemaal omdat Birgit en ik last hebben van een vreemd geluid in het ventilatiesysteem van de kamer. Ik spreek mezelf een aantal keer toe: geeft niks Britt, dat het nu 3 uur is, je ligt al lekker een paar uur uit te rusten, morgen een paar koppen koffie en een guarana koker en dan ben je weer helemaal het vrouwtje, niks aan de hand!
Zo gezegd, zo gedaan: beginnen met een prima ontbijtje en een paar koppen koffie. Top bodem!

De baan in Rotterdam is heel anders dan in Den Haag, we rijden door een tunnel en het ijs is snel. Vorig jaar werd deze wedstrijd een ware afvalkoers, vermoedelijk is dit vandaag ook het geval. We realiseren ons dat we goed voorin mee moeten blijven draaien.
Ik voel me fit, de benen zijn goed, daarom lijkt het me mooi om meteen het tempo wat op te voeren, de wedstrijd mee hard maken, dat gaan we vandaag doen, als team. Ook tijdens deze wedstrijd zijn er meerdere ontsnappingspogingen en ook vandaag zitten we er steeds bij. Het gaat goed!
Helaas komt er niks weg, vermoedelijk omdat de 29 dames die uiteindelijk de volledige wedstrijd volbrengen allemaal sterk zijn en de aanvallen toch iets minder fel, waardoor er geen hele grote gaten ontstaan. Deze keer is het een stuk makkelijker om de finale goed te rijden, want het tempo ligt hoog en het peloton is een stuk kleiner dan normaal, waardoor er geen rijen buitenom komen. Ik finish als 13e en ben heel tevreden. Mijn beste uitslag ooit, op de baan en dat in de 2e wedstrijd van het weekend: met de conditie zit het definitief wel goed!

Ik ben wederom blij dat we dit weekend chauffeurs hebben, want ondanks de overdaad aan cafeïne ben ik wel redelijk uitgecheckt, als we vertrekken richting huis.

Britt

KPN Cup 7 - Leeuwarden

Woensdag 9 december, 06:30 uur: mijn wekker gaat, net als elke andere doordeweekse dag en dus stap ik een klein uurtje later op de fiets naar mijn werk. Een paar uur later, 12:30 uur, fiets ik terug naar huis. Ook dat is niet ongewoon, 2x per week ben ik 's middags vrij zodat ik mijn duurritjes op de fiets kan maken. Maar eenmaal thuis gaat het knopje van een gewone werkdag uit en zet ik de wedstrijdvoorbereidingsmodus (leuk woord voor Scrabble of Wordfeud..) aan. Want vanavond staat er een wedstrijd in Leeuwarden op het programma. Dus slijp ik mijn schaatsen, kook pasta en stap op de fiets. Ja, toch ook even op de fiets vanmiddag om de beentje alvast een beetje warm te maken. Dan stap ik in de auto, ruim op tijd want ik moet Amsterdam uit (net als veel andere mensen op dat tijdstip) en over de Afsluitdijk (en tenminste één van de twee sluizen staat altijd wel open als ik er overheen moet). Ruim op tijd arriveer ik in Leeuwarden.

Eén voor één druppelen ook de andere CENNED-dames het restaurant. Terwijl we het afgelopen wedstrijdvrijeweekend (nog zo'n leuk Wordfeud-woord) bespreken komt Elfstedenwinnares Klasina Seinstra bij ons staan. De ijsbaan in Leeuwarden heeft de toepasselijke naam 11stedenhal gekregen, en dus mag Klasina als winnares van de laatste Elfstedentocht het startschot lossen bij de dames. Ze heeft geoefend, zo stelt ze ons gerust, dus ze hoopt geen slachtoffers te maken bij de start. Enigszins vertwijfeld beginnen we om stipt 18:30 uur aan onze warming up.

Maar zodra een uurtje later het startschot is gelost, en er inderdaad geen slachtoffers zijn gemaakt, kunnen we ons weer uitleven. Het is mooi ijs, iedereen is fit na een weekend zonder wedstrijden en dus ligt het tempo vanaf het begin behoorlijk hoog. Er wordt veel aangevallen, en volgens plan zit daar altijd een CENNED-dame bij. De B-rijders (al hoor ik officieel nu beloftenrijders te zeggen geloof ik) hebben de bochten redelijk uitgetrapt, dus het is goed opletten op de scheuren. Valpartijen zijn dan eigenlijk niet te voorkomen, en met nog ongeveer 25 rondes te gaan is er een grote valpartij. Er wordt meteen aangezet door de concurrentie, maar de slachtoffers staan weer snel. Na 2,5 ronde klinkt ineens het fluitje van de scheidsrechter en hoor ik de speaker omroepen dat de wedstrijd geneutraliseerd wordt: "Huh, alle dames zijn toch al lang weer opgestaan?" denk ik nog als we de andere bocht ingaan, maar dan zie ik daar een dame in de boarding liggen. Alida staat al klaar met een bidon, Ankie pakt snel aan, en geeft hem door. Links en rechts worden de dames wat nerveus: wanneer mogen we weer? Na een paar rondes is het slachtoffer van het ijs af en volgt de herstart. Sommige dames kunnen niet zo goed tegen zo'n herstart, ik over het algemeen ook niet, maar al snel kom ik tot de conclusie dat het vandaag wel goed gaat. Omdat het zo dicht op de finale zit verloopt de rest van de wedstrijd chaotisch. Met nog ongeveer 5 rondes te gaat zit Ankie mooi voorin, het is een goed richtpunt voor de rest van de ploeg. Maar ineens zie ik haar naar buiten schuiven over het ijs: "Onee, hopelijk staat ze snel weer en kan ze weer aanpikken." Het lukt niet, het tempo ligt te hoog. Met een beetje geluk weet ik voorin te komen, Aggie zit vlak voor mij, toch raak ik haar weer kwijt in de laatste 2 rondes. Ik hou mij redelijk staande voorin en sprint uiteindelijk naar de 11e plek, Britt en Aggie finishen vlak achter mij op de 17e en 19e plek.

Omdat hoofdsponsor CENNED vandaag ook sponsor van de wedstrijd was, waren een aantal medewerkers aanwezig. En dus werd de race nabesproken: het was volgens hen een boeiende wedstrijd, waarbij de dames zich veelvuldig voor in de kopgroepjes hebben laten zien. Vervolgens gingen we één voor één op de massagetafel van Jur; komende periode staan er namelijk flink wat wedstrijden op het programma, met zaterdag/zondag een Zuid-Hollands weekendje Den Haag/Rotterdam. En daarna snel naar huis; morgenochtend om 06:30 uur gaat gewoon weer mijn wekker, net als elke andere doordeweekse dag.

Groetjes,
Birgit

KPN Cup 6 - Hoorn

Op zaterdag 28 november deed het peloton Hoorn aan, ja mensen.. wij reizen elke week van de ene ijsbaan naar de andere ijsbaan.
Hier draaien wij ons hand natuurlijk niet voor om, maar gelukkig bestaat er zoiets als een tom tom!

Allereerst mocht onze Nienke in de regio top wedstrijd haar kunsten vertonen, dit liep alleen een beetje in de bonen.
In de laatste ronde zag ze het ijs van wel heeeeel dichtbij, toen was ze niet zo blij.
Maar.... onze Nienke zal Nienke niet zijn want we hoorden geen gemopper, volgende wedstrijd staat ze er weer hoor.. onze topper!

Daarna mochten wij aan de slag, klaar voor weer een veldslag.
Dit keer was de spanning niet normaal, want er werd gestreden om de Sjoerd Huisman Bokaal.
Een speciale wedstrijd, waar het hele peloton weer eens compleet én al te graag met haar krachten smijt.
Helaas was onze Jur niet aanwezig voor de wekelijkse massages en de plaksessies, hij koos dit keer voor andere gezellige opties.
Toch stond Alida er niet alleen voor want daar was onze assistent ploegleider, namelijk Annelies. Zij keek vanaf de zijlijn toe en gaf ons na afloop advies.

Zoals altijd begonnen we weer met de teambespreking, al werd die even stop gezet door een kleine onderbreking.
Alida kreeg telefoon van onze sponsor én trouwe fans van Heat Pax die bij de ingang stonden, ja zij hadden de weg naar onze wedstrijd ook alweer gevonden!
Hierna konden we beginnen aan onze warming up en maakten we ons klaar voor de ploegenpresentatie, voor het publiek was dat een hele sensatie.
Daarna nog snel een paar ronden rijden en even fijn die bochten aan snijden.

Vanaf de start waren we als team lekker actief, en werden we een op stoom komende locomotief.
Het was een levendige wedstrijd, waarmee we naar mijn mening het publiek wel hebben verblijd.
Het tempo lag bijna constant hoog, waardoor er soms wel eens een dame (bijna) de bocht uit vloog.
Ankie, Britt, Birgit en ik hebben ons best gedaan, maar hebben flink wat duw en trek werk moeten doorstaan.
Helaas viel ikzelf in de laatste ronde, dat was toch wel erg zonde.
De andere meiden bleven wel staan, maar eindigden niet vooraan.
Hierdoor zijn wij onze koppositie in het ploegenklassement kwijt, maar dit heeft alleen maar positief effect op onze gretigheid.
Bij de volgende cupwedstrijd staan wij er weer, en gaan we als de brandweer!

Als laatste wedstrijd voor Sinterklaas, waren er zwarte pieten aanwezig en kregen alle toeschouwers een roze gerbera mee voor in de bloemenvaas.
Dan kun je als wedstrijdverslag schrijver natuurlijk niet achterblijven, daarom ben ik dit keer maar gaan rijmen.
Volgende week rijden we op zondag een wedstrijd in Biddinghuizen, dat wordt dus omwisselen die schaatsbuizen.

Om 8.30 mogen we los, maar voor nu zeg ik Adios!

Groetjes Aggie

Mass start 3 / KPN Cup 5 - Heerenveen

Vernieuwd Thialf

Vandaag stond ons een pittig programma te wachten. Voorafgaand aan de marathon mochten we namelijk nog van start in de 3e wedstrijd van de mass start competitie en tevens de finale. Aggie en Birgit in de A-groep en Nienke en ik in de B-groep. Britt slaat deze keer over.

Het vernieuwde Thialf is vandaag ons podium en bij aankomst is te zien dat de gehele entree in een nieuw jasje is gestoken. De verbouwing in nog maar halverwege wat blijkt als we even later de ijshal betreden waar alles er nog oud en vertrouwd uitziet. Het ijs ligt er prima bij, zeker vergeleken met de kwaliteit in Groningen volgens Alida. “Daar hebben we dit jaar alleen nog maar slagroomijs gehad”. Heerlijk natuurlijk maar niet om op de schaatsen.

In de strijd om de punten in de B-groep rijdt Nienke lekker mee maar komt nog net te kort. Ik pak zelf wel twee keer punten in de eerste en de tweede tussensprint. In de finale kies ik het verkeerde wiel maar finish uiteindelijk nog wel als 4de, Nienke volgt snel als 9de. Dan is het de beurt aan de A-groep. Aggie zat meteen goed voorin en pakte in de eerste tussensprint haar puntjes. Birgit kan met haar lange benen net haar punt van de schaats als derde over de finishlijn drukken in de volgende sprint. Dan slaat het noodlot toe voor Aggie, ze wordt aan de kant geduwd en gaat onderuit. Snel krabbelt ze weer overeind maar het is een groot gat met de rest. Gelukkig kan ze in de laatste ronde voor het peloton uit blijven waardoor ze wel wordt geklasseerd. Zowel Birgit als Aggie behouden hun goede positie in het klassement en plaatsen zich daarmee voor het NK Mass start.

De schaatsen gaan weer uit, we lopen de benen even los en kunnen eigenlijk direct alweer beginnen aan de warming-up voor de marathon. We bespreken onze plannen, kleden ons om en staan even later weer op het ijs. Thialf is een warme baan en ik heb onder mijn pak alleen maar een hemdje aan. Als we gestart zijn gaan de rits al snel een stukje naar beneden. Als team rijden we een goede eerste helft van de wedstrijd. Dan ontsnapt een van de dames van Palet en krijgen we het niet voor elkaar het gaat weer te dichten. Ze pak een rondje op het peloton wat betekent dat we 2 rondjes eerder gaan afsprinten. Met veel geduw en getrek gaan we de laatste ronde in. Jammer genoeg zitten we alle vier te ver van achter voor echt een goede uitslag. In een chaotische finale wordt Aggie 12e, Birgit 17e, ik 18e en Britt 43e. In het ploegenklassement staan we nog bovenaan maar de nummer twee is wel wat dichterbij gekomen. Op naar volgende week!

Ankie

Heideman Bokaal - Dronten

Zomaar een donderdagavond..

Zoals de titel van dit stuk aangeeft voelt het als gewoon een donderdag, een dag waarop ik normaal gesproken op de spinner stap en de ijstrainingen van de dagen ervoor uit de benen peddel. Ik heb absoluut geen wedstrijdgevoel, geen spanning of iets wat daarop lijkt.
's Morgens ga ik nog even langs de fysio, ik heb wat last van mijn spieren en de beste man weet me altijd weer op te lappen. Zo ook deze keer, echter brengt het wel wat beursheid met zich mee. Nog maar even extra fietsen dan, besluit ik, en goed drinken om de afvalstoffen af te voeren.

Om een uur of half 5 vertrekken we, papa en ik, richting het eerste stoppunt: Joure. Hier pikken we Aggie en Ankie op. Iets later dan op de planning stond, want er blijkt een file te staan, maar gelukkig calculeer ik altijd wat extra reistijd in, om stress te voorkomen, en zijn we voor half 7 in Dronten.
Bepaalde dingen horen bij de wedstrijdvoorbereiding en het tapen van de rug is daar 1 van. Vandaag ook even een tapeje op het dijbeen, zodat de doorbloeding wat extra gestimuleerd wordt. Daarna uiteraard inlopen, helaas binnen in de ijzige kou van de ijsbaan, want het regent buiten.

Als we even later van start gaan blijkt dat er meer mensen in de file hebben gestaan, 2 dames rennen de hal binnen en binden zo snel als ze kunnen de ijzers onder. Ik heb respect voor het feit dat ze gewoon konden koersen, want vermoedelijk zou ik van de spanning niet meer weten welke kant we op moeten rijden.
De wedstrijd is geen heel bijzondere, er wordt wel geregeld aangevallen, maar niemand wil echt hard doorrijden en zo wordt elk groepje weer teruggepakt. Zelf plaats ik ook een aanval, de eerste keer in mijn carrière, daar ben ik toch een beetje trots op, ik zie het als een mijlpaal, een stap vooruit.
Tot diep in de finale zit ik, met Aggie en Ankie, goed voorin. Helaas laat ik me toch weer verrassen, raak ingesloten en kan geen kant meer op: 26e. Balen, want de koers ging goed en dan geeft dit toch een bittere nasmaak. Gelukkig mogen we zaterdag alweer, dit keer in het nieuwe Thialf. Ik neem leerpunten mee richting Heerenveen en kijk nu alweer uit naar de herkansing!

Britt

KPN Cup 4 - Haarlem

Vandaag (14 novmeber) staat voor mij de tweede regiotop wedstrijd op het programma. Dit keer mochten we afreizen naar Haarlem.

In de kleedkamer was het erg rustig, waarschijnlijk zouden er minder deelnemers zijn dan de vorige keer. Eenmaal op het ijs viel dit toch wel mee. Om 17.00 uur kregen we de laatste instructies van de scheidsrechter mee en konden we van start gaan. Ik had me voorgenomen om meer voorin te gaan rijden, aangezien ik vorige week of voorin of achterin zat. Dit lukte al een stuk beter. Er waren een aantal ontsnappingen, maar die hielden geen stand. Mijn benen voelden niet super goed, dus het lukte mij ook niet om samen met iemand weg te rijden, wat ik erg jammer vond. Met nog 5 ronden op het bord reed er toch nog iemand weg. In het peloton werd er een beetje naar elkaar gekeken, waardoor de voorsprong alleen maar groter werd en ze dus als eerste over de streep kwam. In de sprint zakte ik in de bocht iets naar achteren, maar op het laatste stuk kon ik gelukkig nog een aantal dames voorbij rijden, wat resulteerde in een 8e plek. Gelukkig in de top 10 en hopen dat ik de volgende keer wel bij de ontsnapping kan zitten.

Nadat we de B-rijders hebben gekeken en een lekkere warme kop thee hebben opgedronken gingen om 19.30 ook de dames van start. Al vrij snel ontstond er een kopgroepje met daarin Britt. Deze houdt even stand, maar wordt daarna teruggepakt door het peloton. Er volgden nog verscheidene andere uitlooppogingen, met Cenned ladies, maar allemaal zonder succes. Het peloton heeft er zo te zien veel zin in, want het tempo ligt behoorlijk hoog en de eerste afvallers moeten de koers verlaten. Ook Aggie zat wat achterin en Alida dacht; dit wordt niks met Aggie, maar een ronde later reed ze samen met nog iemand voor het peloton. Jammer genoeg hield dit ook geen stand.

Met nog ongeveer 30 ronden te gaan zagen we Ankie, achter Yvonne Spigt aan, wegrijden uit het peloton. Dit verbaasde ons een beetje, want Ankie had van tevoren tegen Alida gezegd dat ze zich niet heel goed voelde vandaag. Maar deze ontsnapping zag er goed uit. Er sloten nog 5 andere dames aan en ze kregen vrij snel een gat van ongeveer 150-200m. Toen begonnen er weer groepjes uit het peloton te springen om het gat dicht te rijden. Birgit en Aggie zaten ook in het eerste groepje. Het zou mooi zijn als dat groepje ook de aansluiting met de kop zou kunnen maken dachten wij langs de kant. Met nog ongeveer 20 ronden te gaan werd het gat naar de kop niet echt kleiner en het zou dus te lang duren voordat de kopgroep een ronde op het peloton zou gaan pakken. Dus Alida besloot de achtervolging af te kappen en Aggie en Birgit gingen rechtop staan. Niemand anders van het peloton probeerde nog weg te komen en met nog 17 ronden op het bord sloot de kopgroep aan. Het was een kopgroep van 7 dames, dit betekende dat het peloton de bel op 6 zou krijgen. Dit werd goed gecommuniceerd met de dames en dus konden ze zich opmaken voor de finale. In de laatste ronden voerde Birgit het tempo van het peloton op en sprintte naar een keurige 9e plek. Aggie reed naar een 15e plek en Britt kon ook mooi meesprinten naar een 27e plek.

Nu werd het spannend, want de overgebleven dames moesten nog 5 ronden rijden. Het tempo ging eruit, want niemand wilde op kop doorrijden. Uiteindelijk kwam Ankie op kop, maar ze kreeg het voor elkaar om snel weer in tweede positie te komen. Bij het horen van de bel werd er tempo gemaakt en in de laatste bocht ging Ankie de sprint aan, een perfecte timing. De laatste honderd meter waren zenuwslopend. Zal ze het redden om op het podium te komen? Een paar seconden later wisten we het antwoord. Er kwam nog een treintje van 4 dames om Ankie heen en ze werd dus 5e. Een super goede prestatie natuurlijk. Na de finish kwam ze helemaal uitgeteld bij ons en plofte op een koelbox neer. Het bleef stil en ineens zegt Ankie vragend en verbaasd: “Waarom zeggen jullie niks?” En we beginnen allemaal te lachen. Wij dachten namelijk, die moeten we even laten uitpuffen voordat we wat zeggen.

Al met al was het weer een mooie avond, op naar volgende week.

Groetjes, Nienke