Trainingsweekend zaterdag 28 en zondag 29 september

Trainingsweekend Team Cenned in Heerenveen en Groningen. Nadat er al wat ijstrainingen op de doordeweekse avonden waren geweest was het nu tijd voor een weekend ijs. Schaatsen in Thialf en een fietsrondje in Friesland op zaterdag. Op zaterdag zonder Annemarie die nog op het NCK tijdrijden met de Swabo Ladies aan de bak moest.
Zondagmorgen sloten er bij het fietsrondje nog wat andere gasten aan. De ladies van Regioteam Intersport Jan Bols en een paar fiets/schaatsmannen maakten er een mooie trainingsgroep van. Ter afsluiting op zondagmiddag ijstraining in Thialf. Sparringpartner voor deze dag Jolanda Spruit, mocht zich ook even lekker uitleven in de rondjes op kop. Poeh, die is het schaatsen echt nog niet verleerd. Weer een goed en gezellig trainingsweekend in the pocket. Nu mogen de wedstrijden wel komen. We hebben er zin in.

Tot ziens in Amsterdam bij de eerste marathon dan maar.
Groetjes, Alida Pasveer.

Trainingskamp Schaatsteam Cenned in Limburg

Het is vrijdag 20 september. We vertrekken met de Team Cenned bus van co-sponsor Stichting Phusis naar Limburg om de Mergelheuvelland2daagse te fietsen. Een lang weekend heerlijk fietsen in Limburg om de laatste puntjes op de I te zetten van de voorbereidingen voor het marathonseizoen. Helaas is Margryt niet mee, een ontstoken verstandskies gooit de trainingen in de war. Als sparringpartner gaat daarom dit weekend Kimberly van den Berg met ons mee. We overnachten in het voormalige klooster van Pater Damiaan in Simpelveld. Op vrijdagmiddag hebben we een relaxt rondje als warming up gefietst. Tenminste dat was de bedoeling. Maar bij de voet van de Keuterberg langsfietsen vraagt er natuurlijk wel om om “even” omhoog te rijden!

Zaterdag 21 september leek het bij de start in Sint Geertruid eerst wat bewolkt en fris maar werd het later op de dag fantastisch fietsweer. De route van 160 km ging grotendeels door de Belgische Voerstreek. Annewil, Annemarie, Birgit en Kimberly hebben alle pittige klimmetjes wel gehad. De route van Alida was wat korter, 95 km vond ze ook ver genoeg.

Zondag 22 september scheen de zon en was het prachtig nazomerweer. Voor de bikkels stond er 120 km door het mooiste deel van Limburg op het routeschema. Nadat Birgit in het Zwarte Woud de bolletjestrui had veroverd was het hier in Limburg Annewil die de bolletjestrui aan mocht. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat er twee dagen goed gefietst en erg goed getraind werd. Mooie basis voor de winter.

Zomaar een rustig duurritje. Of …

Nog minder dan vijf weken te gaan, en dan staat al weer de eerste wedstrijd van het nieuwe marthonseizoen op het programma. En na de mooie trainingsweek met het team mogen de lange, rustige duurritjes in de aanloop naar het seizoen natuurlijk niet ontbreken. En dus stond er vandaag eentje op mijn programma. Eigenlijk samen met een groepje fietsvrienden, maar de mannen krabbelden snel terug toen de weersverwachting slecht bleken te zijn. En toen ik om 9 uur wakker werd van de hevige regen, leek het mij toch wel een verstandige keuze. Maar al na een uurtje stopte het met regenen en toen ik iets voor 11 uur buienradar.nl bekeek zag het er toch gunstig uit. Dus stapte ik uiteindelijk alleen op de fiets voor dat rustige duurritje.

De weg was op veel plaatsen al droog, het zonnetje begon zelfs al te schijnen en dus peddelde ik rustig naar de ringvaart van de Haarlemmermeer. Ik zat nog geen half uur op de fiets toen ik mijn achterwiel wat voelde veren. Dus stopte ik, voelde en baalde: lek. Ontelbaar vaak zit ik alleen op de fiets, en in al die keren had ik nog nóóit één lekke band gehad. Maar ja, eens moet de eerste keer zijn. Gelukkig had ik een reservebandje, een pompje en een gaspatroon bij me en haalde mijn achterwiel uit de fiets. Enkele wielrenners passeerden mij, maar niemand stopte om te vragen of ik hulp nodig had. Dat had ik ook niet nodig, maar ze konden het toch op zijn minst vragen?! Na een paar minuten stapte ik weer op en vervolgde mijn rit. Even schoot de gedacht door mijn hoofd “wat als ik nu weer lek rij, want ik heb geen tweede bandje bij me”, maar al snel zat ik weer lekker in mijn ritje. Voor mij doemde een mannelijke wielrenner op, waarschijnlijk was hij met net als gepasseerd toen ik mijn bandje aan het wisselen was. Heel langzaam kwam ik dichterbij, haalde hem in en groette netjes. Hij zei groette niet terug, zoals de meesten overigens, maar pikte wel aan in mijn wiel. Ach ja, anders moet ik toch ook in mijn eentje tegen de wind op boksen. Zo reden we kilometers lang, ik op kop en hij uit de wind in mijn wiel. We draaiden een beetje, nog meer tegenwind, en dus zakte mijn tempo een beetje. Het gaat immers om mijn hartslag en niet om mijn snelheid. Daar dacht hij duidelijk anders over, en passeerde mij. Maar ook hij vergistte zich in de wind, en in de kilometers die volgden  bleef hij 100 meter voor me rijden. Mijn dieseltje was inmiddels opgewarmd, en dus kwam ik toch weer dichterbij, en passeerde hem uiteindelijk weer. Hij sloot weer aan, maar in het drukke verkeer was ik toch wat brutaler dan hij dacht en ‘loste hem’.  Een triomfantelijk gevoel maakte zich meester van mij en ik trapte verder. Niet veel later moest ik stoppen voor een stoplicht. Ik hoorde achter mij  schoenen uit de pedalen klikken, en onbewust zette ik even extra aan toen het licht op groen sprong. Al snel reed hij me voorbij, maar bleef steken op een paar meter. Hij keek een keer om, en niet veel later sprintte hij weg. Ah, die is ook echt aan het trainen! Maar het was een schijnbeweging, want in de kilometers die volgende deed hij het niet nog een keer. En wederom werd het gaatje kleiner, haalde ik hem in en sloot hij aan in mijn wiel. Ja hoor, daar gaan we weer… Ook hij moest en zou deze dame voor blijven, want al snel werd ik weer ingehaald door hem. Hij keek een paar keer achterom, even twijfelde ik. Toch pikte ik uiteindelijk aan, en hij schakelde een tandje bij. De wind kwam inmiddels van achteren, en dus schakelde ik ook een tandje bij. Ik was nu toch ook wel getriggerd en wilde niet meer lossen. Mijn hartslag steeg en zo eindigde mijn rustige duurritje toch iets intensiever. Maar ja, dat is dan toch de topsporter in mij. Was dat het ook bij die mannen, of was het bij hun gewoon hun ego?

Birgit

Terugreis Zwarte Woud

De trainingsweek voor schaatsteam Cenned is weer ten einde. Vanochtend na een lekker ontbijtje van Alida om negen uur zijn we vertrokken richting het hoge noorden. Rond een uurtje of zes waren we allemaal thuis. 

Het enige wat mij nog rest is om jullie te vertellen dat er komende winter een team aan de start zal verschijnen dat ontzettend goed bij elkaar past. Wat hebben we tijdens en naast het trainen veel gelachen en genoten. Een stel meiden die elkaar willen helpen, dingen gunnen en met name elkaar begrijpen. Als je het mij vraagt heb ik dit niet vaak zo meegemaakt. Erg uniek en waardevol voor de komende winter.

Over twee weekjes gaan we alweer richting Limburg om de Mergelheuvelland 2-daagse te fietsen. Het weekend daarna staan we voor het eerste trainingsweekend op het ijs in Thialf. Een mooie planning in de laatste trainingsmaand van de zomer dacht ik zo!! 

 

12 oktober de eerste marathon. Amsterdam here we come!!!

 

Groetjes, Margryt 

Dag 6, Zwarte Woud

De koninginnenrit

Route: Brandenberg - Schönau - Feldberg - Titisee - Jostal - St. Märgen - St. Peter - Kirchzaten - Schauinsland - Obergaß - Wiedener Eck - Utzenfeld - Brandenberg.

Wat gaat de tijd toch snel als het gezellig is en we veel op de fiets zitten?! Het klinkt heel standaard, maar voor ons trainingskamp gaat het toch zeker op. Na de rustdag woensdag en de relatief rustige rit van donderdag is het al weer de laatste dag en dan staat dè koninginnerit op het programma. Die begint met de Feldberg. Iedere dag reden we al de eerste 3km van de klim, maar vandaag rijden we helemaal tot bovenaan, nadat we eerst 5km zijn afgedaald om op te warmen. Zondag had ik hem al gereden, in de stromende regen, maar gelukkig schijnt vandaag de zon. Annewil zit nog een beetje te dromen op de fiets, en heeft dus niet in de gaten dat ik al vooruit rij. Ze zet de achtervolging in, maar is net te laat.

Margryt en Annemarie komen niet veel later ook boven, en we dalen af naar Titisee.
Het is een mooie afdaling en op volle snelheid suizen we naar het meer. Daarna moeten we even zoeken, Alida haar kaart van het Zwarte Woud lijkt wat verouderd, maar uiteindelijk komen we op de mooie hoogvlakte. Licht glooiend kunnen we van het mooie uitzicht genieten zonder dat het veel energie kost. Die energie moeten we sparen voor de tweede klim, wederom naar Schauinsland. Maar nu komen we vanaf een andere kant dan maandag, en deze kant is niet alleen langer maar ook steiler. Er zitten enkele stukken van 14% in, en de kilometers daarvoor en daarna zijn ook nog dik boven de 8%. Twee aan twee halen we de top, Annewil en ik net eerder dan Annemarie en Margryt. Boven op de top vullen we onze energie aan met een mini-Marsje, en Annewil probeert een passerende onbekende wielrenner te verzorgen door hem ook een Marsje aan te bieden. Maar op pijnlijke wijze komt ze er achter dat verzorgen toch een heel ander vak is, en dat we dat maar beter aan anderen over kunnen laten. Helaas houdt daar het ongeluk voor Annewil niet op, in de afdaling die volgt breekt een spaak in haar achterwiel. Gelukkig kan zij het wiel van Alida lenen en als nog de laatste klim van de week rijden. Ze vliegt omhoog, net als ik. Margryt en Annemarie doen het iets rustiger aan, en kiezen er ook voor om de steile, korte route tot de top links te laten liggen.

Net als vanochtend beginnen we aan de Feldberg, maar we zijn erg blij als we al na 3km rechts afslaan en bij het appartement mogen stopen. Na ongeveer 450km fietsen, waarin we ruim 8600 hoogtemeters hebben afgelegd, zit ons zadel niet zo heel lekker meer… Dat geldt overigens ‘s avonds ook voor de houten stoeltjes in de pizzeria.

Liefs, Birgit

Dag 5, Zwarte Woud

Evenals de andere dagen zitten we weer om 08:30 uur aan het ontbijt met heerlijke verse broodjes gehaald door Alida. Om 10:00 uur stappen we met voldoende bar in de bandjes op de fiets. Eindelijk met blote benen, want het belooft een mooie dag te worden. Er staat een relatief rustige tocht op het programma van 80 km. We rijden voorbij Todtnou richting St. Blasien. Deze kant hebben we nog niet eerder gezien. Na enkele kilometers naderen we de eerste klim van 6 km. Birgit en ik rijden samen omhoog en Annemarie en Margryt doen hetzelfde. Bij het bereiken van de top vertellen Annemarie en Margryt dat déze klim wel erg mee viel. De dubbele pijltjes op de kaart én het gevoel in mijn benen zeggen echter iets anders. Ik denk dat 'de jonkies' na de rustdag van woensdag nu echt in vorm zijn! We vervolgen deze prachtige tocht over glooiende wegen en korte macht klimmetjes naar onze tweede echte klim (6 km) richting Gersbach. Birgit heeft duidelijk de betere benen en ik fiets op mijn tandvlees om in haar wiel te kunnen blijven. De vorm van Birgit belooft wat voor de winter! Gelukkig staat Alida ons weer op te wachten op de top en tanken we wat energie bij om vervolgens de afdaling richting huis in te zetten. In een relaxed tempo rijden we gezamenlijk via Zell richting Schönau, Todtnau en Brandenberg.

's Middags gaan Annemarie, Alida en ik het overgebleven brood voeren aan de geiten waarop we vanuit ons verblijf uitzicht hebben. 's Avonds genieten we van een lekkere pastamaaltijd met salade bereid door Alida als voorbereiding op de Koninginnenrit van vrijdag. De laatste en afsluitende rit belooft een lange en zware te worden...
Groetjes, Annewil

Dag 4, Zwarte Woud

Na 3 dagen met veel kilometers en hoogte meters was het vandaag tijd voor een rustdag. Deze rustdag kwam goed uit want het was alwéér slecht weer. Rond een uur of elf reden we naar de zilver mijn in de Schauinsland berg, zo'n 5 km van Brandenberg.
Toen we bij de mijn aankwamen mochten we een helm uitkiezen omdat de mogelijk bestond dat er stenen naar beneden zouden komen. In de mijn zijn de tunnels 100 kilometer lang, met 22 verdiepingen. Bij toeval werd in het jaar 1939 de zilvermijn in het Zwarte Woud ontdekt. Freiburg werd het mijnbouwcentrum van Duitsland. De laatste erts mijn sloot in 1969. Tegenwoordig is de mijn een museum. Frans- Josef, onze rondleider, gaf een korte introductie over o.a. de geschiedenis en wat we allemaal zouden tegen komen tijdens onze rondleiding. Ondertussen stond de trein waar we de mijn mee in zouden gaan al klaar. Het treintje had net als vroeger wagonnetjes waar de kolen in zaten, nu mochten wij in deze wagonnetjes plaatsnemen.
In de mijn heeft Frans-Josef ons alles verteld over de stenen en grondstoffen die er vroeger in zaten. Er waren ook stenen die fluoriserend licht gaven als het licht werd uitgedaan, erg apart.



Na een interessante maar koude rondleiding waren we weer boven de grond. Helaas was het weer alleen maar slechter geworden en zijn we teruggekeerd naar het huisje. Ons avontuurtje op de langste en spectaculairste rodelbaan van Duitsland viel door het slechte weer helaas ook in het water. Nu is het tijd om te rusten, morgen staat er weer een fiets rit op het programma.

Annemarie