KPN Marathon Cup 3 Deventer

Op zaterdag 26 oktober stond alweer de derde KPN Cup van dit seizoen op het programma. Op de altijd gezellige ijsbaan van Deventer was Schaatsteam Cenned ook deze week weer compleet inclusief veel fans. Margryt, Annemarie en ik (Annewil) waren behoorlijk gebrand om beter te rijden dan in Heerenveen. Na positieve woorden van Alida gingen we vol goede moed van start. Het was nog steeds warm voor de tijd van het jaar dus het ijs was redelijk zacht. Ondanks de hoge temperatuur werd het toch een snelle wedstrijd, waarbij het zaak was om niet te ver achterin te komen en attent te rijden. Voor Birgit geen probleem! Ondanks haar verkoudheid reed ze een hele attente en degelijke koers. In de finale reed ze zelfs nog op kop van het peloton en eindigde in de massasprint netjes als 14de. Helaas moesten Margryt, Annemarie en ik de wedstrijd vroegtijdig verlaten. Doordat Margryt helemaal niet fit was brak de harde wedstrijd haar op. Annemarie en ik hadden problemen met het tempo in de bochten en waren te afwachtend en niet attent genoeg, waardoor ook wij de eindstreep niet haalden. In de dameskleedkamer was het voor het einde van de wedstrijd al opvallend druk. Van de 68 deelnemers reden slechts 37 dames de koers uit. Om het herstel te bevorderen werden de benen na afloop gemasseerd door onze trouwe verzorger Jurjen. De benen zijn alweer helemaal klaar voor volgende week in Utrecht, de 4de Cup wedstrijd. Slechts één week de tijd voor Annemarie en Annewil om de timing in de bocht terug te vinden en voor Margryt en Birgit om weer topfit te worden. Zaterdag in Utrecht nieuwe ronde, nieuwe kansen. Schaatsteam Cenned gaat er tegenaan!

Groetjes, Annewil

KPN Marathon Cup 2 Heerenveen

Het was echt typisch herfstweer, al de hele week regende het of waaide het. Maar in tegenstelling tot de wedstrijd vorige week in Amsterdam, zouden we er deze week geen last van hebben. Want nu stond het overdekte Thialf op het programma. Een verschil als dag en nacht ten opzichte van vorige week: goed ijs, snelle wedstrijd.
Er werd nog zonder ploegopdrachten gereden, gewoon goed rijden, voorin blijven zitten en opletten waar en wanneer het zou breken. Want dat het peloton zou breken was slechts een kwestie van tijd. Zelf startte ik daarom goed voorin en reed ontspannen de eerste paar rondes. Eigenlijk meteen vanaf de start rook ik een vreemde lucht op de ijsbaan; alsof er iets aan was gebrand of in brand stond. Ik probeerde het te negeren en mij te focussen op de wedstrijd. We hadden iets meer dan 10 rondes gereden toen ik Margryt voorbij zag komen. Ze stapte er bij mij tussen en samen reden we door. Ineens hoor ik de speaker roepen dat de wedstrijd geneutraliseerd wordt. "Huh, is er dan iemand gevallen" was de eerste gedachte die bij mij op kwam. Maar een ronde later bleek dat dat niet het geval was geweest. Nee, het bleek dat er inderdaad brand was, in de nok van de ijsbaan. Enkele ronden reden we rechtop, wachtend tot de brand geblust was. Dat gebeurde uiteindelijk nog redelijk snel, en dus konden we onze wedstrijd vervolgen. Het rondebord stond op 52, en omdat op 46 de bel zou klinken voor de eerste sprint waarschuwde ik de ploeg dat ze alert moesten blijven. Margryt en ik begonnen weer goed voorin, maar tijdens de sprint raakte ik haar kwijt. Niet veel later zag ik haar langs de kant rijden, die neutralisatie had haar jammerlijk genekt. Zelf sprong ik een paar keer mee met kopgroepjes, en moest helaas toezien dat ook Annewil en Annemarie al voortijdig de wedstrijd verlieten. Het was niet hun dag..

Ondanks de diverse pogingen werd de wedstrijd toch beslist in een massasprint. Met nog maar een paar rondes te gaan probeerde ik een goede positie te bemachtigen, maar helaas zonder succes. Ik zakte een beetje naar achteren, en vond uiteindelijk een goed treintje om weer naar voren te rijden. De bel klonk, ik maakte snelheid en passeerde enkele dames. Ik zat mooi voorin, en wist al snel dat het in ieder geval een top-10 klassering zou zijn. Net over de finish telde ik de dames voor mij: 7, want Elma was toch net voor mij. Niet veel later liet de officiële uitslag wat anders zien: ik was net voor haar geëindigd (met een verschil van slechts 4 duizendste seconden). Mijn beste uitslag in een massasprint, dus ik was uitermate tevreden. Helaas hadden de andere CENNED-dames een ander gevoel aan de wedstrijd over gehouden, maar volgende week gaan we er gewoon weer tegenaan: nieuwe ronde, nieuwe kansen in Deventer!
Birgit

KPN Marathon Cup 1 Amsterdam

Gisteren, 12 oktober, stond de openingsmarathon van de KPN Cup op het programma. Namens team Cenned stonden Birgit, Margryt, Annewil en ik (Annemarie) aan de start voor een wedstrijd over 70 rondes.
De hele dag was het droog en kwam het zonnetje af en toe achter de wolken vandaan. Helaas begon het 10 minuten voor de start hard te regenen en is het niet meer gestopt.
Om 19:00 uur werd het startschot gegeven en ging het echt gebeuren. Voor mij was het mijn eerste wedstrijd in de top divisie en ik was erg gespannen. Eenmaal aan het rijden verdwijnt dit snel en richt je je op je positie en je ploeggenoten.
Birgit reed vanaf het begin goed voorin en bleef daar mooi zitten. Annewil en Margryt zaten een groot deel van de wedstrijd veilig in de eerste helft van het peloton. Ik was vooral het tweede deel van de wedstrijd achter in het peloton te vinden.
Tot de eerste tussensprint hield het peloton zich vrij rustig maar erna werd er een aantal keren flink doorgetrokken, maar niemand kwam weg en het draaide uit op een massa sprint.
Birgit eindigde op een 21e plek maar pakte wel een paar puntjes bij de tussensprint. Annewil werd 31e, Margryt 43e en ik finishte als 49e.
Al met al een prima prestatie voor de eerste wedstrijd, op naar volgend weekend dan starten we om 19:00 in Heerenveen.

Groeten, Annemarie

Trainingsweekend zaterdag 28 en zondag 29 september

Trainingsweekend Team Cenned in Heerenveen en Groningen. Nadat er al wat ijstrainingen op de doordeweekse avonden waren geweest was het nu tijd voor een weekend ijs. Schaatsen in Thialf en een fietsrondje in Friesland op zaterdag. Op zaterdag zonder Annemarie die nog op het NCK tijdrijden met de Swabo Ladies aan de bak moest.
Zondagmorgen sloten er bij het fietsrondje nog wat andere gasten aan. De ladies van Regioteam Intersport Jan Bols en een paar fiets/schaatsmannen maakten er een mooie trainingsgroep van. Ter afsluiting op zondagmiddag ijstraining in Thialf. Sparringpartner voor deze dag Jolanda Spruit, mocht zich ook even lekker uitleven in de rondjes op kop. Poeh, die is het schaatsen echt nog niet verleerd. Weer een goed en gezellig trainingsweekend in the pocket. Nu mogen de wedstrijden wel komen. We hebben er zin in.

Tot ziens in Amsterdam bij de eerste marathon dan maar.
Groetjes, Alida Pasveer.

Trainingskamp Schaatsteam Cenned in Limburg

Het is vrijdag 20 september. We vertrekken met de Team Cenned bus van co-sponsor Stichting Phusis naar Limburg om de Mergelheuvelland2daagse te fietsen. Een lang weekend heerlijk fietsen in Limburg om de laatste puntjes op de I te zetten van de voorbereidingen voor het marathonseizoen. Helaas is Margryt niet mee, een ontstoken verstandskies gooit de trainingen in de war. Als sparringpartner gaat daarom dit weekend Kimberly van den Berg met ons mee. We overnachten in het voormalige klooster van Pater Damiaan in Simpelveld. Op vrijdagmiddag hebben we een relaxt rondje als warming up gefietst. Tenminste dat was de bedoeling. Maar bij de voet van de Keuterberg langsfietsen vraagt er natuurlijk wel om om “even” omhoog te rijden!

Zaterdag 21 september leek het bij de start in Sint Geertruid eerst wat bewolkt en fris maar werd het later op de dag fantastisch fietsweer. De route van 160 km ging grotendeels door de Belgische Voerstreek. Annewil, Annemarie, Birgit en Kimberly hebben alle pittige klimmetjes wel gehad. De route van Alida was wat korter, 95 km vond ze ook ver genoeg.

Zondag 22 september scheen de zon en was het prachtig nazomerweer. Voor de bikkels stond er 120 km door het mooiste deel van Limburg op het routeschema. Nadat Birgit in het Zwarte Woud de bolletjestrui had veroverd was het hier in Limburg Annewil die de bolletjestrui aan mocht. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat er twee dagen goed gefietst en erg goed getraind werd. Mooie basis voor de winter.

Zomaar een rustig duurritje. Of …

Nog minder dan vijf weken te gaan, en dan staat al weer de eerste wedstrijd van het nieuwe marthonseizoen op het programma. En na de mooie trainingsweek met het team mogen de lange, rustige duurritjes in de aanloop naar het seizoen natuurlijk niet ontbreken. En dus stond er vandaag eentje op mijn programma. Eigenlijk samen met een groepje fietsvrienden, maar de mannen krabbelden snel terug toen de weersverwachting slecht bleken te zijn. En toen ik om 9 uur wakker werd van de hevige regen, leek het mij toch wel een verstandige keuze. Maar al na een uurtje stopte het met regenen en toen ik iets voor 11 uur buienradar.nl bekeek zag het er toch gunstig uit. Dus stapte ik uiteindelijk alleen op de fiets voor dat rustige duurritje.

De weg was op veel plaatsen al droog, het zonnetje begon zelfs al te schijnen en dus peddelde ik rustig naar de ringvaart van de Haarlemmermeer. Ik zat nog geen half uur op de fiets toen ik mijn achterwiel wat voelde veren. Dus stopte ik, voelde en baalde: lek. Ontelbaar vaak zit ik alleen op de fiets, en in al die keren had ik nog nóóit één lekke band gehad. Maar ja, eens moet de eerste keer zijn. Gelukkig had ik een reservebandje, een pompje en een gaspatroon bij me en haalde mijn achterwiel uit de fiets. Enkele wielrenners passeerden mij, maar niemand stopte om te vragen of ik hulp nodig had. Dat had ik ook niet nodig, maar ze konden het toch op zijn minst vragen?! Na een paar minuten stapte ik weer op en vervolgde mijn rit. Even schoot de gedacht door mijn hoofd “wat als ik nu weer lek rij, want ik heb geen tweede bandje bij me”, maar al snel zat ik weer lekker in mijn ritje. Voor mij doemde een mannelijke wielrenner op, waarschijnlijk was hij met net als gepasseerd toen ik mijn bandje aan het wisselen was. Heel langzaam kwam ik dichterbij, haalde hem in en groette netjes. Hij zei groette niet terug, zoals de meesten overigens, maar pikte wel aan in mijn wiel. Ach ja, anders moet ik toch ook in mijn eentje tegen de wind op boksen. Zo reden we kilometers lang, ik op kop en hij uit de wind in mijn wiel. We draaiden een beetje, nog meer tegenwind, en dus zakte mijn tempo een beetje. Het gaat immers om mijn hartslag en niet om mijn snelheid. Daar dacht hij duidelijk anders over, en passeerde mij. Maar ook hij vergistte zich in de wind, en in de kilometers die volgden  bleef hij 100 meter voor me rijden. Mijn dieseltje was inmiddels opgewarmd, en dus kwam ik toch weer dichterbij, en passeerde hem uiteindelijk weer. Hij sloot weer aan, maar in het drukke verkeer was ik toch wat brutaler dan hij dacht en ‘loste hem’.  Een triomfantelijk gevoel maakte zich meester van mij en ik trapte verder. Niet veel later moest ik stoppen voor een stoplicht. Ik hoorde achter mij  schoenen uit de pedalen klikken, en onbewust zette ik even extra aan toen het licht op groen sprong. Al snel reed hij me voorbij, maar bleef steken op een paar meter. Hij keek een keer om, en niet veel later sprintte hij weg. Ah, die is ook echt aan het trainen! Maar het was een schijnbeweging, want in de kilometers die volgende deed hij het niet nog een keer. En wederom werd het gaatje kleiner, haalde ik hem in en sloot hij aan in mijn wiel. Ja hoor, daar gaan we weer… Ook hij moest en zou deze dame voor blijven, want al snel werd ik weer ingehaald door hem. Hij keek een paar keer achterom, even twijfelde ik. Toch pikte ik uiteindelijk aan, en hij schakelde een tandje bij. De wind kwam inmiddels van achteren, en dus schakelde ik ook een tandje bij. Ik was nu toch ook wel getriggerd en wilde niet meer lossen. Mijn hartslag steeg en zo eindigde mijn rustige duurritje toch iets intensiever. Maar ja, dat is dan toch de topsporter in mij. Was dat het ook bij die mannen, of was het bij hun gewoon hun ego?

Birgit

Terugreis Zwarte Woud

De trainingsweek voor schaatsteam Cenned is weer ten einde. Vanochtend na een lekker ontbijtje van Alida om negen uur zijn we vertrokken richting het hoge noorden. Rond een uurtje of zes waren we allemaal thuis. 

Het enige wat mij nog rest is om jullie te vertellen dat er komende winter een team aan de start zal verschijnen dat ontzettend goed bij elkaar past. Wat hebben we tijdens en naast het trainen veel gelachen en genoten. Een stel meiden die elkaar willen helpen, dingen gunnen en met name elkaar begrijpen. Als je het mij vraagt heb ik dit niet vaak zo meegemaakt. Erg uniek en waardevol voor de komende winter.

Over twee weekjes gaan we alweer richting Limburg om de Mergelheuvelland 2-daagse te fietsen. Het weekend daarna staan we voor het eerste trainingsweekend op het ijs in Thialf. Een mooie planning in de laatste trainingsmaand van de zomer dacht ik zo!! 

 

12 oktober de eerste marathon. Amsterdam here we come!!!

 

Groetjes, Margryt