KPN Cup 2 - Heerenveen

Als volger van het marathon schaatsen zult u het vast hebben gehoord. Na afloop van de 2de KPN marathon is er veel om over na te praten. Na vandaag is er stof tot nadenken, zowel voor de KNSB, de ploegen en individuele rijders. Wat kan er worden veranderd om het marathonschaatsen veiliger te maken?

Voor de wedstrijd verzamelen we ons als ploeg in het restaurant van Thialf. Van Alida nog geen spoor, we vermoeden dat ze nog even lekker aan het toeren is in haar nieuwe auto. Ondertussen bestelt de rest maar een bakkie koffie/thee en kletst wat bij.

Als we even later compleet zijn bespreken we het plan van aanpak voor de wedstrijd. Britt mag net als vorige week starten en Annemarie is volgende week weer van de partij. Op het ijs is ondertussen een KNSB wedstrijd aan de gang en de snelle tijden klinken door de hal. Veel langebaanrijders rijden in aanloop naar het NK afstanden volgend weekend vandaag een testwedstrijd. Sven Kramer heeft zojuist een baanrecord gereden op de 3 km. Dat belooft goed ijs en een snelle wedstrijd voor ons zo meteen.

Eenmaal gestart is het nerveus in het peloton. Er zit nog niet echt gang in en er wordt hier en daar wat geduwd en getrokken en na 10 ronden vliegen er 7 dames de bocht uit. Als we de volgende bocht uitkomen zien we dat er nog rijdsters op het ijs liggen en legt de wedstrijdleiding de wedstrijd stil. Ronden lang rijden we als peloton rechtop in afwachting van wat komen gaat. Inmiddels is duidelijk dat Jane Ravestein van team steigerplank.com hard is gevallen en ook Danielle Lissenberg-Bekkering staat bij de ploegleiding en er is te zien dat er bloed bij de zijkant van haar gezicht zit. Ondertussen staan de meeste dames langs de kant om wat te drinken en een jasje aan te trekken om niet te veel af te koelen.

Na een herstart volgt er een hele snelle wedstrijd. Team Cenned probeert zich voor in het peloton te nestelen en mee te springen met verschillende demarrages. Britt wordt vlak voor de eerste tussensprint onderuit geschaatst maar houdt daar gelukkig geen schade aan over. Ze besluit om even rustig uit te rijden en stapt dan uit de wedstrijd. Morgen heeft ze een regiowedstrijd in Groningen.

Halverwege de wedstrijd ontstaat er een kopgroep van 7 dames waar Maria nog naartoe rijdt. Ronden lang leek dit de beslissende slag. Maar er wordt teveel naar elkaar gekeken en valt in het peloton het tempo ook niet echt stil waardoor ze worden terug gepakt. In de eindsprint zit ik zelf niet echt fris meer maar Birgit en Maria weten zich te handhaven met een 12de en 8ste plek. Met mijn 21ste plek erbij schuiven we twee plaatsjes omhoog in het ploegenklassement en staan we nu 3de.

Later horen we dat Jane drie ruggenwervel heeft gebroken en dat Danielle er met 12 hechtingen vanaf is gekomen.

Ankie

KPN Cup 1 - Amsterdam

Primeur marathon onder zomerse omstandigheden.
Vandaag was de eerste marathon van seizoen 2014/2015, traditiegetrouw in Amsterdam. Altijd weer spannend de eerste marathon van het seizoen! De zomerse omstandigheden maakten deze editie tot een zeer speciale. De temperatuur op de Jaap Edenbaan was 23 graden. 's Middags was de baan uit voorzorg gesloten om ervoor te zorgen dat de wedstrijden 's avonds door konden gaan.

Voor mij de eerste 'echte' wedstrijd (na de mass start in Heerenveen) in het Cenned tenue. Niet alleen ik rijd in een ander pak. Bij de eerste marathon moet je altijd weer extra scherp zijn, zodat je iedereen in het nieuwe pak weer kan herkennen.
Helaas mocht Annemarie nog niet starten. Daardoor kreeg onze 5e rijdster Britt gelijk de mogelijkheid om te starten in de landelijke competitie, een echte vuurdoop onder deze zware omstandigheden.

Bij het inlopen werd de ijsdikte gemeten en stonden de officials bij elkaar om de ijsdikte goed te keuren. Een tafereel wat we normaalgesproken alleen zien bij natuurijsmarathons. Gelukkig konden we van start gaan en het ijs viel mij, gezien de omstandigheden, mee. Het was een zware maar mooie wedstrijd bij de dames. Veel uitlooppogingen en kopgroepen, en veel uitvallers. Helaas moest Britt ook voortijdig de koers verlaten. In bijna alle kopgroepen was Team Cenned vertegenwoordigd. Het werd nog een hectische finale door het afsprinten 3 ronden voor het eind, maar door een goede actie van Birgit kon ik nog mooi voorin eindigen.

Een mooi begin van het seizoen in Amsterdam en op naar Heerenveen volgende week!

Maria

Mergelheuvelland 2 daagse

Het schaatsseizoen staat bijna voor de deur, de ijsbaan in Heerenveen is al weer open en twee CENNED-ladies (Ankie en Maria) hebben zelfs al op het ijs gestaan. Maar voordat het seizoen écht kan beginnen stond er nog een laatste trainingsimpuls op de fiets op het programma: de Mergelheuvelland 2 daagse in Limburg. Op vrijdag verzamelden we aan het begin van de middag bij een klein hotel in Gulpen, en omdat het zonnetje nog zo lekker scheen werd de zomer-outfit verruilt voor de fietskleding om rustig een rondje te toeren. Geen steile klimmetjes, geen lange tochten, gewoon rustig fietsen; op zaterdag en zondag zouden we al 160 en 120 km fietsen. Het enige echte klimmetje van naam op het programma wat Alida voor ons bedacht was de Koning van Spanje, de minst steile kant van de Gulperberg. We sloegen ergens rechts af, en nog een keer links af, en hoewel ik het even niet direct herkende, was ik er toch vrij zeker van dat dit niet de weg naar de Koning van Spanje was. Alida riep dat ze ons toch, per ongeluk, de steilere kant van de Gulperberg op stuurde, vanuit het dorp, maar dat het rondje daardoor iets korter was. Die kant had ik eigenlijk nog nooit beklommen, eens moet de eerste keer en dat hij dan ook op zondag al in het parcours zat vond ik niet zo erg. Het was een steil, gemeen klimmetje, maar eenmaal boven bleek dat het helemaal niet de Gulperberg was waar we bovenop stonden. Dat boerderijtje links hoorde toch echt bij de beklimming van de Doode Man. Alles lijkt ook zo op elkaar in Limburg… Uiteindelijk vonden we toch ook de weg naar de Koning van Spanje en daarna terug naar het hotel. Het was bijzonder warm buiten, en dus brachten we de rest van de avond door op het terras; van brasserie voor het diner en van het hotel voor de borrel.

Op zaterdag ging de wekker al vroeg, om 7 uur zaten we aan het ontbijt; we waren daarbij niet alleen, aan het tafeltje achter ons zat een groepje vriendelijke mannen uit het Westland waar Ankie heeft leren fietsen. Anderhalf uur later stapten we op de fiets voor 160 km door voornamelijk België. Al na 200m sloeg Alida links af, op haar programma stond vandaag 90 km, en zetten wij aan om bij twee mannen aan te sluiten die ons misschien wel uit de wind zouden willen houden vandaag. Al snel besloten we ze toch maar te laten gaan, ze gingen net te hard omhoog dachten we. We vinden aansluiting bij een ander groepje, wat we weer kwijtraken in een klimmetje, en tot onze verbazing komen we toch weer in het wiel van de eerste mannen. Annemarie maakt een gezellig praatje met een van hen, maar dan komt de eerste verzorgingspost. We genieten nog van de gevulde koeken en (stroop)wafels als zij weer op hun fiets stappen. Snel springen we er achter aan, en uiteindelijk rijden we gezellig gezamenlijk met hen op tot bijna 110km. Er staan steile klimmetjes op het programma (Rue Tesny; ongeveer 1km met stukken van 19-23%!) of juist mooie langere klimmetjes (Cote de Fôret; 3km), maar één ding is zeker: het is toch af en toe wel flink afzien. Maar gelukkig valt er ook wel eens wat te lachen. Zo halen we in een klimmetje een man in met op zijn wielershirt de tekst “vrienden van het platteland” en Ankie vraagt zich af of hij hier dan wel op de goede plek is. Of als we bijna Nederland weer binnen rijden: we steken een drukke weg over bij een fiets-stoplicht, maar er kruizen toch ook ineens auto’s van de andere kant en nadat iedereen verbaasd “Huh?” riep antwoordt Annemarie heel droogjes “Ja, België hè!”. Bijna de hele dag schijnt het zonnetje fel, met nog 40km te gaan horen we het onweer in de verte rommelen en vallen er toch een paar druppels. Maar echt regenen komen we niet tegen, hoewel terug in Nederland blijkt dat we mooi achter een dikke bui aan zijn gereden. De weg was flink nat, en dus konden we bij terugkomst in het hotel onze fietsen nog even poetsen. En hoewel het even dreigde te gaan regenen tijdens het diner, hebben we tot laat weer lekker op het terras van het hotel buiten kunnen zitten.

’s Nachts barstte het regengeweld helaas in alle hevigheid uit, en om 7 uur aan het ontbijt zag het er buiten niet al te best uit. Met de iPad van Alida werd de buienradar geraadpleegd, en dat zag er niet zo best uit: flinke regen in het zuiden van Limburg tot zeker half 11. We probeerden de regen weg te kijken en weg te blazen, maar de weersverwachting stelde zich niet echt bij. En dus wachtten we, en wachtten we en hoopten we er maar het beste van. Om 9 uur was het nog niet beter, leek de straat voor het hotel zelfs een snel stromende rivier te zijn geworden, en leek het een kort dagje te worden. Maar we konden starten tot 11 uur, en dus pakte Ankie haar spel speelkaarten om maar weer eens een spelletje Rummikub te spelen. Dat ging best, hoewel het duidelijk meer tijd kostte dan een potje met gewone stenen. Een uurtje later werd het toch soort van droog, dus kleedden we ons snel om, pakten de bus en auto in en reden naar de start. We waren een paar minuten te laat, maar mochten toch nog van start. Ditmaal zonder mannen om ons uit de wind te houden, en voor maximaal 100 km in plaats van de 120 waar we ons voor hadden ingeschreven. De weg was nat, en al snel zaten we onder de dikke modderspetters. Volgens de route op internet zouden we na 25 km eerst de Koning van Spanje afdalen om vervolgens de Gulperberg vanuit het dorp te beklimmen. Maar de pijltjes op de berg leidde ons bovenlangs naar de eerste verzorgingspost om daarna naar Partij af te dalen. Niets, geen Gulperberg vanuit Gulpen zelf, dat was wel even balen. Maar ja, de route ging vervolgens nog wel over de Eyserbosweg, over de Doode Man, door de Mergelgrotten (wat een bijzondere ervaring was), over de Cauberg en tot slot over de Bemelerberg om na ruim 80 km terug te keren bij de start/finish. De natte weg zorgde nog wel even voor een klein oponthoud-momentje: na ongeveer 35 km kreeg Ankie een lekke band. Maar met hulp van Annemarie haar bandenknecht was de band snel verwisseld. Wat Ankie haar pompje daarna precies in de band heeft gestopt blijft een raadsel, maar een feit blijft dat Ankie daarna wel omhoog vloog. De warme douche na afloop was hard nodig, en na een stukje vlaai (want ja, je bent wel in Limburg..) keerden we terug naar huis.

Komende week staan Annemarie en ik ook al een keer op het ijs, dus wat ons betreft staat de zomer-knop uit en de winter-knop aan. Wij zijn er klaar voor!

Groetjes, Birgit

Zwarte Woud, dag 7

Op deze zaterdagmorgen ging om 6 uur de wekker. Op tijd uit bed om ook op tijd te kunnen vertrekken naar huis. Om 7 uur zaten we ingepakt en al in de Cenned bus. Ready to go. We wilden graag een beetje op tijd weer thuis zijn. Ankie moest s’middags nog aan het werk bij Pitch en Putt Leeuwarden en Alida kon dan nog aanschuiven bij het etentje van een vrijgezellenfeest.

Over de terugreis valt niet zoveel te melden. 2 uur rijden, dan moest er wel weer iemand plassen, beker koffie to go halen, wisselen van chauffeur en weer op naar de volgende plaspauze. Tegen half vier waren we in Groningen terug.

Als ik zo terugkijk op onze Zwarte Woud trainingsweek kan ik constateren dat we een prima trainingsweek hebben gehad. Deze laatste week van augustus is een mooi moment om nog een zware trainingsprikkel te geven en dat is zeker gelukt. Korte en lange fietsritten. Een tijdrit, buikspierblok, hele steile klimmen en hele lange klimmen. Prachtige vergezichten in de dalen van het Zwarte Woud, veel bossen en zelfs een kudde wilde gemzen. Lange gesprekken, persoonlijke interactie, samen koken en samenwerken, visual power memory game en rummikub competities. Alles zat er wel weer in. Erg jammer dat Maria er deze week niet bij kon zijn i.v.m. de verbouwing op de boerderij. Teambuilding en het bespreken van de route door de winter is ook een onderdeel van zo’n week. Maar via de app was Maria er toch een beetje bij. Onze uitvalbasis Villa Blanka in Brandenberg van de familie van der Laan is een heerlijk groot huis. Hans en Wilma bedankt dat we dit jaar ook weer van jullie huis gebruik mochten maken.

 

Schaatsteam Cenned is bijna klaar voor de winter. Op 20 en 21 september fietsen we nog de Mergelheuvelland 2 daagse in Limburg maar ondertussen staan we ook alweer van half september op het ijs van Thialf. Onze eerste KNSB Cup marathonwedstrijd is op zaterdag 18 oktober in Amsterdam. Komen jullie ook kijken?

[Alida]

Zwarte Woud, dag 6

Vandaag was ons laatste trainingsdagje. Voor de laatste keer deze week mogen we ons uitleven op ons stalen ros. Nadat het vanmorgen nog even had geregend is het daarna weer stralend weer en stappen we in korte broek op de fiets.

We fietsen na 5 km afdalen de eerste berg op richting Goldbach. Een mooie geleidelijke klim en boven gooien Birgit en ik het op een tussensprint. Niet veel later komt ook Annemarie met een big smile boven, "ik dacht dat ik nog een heel stuk verder moest". Het is lekker warm dus trekken we in de afdaling de bodywarmers deze keer niet aan. Alida sjeest ons in de CENNED bus voorbij en wacht vervolgens bij de volgende afslag zoals gewoonlijk tot we haar hebben gepasseerd. We peddelen rustig verder door heuvelig landschap tot we opeens merken dat Alida ons nog niet weer heeft ingehaald. We besluiten even te wachten maar na 10 minuten is ze er nog niet en rijden we terug van waar we net vandaan komen. Even later komen we haar tegen, ze had ons niet voorbij zien komen en was ons in tegengestelde richting gaan zoeken. Gelukkig zijn we weer compleet en vervolgen we onze weg. Annemarie grijpt haar kans op een kort maar gemeen klimmetje en pakt punten voor de bolletjestrui. De toon is gezet en tussen het kletsen door is de strijd om de bergklassement losgebarsten.

Na Todtmoos is er nog één klim over, ik bijt me vast in Birgit haar achterwiel. We besluiten dat de finish bij de parkeerplaats in het dorp is. De eerste keer sprint ik een dorp te vroeg en probeer uit alle macht om weer bij Birgit aan te haken. Bij de volgende parkeerplaats kom ik voorbij Birgit maar na de finish word ik reglementair gediskwalificeerd wegens afsnijden. Weer gezellig kletsend vervolgen we onze weg, maar in de afdaling raken we Alida opnieuw kwijt en rijden we te ver door waardoor we nog een klein omweggetje maken. Het laatste stuk is langs een drukke weg en de laatste kilometers pikken we nog even een flinke regenbui mee. De fietsen worden nog even gepoetst en ook wij zelf poetsen ons schoon. De laatste avond sluiten we af bij de pizzaria met een heerlijke maaltijd.

[Ankie]

Zwarte Woud, dag 5

Het beloofde vandaag een mooie dag te worden, de hele dag zou het zonnetje schijnen en omdat de weersverwachting voor morgen toch af en toe een buitje voorspelde werd vandaag ook nog eens de Koninginnerit gereden. Deze bestond uit de Feldberg, Schauinsland vanuit Kirchzarten en wederom de Wiedener Eck. Een rit van iets meer dan 120km, waarbij vooral het stuk tussen de Feldberg en Schauinsland een prachtig, glooiend stuk was over de ‘hoogtvlaktes’.

De eerste beklimming was dus de Feldberg, vanaf ons appartement eigenlijk direct 7 km tot de top, met stijgingspercentages tussen de 7 en 10% op het steilst. Maar ja, koud aan de klim beginnen vond Alida geen goed plan, en wij ook niet. Dus daalden we eerst weer af naar beneden. Ankie wilde in Todtnau al meteen omdraaien, vol energie voor deze dag. Maar daar waren Annemarie en ik nog niet aan toe, dus reden we nog een paar kilometer door, draaiden om, en begonnen aan de klim. Hoewel het zonnetje echt al wel scheen, hadden we in de afdaling nog wel onze bodywarmers en armstukken aan. Die werden nog even afgegeven bij Alida, en daar gingen we dan. Mijn benen wilden niet, het was warm en dus flink afzien. Ankie zat nog gezellig achter mij en we maakten ons op voor de sprint op de top. Maar precies op dat moment werden we ingehaald door een grote vrachtwagen met aanhanger. Hij ging niet heel hard meer, maar omdat er nog een bus achter aan kwam konden we niet aanzetten. De bus sneed mij nog even, en in dikke dieseldampen begonnen we toch aan onze eindsprint. Ik was kansloos, Ankie was beter voorbereid dan ik en had duidelijk meer snelheid. Annemarie kwam niet veel later ook boven, en na een mooie afdaling arriveerden we in het toeristische Titisee. Vorig jaar moesten we er nog goed zoeken naar de route, maar het ging nu vlotter. Zo vlot dat Alida ons bij een kruising verder op zelfs even over het hoofd had gezien.

De route ging verder over de hoogtvlakte van het Zwarte Woud, het werd steeds warmer en in de verte zagen we de toppen van de Feldberg en Schauinsland al weer liggen. Deze beklimming hadden we al eerder gedaan, en wel op zaterdag met de auto. De eerste paar kilometers waren nog vals plat en reden we gemoedelijk met z’n drieën omhoog. Toen het wat steiler werd raakten we Annemarie kwijt, en reden Ankie en ik samen omhoog. Ook nu was Ankie weer de snelste van ons twee en won ook het tweede sprintje berg op.

Er volgde een steile afdaling, die eindigde in een mooie kloof. Het slingerde wat en voor we het wisten waren we al weer aan de voet van de Wiedener Eck. Nou ja, de voet, het stukje vals plat hadden we overgeslagen en we konden meteen beginnen met klimmen. Het enthousiasme van Ankie vanochtend bleef de hele dag overeind, ze werd de koningin van de rit door ook nu als eerste boven te komen. Er moest nog even een foto gemaakt worden, en na weer een mooie afdaling kwamen we na iets meer dan 5 uur, 120km en 2290 hoogtemeters terug bij ons vertrekpunt. Morgen wordt het dan al weer de laatste dag, laten we hopen dat ook nu het weer meewerkt en we nog zo een mooie zonnige dag als vandaag hebben.

[Birgit]

Zwarte Woud, dag 4

Radio Regenboog vertelde Alida dat het vandaag vanaf 11 uur droog zou zijn en blijven. Hierdoor konden we nog even uitbuiken van het ontbijt en stapte we om half 11 op de fiets, het was immers droog. Omdat Vila Blanka zich een paar kilometer uit het dal bevindt, begint onze training elke dag met een afdaling van circa 7 km. Alles wat we naar beneden gaan zullen we ook ooit weer omhoog moeten. Na de afdaling gaven we onze bodywarmer en armstukken aan Alida en konden we aan de eerste klim van 7 km beginnen. Inmiddels was de zon tevoorschijn gekomen en zagen we zelfs blauwe lucht.

Birgit en Ankie kwamen als eerste boven en ik volgde iets later. Samen reden we over de glooiende Duitse vlakte op weg naar de volgende klim. Dit was een korte van ongeveer 4 km. Op deze klim waren Birgit en Ankie wederom iets eerder boven dan ik. Birgit maakte gebruik van deze situatie en fotografeerde de paarse heide die daar groeide.

Tijdens de afdaling kwamen we langs de Schluchsee en maakte we ons klaar voor het laatste klimmetje van de dag, de Feldberg van de andere kant, welke 10 km is. De Feldberg is met 1233m het hoogste punt van het Zwarte Woud. Ik kon Birgit en Ankie best lang bijhouden maar op een steil stuk moest ik ze toch laten gaan en kwam ik niet veel later dan zij boven.

Boven hebben we nog even geposeerd en warm aangekleed waarna we onze weg terug naar Brandenberg vervolgde. Een afdaling van 10 km waar je lekker hard naar beneden kan. Zo kwam er snel een eind aan de afdaling en reden we Brandenberg binnen na 2:15u, 53 km en 1020 hoogte meters.

[Annemarie]