Kpn cup 4 Heerenveen

Gisteren stond alweer de vierde wedstrijd op de kalender. Dit keer in Heerenveen. Heerenveen altijd een snelle marathon. We hadden dinsdag lekker getraind dus met de snelheid zat het wel goed en gingen dus allemaal met goede moed naar de wedstrijd toe.

Om 19.15 gingen we dan van start onder toeziend oog van onze sponsors. Het was aanvallende wedstrijd waarin er constant groepjes wegreden. Bij elke groep reed er wel een Cenned rijder mee. We reden dus allemaal attent mee van voren. Ongeveer 25 rondjes voor het eind kwam er dan toch een groep van 16 rijdster los van het peloton. Ankie zat in deze groep. We baalde dat we er niet met twee rijders bij zaten. Toch moesten wij drie ons gaan opmaken voor peloton sprint. Met ronde bord op 11 moesten wij gaan sprinten. Maya en Laura zaten goed voorin en werden respectievelijk 22 en 23ste. Nienke finishte in buik van het peloton. Nu begon voor Ankie pas de finale. Het is altijd moeilijk op wie ga je rijden en ga ik het proberen? Uiteindelijk werd het een sprint van de kopgroep en werd Ankie netjes 8ste.

Groetjes Laura

KPN cup 3 Utrecht

Terwijl Epke Zonderland zich naar een wereldtitel slingerde aan de rekstok zaten wij zaterdagavond midden in onze warming-up voor alweer de derde KPN Cup. Deze week in Utrecht.

Voorafgaand aan de Topdivisie wedstrijd staat Chantal op het ijs in de tweede Regiotop wedstrijd. Na haar valpartij van vorige week, met als gevolg toch wel een vervelende blessure aan haar schouder staat ze er toch weer. De rijdsters maken mooie wedstrijd van en Chantal zit er goed bij. Tot er twintig ronden voor tijd een dame weg rijd en er met de winst vandoor lijkt te gaan. In het peloton wordt naar elkaar gekeken. Wie gaat dit gat dicht rijden en daarmee zijn eigen kansen op de winst vergooien? Uiteindelijk gaat toch het spel op de wagen en wordt de eenzame vluchtster in de laatste 200m terug gepakt. Chantal sprint naar een mooie 6e plek en stijgt daarmee iets in het tussenklassement naar plek 9.

Na de belofte heren zijn wij aan de beurt. Omdat er dit weekend ook het worldcup kwalificatietoernooi is in Heerenveen ontbreken er enkele namen op de startlijst. Maar desondanks is het weer een harde koers.
Het is een beetje werk-ijs en qua temperatuur lijkt het al weer wat op de winter. Met zijn vieren proberen we zoveel mogelijk voorin mee te rijden en in de ontsnappingen mee te zitten. Nienke springt een paar keer knap naar een groep toe. Maar helaas lukt het weer niet om met een groepje te ontsnappen uit de greep van het peloton. Wat betekend dat de wedstrijd opnieuw in een massasprint zal eindigen. In de laatste 15 ronden is het knokken voor een mooi plekje. We vinden elkaar, maar raken elkaar ook weer kwijt. Laura en ik zitten bij elkaar in de laatste rondjes en kunnen elkaar nog wat helpen. Maya gooit er een super snelle laatste 100m uit en haalt daarmee nog stuk of 5 dames is. We persen er alles uit met als eindresultaat een 8e, 10e, 11e en 28e plaats. Allemaal bij de eerste 30 betekent een 2e plek in het ploegenklassement.

Volgende week mogen we naar Heerenveen voor de volgende koers. Wij hebben er zin in!

Groetjes,
Ankie

KPN cup 2 Deventer

Gisteren reden we onze tweede cupwedstrijd in Deventer. Met het goede gevoel dat we over hadden gehouden aan de openingswedstrijd in Amsterdam hadden we allemaal zin in de wedstrijd van gisteren.

Voordat de topdivisie aan de beurt was mocht eerst Chantal rijden bij de eerste Regiotop wedstrijd van dit seizoen. Een mooi peloton van ongeveer 60 enthousiaste dames stond om 17.00 uur klaar voor hun wedstrijd over 50 ronden. Af en toe waren er wat speldenprikjes, maar alles werd weer dicht gereden. Helaas lag Chantal bij een valpartij maar stond snel op en was binnen een ronde alweer terug in het peloton. In de sprint reed ze naar een 18^e plek toe. Na de wedstrijd was er wat minder goed nieuws. Tijdens de valpartij was ze hard op haar sleutelbeen terecht gekomen, waar ze toch wel behoorlijk last van had gekregen. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat het gelukkig niet gebroken was, maar dat er wel letsel aan de bandjes was. Even goed uitrusten en hopen dat ze volgende week weer aan de start kan staan in Utrecht!

Om 19.15 uur klonk voor de andere dames het startschot. Er werd direct vanaf het begin hard doorgereden en het was een zeer bewegelijke wedstrijd. Elke keer waren er groepjes die weg wilden komen, maar door het hoge tempo was dit erg lastig. Er waren ook niet echt momenten om op adem te komen, want als er een gat was dichtgereden ging direct de volgende groep er weer overheen. Wij zorgden dat er steeds iemand van Team CENNED bij de kopgroepen zaten. Laura was in het begin erg actief, maar kreeg het later wat moeilijker. Ankie, Maya en Nienke zaten ook mooi voorin. Halverwege de koers was het kaarsje bij Maya helaas uitgegaan. Ze had uit alle macht geprobeerd om goed van voren te blijven zitten. Dit ging ook super goed, maar na 43 ronden was het helaas klaar en moest ze het peloton verlaten. Op dat moment brak het peloton ook in twee stukken. Ankie zat in het eerste deel en Laura en ik zaten in het tweede deel. De eerste groep was iets groter dan de tweede groep dus als deze groep rond zou gaan, ging de helft van het peloton uit koers. Er waren een aantal dames in de tweede groep die toch het gaatje dichtreden waardoor alles weer bij elkaar kwam. Laura en ik hadden het allebei zwaar en moesten zorgen om weer naar voren te rijden om Ankie te helpen voorin. Gelukkig viel het 20 ronden voor het eind even stil waardoor we allemaal weer een beetje op adem konden komen. Door dit moment konden we mooi naar voren schieten waardoor we weer voor in het peloton zaten. Het zag er niet meer naar uit dat er een kopgroep zou ontstaan en dus moesten we zorgen dat we elkaar zouden vinden, zodat we ons op konden maken voor de einsprint. Dit is toch altijd weer een discipline op zich. Positioneren, opletten, vechten voor je plekje en zorgen dat je niet te ver naar achteren zakt. En niet geheel onbelangrijk een treintje vormen met je ploeggenoten. Dit ging bij ons niet helemaal goed. We konden elkaar wel even vinden, maar waren elkaar ook weer snel kwijt. Gelukkig had Laura een goed wiel gekozen om achter te zitten, waardoor ze ondanks haar mindere benen toch nog naar een knappe 13^e plek reed! Ankie en ik zaten helaas opgesloten in de laatste ronden en eindigden op een 29^e en 31^e plek.

Volgende week staan we weer allemaal aan de start in Utrecht, met wederom een Regiotop wedstrijd.

Groetjes, Nienke

KPN cup 1 Amsterdam

De eerste wedstrijd zit erop! Gister om 19:15 stonden we met zijn vieren aan de start op de Jaap Eden ijsbaan in Amsterdam. Allemaal gingen we vol goede moed de wedstrijd in. Toch is zo’n eerste wedstrijd van het seizoen altijd even aftasten. Ploegen zijn anders samengesteld, nieuwe pakken in het peloton, en daarnaast is het ook afwachten hoe iedereen de zomer doorgekomen is. Wij voelden ons in ieder geval alle vier fit, en we hadden er zin in!

Zeker in het begin van de wedstrijd was er in het peloton een beetje chaos. Iedereen wilde natuurlijk voorin rijden, en doordat het tempo niet echt hoog lag gebeurde dit dus ook. Het peloton ging met 4 rijen naast elkaar de eerste rondjes door. Af en toe waren er kleine ontsnappingspogingen maar niemand slaagde erin een serieus gat te slaan. Tot zover verliep alles goed voor ons team. Iedereen was scherp.

Totdat Ankie ten val kwam. Ze werd aangetikt en ging hierdoor samen met een andere rijdster onderuit. Het leek alsof ze snel op kon staan maar maakte nog even een extra pirouette en lag hierdoor al op een vrij grote achterstand die lastig in te halen was. Nienke en Maya hadden het zien gebeuren. Nienke reed naar voren om Laura in te lichten en probeerde aan de voorkant het tempo een beetje te laten zakken, terwijl Maya haar benen stilhield en aan de achterkant van het peloton bleef om Ankie op te vangen. Helaas ging een rondje hierna de bel voor de premiesprint. De snelheid in het peloton ging omhoog en Ankie kon helaas niet meer terug komen en moest na 32 ronden de wedstrijd verlaten. Erg jammer, want naar eigen zeggen was ze net een beetje warm!

De wedstrijd ging verder met nog wat speldenprikjes tussendoor. Laura, Nienke en Maya reden alle drie attent en communiceerden goed met elkaar. Toch kwam er geen groepje los en werd het een massasprint. Helaas werd er nog een Cenned dame betrokken bij een valpartij. Nienke werd aangetikt in de bocht een maakte een buikschuiver waardoor ook zij de wedstrijd moest verlaten. Kort hierna, met nog 13 ronden op het rondenbord, was er een massavalpartij. De wedstrijd werd geneutraliseerd en we moesten herstarten. Nienke was er helaas al af en alleen Laura en Maya waren nog over. Na een kort momentje van overleg tijdens de neutralisatie hadden we ons plan klaar voor de finale. Vanaf de herstart was het nog maar 13 ronden, het was een lange finale. We hadden elkaar goed gevonden en zaten op een goede positie. 2 ronden voor het einde stapte Maya uit de trein om Laura naar voren te brengen. Op de bel ging ze er voor weg en maakte ruimte voor Laura om de sprint af te maken. Helaas kwam ze in de knel waardoor ze de positie niet kon vasthouden. Maya viel compleet stil en eindigde op een 56^ste plaats, Laura werd 21^ste.

Jammer van de pech, gelukkig hebben Ankie en Nienke geen ernstige blessures overgehouden aan hun val. Met genoeg verbeterpuntjes gaan we de nieuwe week in. Volgende week weer nieuwe ronden en nieuwe kansen, dus dan gaan we er weer voor!

Tot volgende week in Deventer!

Maya

Er zijn vele wegen die naar de top leiden

Maandag stond voor ons een rit op het programma van 80 km. Na onze dagelijkse afdaling hebben we even de tijd gehad om in te fietsen voordat we begonnen aan de eerste klim. Veel wegen leiden naar Rome zeggen ze, nou dat kan wel kloppen. Zo reed iedereen van de ploeg een andere kant op en was het aan Alida om iedereen weer te verzamelen. Zoek mijn vrienden, live locatie, belletjes en appjes zorgden ervoor dat Alida hier in slaagde. De ene stond links van de berg, de ander rechts. Uiteindelijk is iedereen boven aangekomen en konden we met elkaar de afdaling inzetten op weg naar de volgende klim. Dit was een klim die de ploeg nog niet eerder had gedaan en dat was te merken… De klim begon goed, maar na een paar kilometer werden de gaten in het asfalt steeds groter, tot er alleen nog maar een kasseienstrook was, wat overging in helemaal onverhard. Tijd om om te keren en langs dezelfde weg terug te gaan. Nadat iedereen veilig beneden was gekomen gingen we nu voor een klim die we wel kenden. Dat leek ons wel zo veilig. Hier beklom iedereen wel dezelfde beklimming, kwam iedereen goed aan en waren er geen onverharde wegen. Bij terugkomst bij het huisje was er even tijd voor ontspanning en een duik in het zwembad. Om ons voor te bereiden op de volgende dag, want dat is dé veelbesproken training van het Cenned kamp in Italië. 

Sportvoeding, dorstlesser, gelletjes en reepjes werden massaal ingepakt om zo goed mogelijk aan de start te staan van deze training, want het was koers. We begonnen deze dag met een pittige klim op de St. Michele, dit is een klim van 4 km en een gemiddelde van 9.9%. Na dit opwarmertje was het tijd voor het echte werk, 6x de klim van 3 km volle bak omhoog. Nou dat hebben we geweten… Om de beurt demarreerde een Cenned dame en het was dan ook echt koers. Gelukkig zag onze ploegleider boven op de berg op een stoeltje op ons te wachten en de laatste nodige aanmoedigingen te verzorgen. Er was flink wat hersteldrank nodig om weer een beetje in de benen te komen. Want herstellen moesten we… 

Rustdag bij Team Cenned betekent namelijk geen rustdag. Woensdag was het tijd om met Candido de bergen in te gaan. Daar hebben we een fantastische wandeling gemaakt van 9 km en kwamen we op een hoogte van 1600 meter. Paddenstoelen, dorpjes, fantastische uitzichten en koeien, alles was aanwezig om een mooie wandeling te maken. Na de wandeling was het tijd om nog even bij de markt te kijken, ijsjes te eten bij het water en boodschappen te doen voor de volgende dag. Want na een rustdag komt weer een trainingsdag, oftewel elke dag is trainingsdag.

 

Ciao Laura & Chantal

Oh jeetje…

Inmiddels zijn we veilig aangekomen in Villaggio Olandese aan het Lago Maggiore, en hebben we onze eerste trainingen afgewerkt. De eerste dag reden we vanuit Nederland naar Wassen (een plaatsje nét voor de Gotthardtunnel). Hier overnachtten we met het idee om de volgende ochtend op de fiets te stappen voor een mooie rit over twee Zwitserse bergen. Helaas viel onze eerste rit letterlijk in het water en werden de plannen gewijzigd. We reden met de bus door naar ons huisje van onze sponsor Van Braak. Chantal is dit jaar voor het eerst mee. Tijdens de autorit richting het huisje kon ze direct kennismaken met de steile klimmen van Italië. Na elke bocht hoorden we vanaf de achterbank, OH JEETJE… Aldus, Chantal.

Eenmaal bij het huisje aangekomen pakten we de bus uit en installeerden alles in het huisje. Gelukkig werd het na de lunch droger en konden we alsnog de fiets op voor een duurrit met twee pittige klimmen (althans, dit was het plan…).

De fietsrit begon nog een beetje vochtig maar gelukkig werd het al snel droger. We moesten er allemaal even inkomen dus we begonnen de rit dan ook met een “inkomertje”; een iets kortere klim. Althans, een afdaling was er niet, want we moesten direct door naar de eerste echte klim naar Campo dei Fiori. Voor het gevoel was het een lange tocht naar boven, maar toen hadden we ook wat! Op de top van 1100 meter hoog konden we kilometers ver kijken en hadden we een prachtig uitzicht over onder andere het meer van Varese. Na een pittige afdaling en een mooi stuk door het dal waren we klaar voor de tweede klim van de dag. We troffen Alida onderaan de klim, met een lekke autoband. Toen kwamen we erachter dat een fietsbandje tóch iets makkelijker (en sneller) te verwisselen is. Gelukkig gaf Youtube ons de nodige hulp en vonden we alle nodige gereedschap om de band te verwisselen. Inmiddels waren we een uur verder en was het te laat om de laatste klim te gaan fietsen. Dus hebben we de fietsen in de auto geladen en zijn we teruggereden naar huis.

Eenmaal terug bij het huisje had Ankie nog niet genoeg van het bandjes wisselen en stootte (perongeluk) haar achterband tegen een uitstekende spijker. Met als gevolg, een klapband! Mooi klusje voor na het avondeten!

In tegenstelling tot de dag ervoor begonnen we gisteren de dag met een ontbijt in het zonnetje op het terras. Na het ontbijt gingen we Tjeerd, de broer van Ankie, aanmoedigen tijdens het WK Gran Fondo, die zo’n beetje door onze achtertuin kwam. Nadat hij gepasseerd was begonnen we met onze elastiektraining gevolgd door wat core stability en kettlebell oefeningen. Na de lunch stapten we weer op de fiets voor een herstelrit en testten we onderweg de kwaliteit van het Italiaanse ijs in Laveno. In de verte konden we het onweer al horen en waren we gelukkig net op tijd thuis voordat de regen met bakken uit de hemel kwam.

Trainingsweekend Molkwerum

Afgelopen weekend stond het jaarlijkse trainingsweekend in Molkwerum op het programma. Om 13.00 uur kwamen we bij elkaar om eerst gezellig bij te kletsen en met elkaar te lunchen. Daarna was het tijd om de eerste training van het weekend af te werken, intervallen op de Roode Klif. Hier reden we 6x volle bak een kilometer de dijk omhoog en nog een stuk naar beneden. Met de warmte van afgelopen weekend was het een pittige training maar aan de support lag het zeker niet. Boven op de dijk stond ons supportersteam klaar met verzorger Jur en zijn vrouw Riet en natuurlijk Alida. Na de training hebben we dan ook heerlijk een kopje thee gedronken bij Jur en Riet op de camping met wat lekkers. Na een goed avondmaal en toen iedereen gedoucht was hebben we nog een gezellige avond met elkaar gehad.

Zondag zou een pittige dag worden dus begonnen we met een goed ontbijt om zo optimaal mogelijk aan onze trainingen te beginnen. We begonnen met een pittige kracht/core training en dat was flink zweten in deze warmte. Na de training hebben we met elkaar geluncht en hebben we snel de spullen gepakt om nog twee uurtjes te fietsen. Met dit heerlijke weer was het zeker geen straf op de fiets en zijn we ook flink verkleurd. Daarna moest het huis nog opgeruimd worden en was het helaas alweer tijd om naar huis te gaan. Bedankt familie Smit voor het gebruik van jullie mooie vakantiehuis! Komende vrijdag staat de volgende trainingsdag alweer op het programma in Assen bij onze sponsors Pro Santé en DGS!