Marathonploeg CENNED na twaalf jaar op zoek naar nieuwe hoofdsponsor

Schaatsen.nl - Vrouwenmarathonploeg CENNED moet voor volgend seizoen op zoek naar een nieuwe hoofdsponsor. De IT- en telecomspecialist verlengt het aflopende contract met de formatie van ploegleidster Alida Pasveer niet. De ploeg houdt echter niet op te bestaan. De zoektocht naar een vervangende naamgever is al gestart. 

CENNED zit al sinds het seizoen 2009/2010 in het marathonschaatsen, in een tijd dat er binnen het vrouwenschaatsen een grote stap gezet werd in de professionalisering van de marathonsport. Met Carla Zielman, Birgit Witte, Aggie Walsma, Ankie Ytsma en Laura van Ramshorst hebben diverse bekende marathonschaatsers een verleden bij de ploeg. Witte (2016) en Van Ramshorst (2020) schreven in het kenmerkende lichtblauwe pak de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee op hun naam. 

“Na zo’n lange tijd is CENNED van mening dat het tijd wordt het stokje over te geven aan andere bedrijven”, aldus de directie van het Friese bedrijf in een verklaring. “De schaatsploeg heeft zich de afgelopen jaren kunnen meten met de top en mooie prestaties neergezet. Het is een lange lijst als we alles op een rijtje zetten. Hoewel we er enkele malen dichtbij waren, is het jammer dat de echte Elfstedentocht in de afgelopen twaalf jaar er niet kwam. We hopen dat het er in dit laatste sponsorseizoen toch nog van komt.”

Blikvanger
Het gezicht in de jaren dat CENNED de ploeg heeft ondersteund is zonder twijfel ploegleidster Pasveer geweest. De nummer zes van de laatste Elfstedentocht stapte drie jaar na hoofdsponsor CENNED in de ploeg en is er al die jaren intensief bij betrokken geweest. “Aan alle mooie dingen komt een eind”, verzucht ze. “CENNED is al jaren een stabiele trouwe sponsor, waar we heel blij mee zijn. Nu zij het stokje gaan overdragen sluiten we met de ploeg een periode af. Daar kijk ik trots op terug.” 

De 61-jarige leidt de ploeg nog altijd vol passie en ziet dan ook voldoende aanknopingspunten om ook na dit seizoen door te zetten. Ondanks de tegenslagen die de coronamaatregelen met zich meebrengen, kijkt Pasveer met vertrouwen vooruit. “Volgend jaar willen we weer met vier rijdsters in de topdivisie staan. Er lopen gesprekken en een aantal co-sponsoren hebben al toegezegd. We zijn goed op weg, maar zoiets heeft altijd even tijd nodig.” 

De afgelopen jaren beschikte CENNED over zowel een topdivisie- als beloftenploeg. De hoofdmacht bestaat dit seizoen uit Ankie Ytsma, Chantal Oosterkamp, Maya de Jong en Nienke Smit. De ploeg kent een weinig succesvol jaar, grotendeels te wijten aan pech, blessures en ziekte. Een achtste plaats van Smit bij de Marathon Cup in Deventer is vooralsnog de hoogste daguitslag. Als gevolg van de misère krijgt Luna Jonkers regelmatig de kans om in de topdivisie te starten.

Natuurijs in Zweden. Lulea 2020

Maandag 17 februari was het dan eindelijk zo ver. We verzamelden op Schiphol om af te reizen naar het koude en mooie Zweeds Lapland. Toch wel wat nerveus stapte ik samen met de andere dames het vliegtuig in. Op de Weissensee liep ik een lichte hersenschudding en kaakbreuk op, hierdoor kon ik de 2,5 week voor Zweden niet trainen. Ik vroeg me af of ik goed genoeg hersteld zou zijn en of ik voldoende voor de meiden zou kunnen betekenen. Op de Weissensee schaatsen we op een meer maar in Zweden wordt er geschaatst op de Botnische Golf. Als ik de verhalen van de meiden mocht geloven stond mij iets heel gaafs, zwaars maar ook iets heel bijzonders te wachten.

Aangekomen in Zweden hadden we eerst twee dagen om te trainen en het ijs te verkennen. Het ijs is vooral veel harder maar heeft ook een andere structuur door het zout van de zee. Het was mooi en koud weer tijdens de trainingen en de trainingen verliepen goed. Hier en daar moest er nog wat aan de schoenen en ijzers versteld worden zodat we donderdag zo optimaal mogelijk van start konden gaan.

Donderdag 20 februari ging de wekker om 6 uur. Het vaste ritueel is dat we dan eerst onze kleren aan doen en een rondje buiten gaan lopen. Dit doen we om te kijken hoe koud het is en zodat ons lichaam op gang komt en onder andere het ontbijt beter op kan nemen. Het was buiten -24 en op het moment dat we begonnen met lopen bevroren onze neusharen. Na het ontbijt vertrokken we naar het ijs in de haven van Luleå. We gingen inlopen in onze skikleren en konden ons daarna omkleden in de grote verwarmde tent van de organisatie. Om 9.00 uur klonk het startschot voor de dameswedstrijd en de thermometer stond op dat moment op -19. Het was koud onderweg en we hadden ons flink ingesmeerd met vitalis. Ondanks dat kwam ik toch thuis met een beetje bevroren wangen. De wedstrijd was 80 km en er waren veel valpartijen door het slechte ijs. Team CENNED had een score van 15 valpartijen met Laura als topscorer met 5 valpartijen. In de koers waren we scherp en misten we geen enkele kopgroep. Uiteindelijk kwam er niks weg en moesten we ons op gaan maken voor een sprint. Een goede uitslag zat er helaas niet in door een valpartij van Ankie en Laura in de laatste ronde.

Op vrijdag, de rustdag, zorgen we dat onze schaatsen weer scherp worden, ons materiaal weer goed is en de kleren weer schoon zijn. Ook hadden we Alida ingezet als masseur waardoor ons lichaam weer wat beter aanvoelde. Er werd even gefietst, geslapen, koffie gedronken en we hebben nog de omgeving verkend. Toen zat de rustdag er alweer op en konden we na het avondeten de wedstrijd weer voorbespreken.

Zaterdag 22 februari startte de wedstrijd om 11 uur. De wedstrijd ging over 40 kilometer, de temperatuur was gestegen tot net boven nul en de wind stak flink op. We vertrokken met windkracht 4, dat betekende dat het een waar slagveld ging worden. Nienke en Chantal zaten in het peloton en Ankie en Laura in de kopgroep. Na een valpartij van Ankie op het tegenwindse stuk kon ze niet meer terugkomen bij de kopgroep en moest Laura het alleen gaan doen. Zij reed een mooie wedstrijd en reed naar een 11e plaats. De andere dames finishten in het peloton.

Zondag 23 februari stonden we om 9.00 uur aan de start van de laatste wedstrijd. De finale van de natuurijs Grand Prix en er waren extra punten te verdienen. Het rondje was helaas ingekort van 12 kilometer naar 6 kilometer omdat we in verband met de lichte dooi niet meer onder de brug door konden. Ze hadden in het 6 km rondje net voor de brug een flink scherpe bocht gelegd dus we waren allemaal gespannen. We gingen van start voor 17 rondjes, wat ons bracht op een totaal van 100 km. Ik zat de eerste kopgroepjes mee, puur omdat ik dan voor in het peloton de bocht goed kon inschatten. Na heel wat vliegwerk door die haakse bocht waren we na 3 rondjes allemaal een beetje gewend aan de bocht. In ronde 4 zaten we goed van voren, we versnelden de bocht uit en we waren met een groep los. We zaten in een kopgroep van 13 rijders met daarbij maar liefst 3 CENNED rijders! Ankie, Nienke en ik waren vertegenwoordigd in de kopgroep en Laura zat in het peloton scherp aan het opletten. In de kopgroep draaiden we goed mee op kop en we probeerden als Team CENNED eerst Nienke en mij zoveel mogelijk in te zetten om Ankie fris te houden. Uiteindelijk moest ik na hard werken de wedstrijd staken na 12 rondes. Nienke moest de kopgroep ook laten gaan na een sterk optreden, en finishte nog knap in het peloton. De kopgroep met daarin nog 6 dames wist de voorsprong uit te bouwen naar ruim 4 minuten en Ankie sprintte naar een knappe tweede plaats! Een mooie beloning en afsluiting van het natuurijsseizoen met de ploeg.


Was Zweden wat ik er van verwacht had? Nee totaal niet. Het was nog veel meer. Het was genieten, afzien, koud, bijzonder en vooral heel gaaf om dit met mijn teamgenoten en Alida te mogen beleven. Als kroon op dit seizoen mag ik volgend jaar mijn opwachting gaan maken in het Topdivsieteam van CENNED ter vervanging van Laura. Mijn seizoen kon niet mooier eindigen dan deze fantastische week waarin ik weer heel veel heb morgen leren en ontzettend genoten heb.

Zaterdag is nog ter afsluiting de finalewedstrijd van de KPN Cup op onze thuisbaan in Leeuwarden. Komen jullie kijken?

Groetjes, Chantal

KPN Cup 13 Tilburg

Een verslag van Annemarie: Gisteravond stond in Tilburg voor mij de laatste marathon van dit seizoen op het programma. Het was de laatste doorstroom wedstrijd, dus ik mocht nog een keer bij de topdivisie mee doen. Ik had er zin in maar ik vond het ook wel een beetje spannend. Het zijn namelijk hele andere wedstrijden dan wij gewend zijn in de Belofte competitie.

Voor mij was het geen goede wedstrijd, de benen werkten vanaf het begin af aan niet mee en ik moest de strijd helaas al vroeg staken. Daar baalde ik wel van want ik had het seizoen graag anders afgesloten.

Ik kleedde mij snel om en ging terug naar de baan om bij Alida te polsen hoe het ging en de meiden aan te moedigen. En goed ging het! Laura zat bij een grote kopgroep van elf dames, waar de meeste ploegen vertegenwoordigd waren. Voor in het peloton waren Ankie en Maya goed aan het afstoppen. Na een aantal ronden kreeg Nienke het teken dat ze zich af moest laten zakken, waarna ze hard op kop reed voor de kopgroep. Doordat Nienke zo hard reed werd het gat naar het peloton gedicht en moest het peloton eerder af sprinten, maar de bel werd pas op het laatste moment aangekondigd. Ankie was nog aan het afstoppen en kwam daardoor op gesloten in het peloton. Maya kon nog wel de buitenkant nemen en reed een nette peloton sprint! Voor Nienke zat de wedstrijd er ook op, want zodra het peloton gefinisht is mag je de kopgroep niet meer helpen.

Met nog 5 ronden te gaan begonnen de overgebleven dames aan hun finale. Er was een kansrijke ontsnapping, echter werd deze met 1 ronde te gaan dicht gereden. Het ging dus een sprint worden, Laura zat op de goede plek en reed naar de 3e plaats! Hiermee pakte ze haar eerste podium op kunstijs. De meiden hebben allemaal erg goed gereden en dit was dan ook een hele mooie teamprestatie!

Vandaag mogen de meiden nog even nagenieten, want morgen vertrekken zij naar Lulea in Zweden voor de laatste natuurijs wedstrijden. Daar staan nog 3 KPN Grand Prix wedstrijden op het programma. Dit zal te volgen zijn via schaatsen.nl en de samenvattingen zijn te zien op nos.nl.

KPN Cup 12 Hoorn

Na inmiddels heel wat jaren mee te draaien in de topdivisie heb ik er al heel wat trainingsuren opzitten. Op de schaats, maar misschien nog wel meer op de fiets. Gedurende het schaatsseizoen staat zondag, de dag na de wedstrijd, in het teken van een herstel/duurrit op die fiets. Maar storm Ciara strooit vanmorgen roet in het eten. Code oranje met windstoten van 100 tot 130 km/u. Het lijkt dat er niks anders opzit dan toch maar de fiets op de tacx (hometrainer) te zetten en zo de benen het nodige herstel te geven. Maar in de loop van al die jaren heb ik een lichte afkeer ontwikkeld tegen deze vorm van training. Veel liever stap ik op de fiets voor een rondje in de frisse buitenlucht.

Hoe erg kun je opzien tegen drie kwartier doelloos trappen zonder enige vorm van afleiding. Ik duik mijn kledingkast in. Eerst maar een windvanger aan (thermoshirt met speciaal aan de voorkant een winddicht materiaal). Terwijl ik hem aantrek bedenk ik mij dat het enige wat ik zometeen eigenlijk niet wil is wind vangen. Ik pak mijn zwaarste fiets uit de schuur, voor wat echt wegligging en vol goede moed loop ik het tuinpad af. Ik besluit een rondje om Leeuwarden heen te maken. Een beetje tussen de bebouwing door dan zal het allemaal wel meevallen. Maar even later word ik gepakt door een windvlaag en kan ik nog net een stoeprandje ontwijken. Ik vervolg mijn weg, beducht op de volgende windstoot en speurend naar elk hobbeltje, paaltje, hekje of stoeprand. Het doet me denken aan het natuurijs van vorige week op de Weissensee, daar is hetzelfde vereist maar dan met scheuren. Na iets meer dan een uur rij ik het tuinpad weer op en constateer dat ik het niet eens aangedurfd heb om onderweg een slokje uit mijn bidon te nemen. Als kunstfietsen ooit nog eens Olympisch wordt dan ben ik in ieder geval voorbereid.

Dan naar de wedstrijd van gisteravond. Bij de voorbespreking geven we allemaal aan nog wat last te hebben van pijntjes. Ruggen kraken, voeten knellen en door werk en studie is het energielevel nog niet helemaal op peil. Maar vooral de trots overheerst van die mooie overwinning op de Alternatieve Elfstedentocht. We besluiten het in de wedstrijd even aan te kijken en gewoon lekker mee te rijden.

Gelijk vanaf de start knalt het peloton erin en is er van even aankijken geen spraken. Het is weer wennen om na elke 100m rechtdoor een bocht te moeten lopen en ook hier op kunstijs zitten een paar gaten in het ijs, dus is het opletten geblazen. Om beurten springen we mee met kopgroepjes en vooral Laura heeft het op de heupen. Dan valt het even stil en rijdt er heel stiekem een groepje weg. We zitten er niet bij en ik probeer de oversteek te maken. Helaas is het gat al te groot en kan in de aansluiting niet vinden. Dan doen Laura en Maya nog een poging, maar ook die strand even later. Het kopgroepje van 7 dames pakt een ronde voorsprong en wij maken ons op voor de pelotonsprint. Samen met Nienke zit ik met 7 rondjes te gaan mooi voorin maar we raken elkaar weer kwijt. Dan zie ik Laura langskomen en ook Maya sluit aan. De Cennedtrein schuift naar voren en we gaan er vol overtuiging in. Laura trekt hem aan en ik neem het even later van haar over. Het laatste wagonnetje is Maya die naar een mooie 5e plek in het peloton sprint. Met de 7 koplopers erbij eindigt ze dus op plek 13. Nienke, Laura en ik zitten verder van achter.

Volgende week mogen wij naar Tilburg toe, waarna we maandag richting Lulea vertrekken voor het vervolg van de Grandprix natuurijs wedstrijden.

Grand Prix 3 de Alternatieve Elfstedentocht

Woensdag 29 januari 2020.
Grand Prix 3 de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Door de ogen van de ploegleider.

Het is dinsdag. De dag voor de Alternatieve Elfstedentocht. Een dag die volledig in het teken staat van de voorbereiding. Voor de rijdsters met losfietsen, pannenkoeken eten, slapen, weer eten, schaatsen slijpen en wedstrijdbespreking. Voor de ploegleider met regelzaken zoals bidons, repen en gels tellen. Tape, bananen, smarties, tasjes, verrekijker en dergelijke klaarleggen. De spanning begint al iets op te lopen. Morgen is immers de allerbelangrijkste wedstrijd. De 200 km Alternatieve Elfstedentocht. Ik maak nog  een wandelingetje naar het grote prijswinnaarsbord waar mijn eigen naam ook 2x op staat. Wat zou het mooi zijn als daar morgen de naam van een CENNED rijdster bij op komt te staan.
Tijdens het avondeten komt een appje van Willem Hut. Er zijn verzorgingstenten weggewaaid. Ook onze verzorgingstent is keurig opgebouwd voordat het donker wordt. Masseur Willy en papa Willem spoeden zich naar het ijs. Lastig zoeken in het donker. Maar ze vinden onze tent. Kapotgewaaid en opgekruld over een wc hokje. Dat wordt morgen buiten staan. Ach de zon gaat schijnen en vroeger hadden we ook geen tenten.

Het is woensdag. Koersdag. Om 4.30 uur gaat de wekker. De start van de dames is om 7.30 uur. 200 km. Poeh dat is ver. In de voorbespreking hadden we Maya de rol van vooruitgeschoven pion gegeven. In de eerste 100 km met alle kopgroepen mee. Nienke, Ankie en Laura zouden dan in het begin hun krachten kunnen sparen. Beloftenrijdsters Annemarie en Chantal gingen voor hun eigen koers en mochten ongeveer 100 km meerijden. Chantal was in een eerdere wedstrijd al hard gevallen en als de hoofdpijn terugkwam was het stoppen.


Wat is het mooi als een plan uitkomt. Maya zat zoals afgesproken in alle kopgroepen en ook in wat uiteindelijk de definitieve kopgroep bleek te zijn. Maya was de perfecte blimsemafleider. Na ongeveer 120 km sprong Nienke samen met Demi van Benthem richting de kopgroep als vooruitgeschoven post en konden Ankie en Laura naar Nienke toe springen. Dankzij het beulswerk op kop van Nienke konden Laura en later ook Ankie aansluiten in de kopgroep. En daar zaten we dan met drie CENNED rijdsters in de kopgroep.

Wat doet een ploegleider in die tijd? Over het ijs van lus naar lus fietsen op mijn ATB met spijkerbanden. De voorsprong qua tijd aan de kopgroep doorgeven. Nienke naar achteren sturen om eerst Laura en vervolgens Ankie op te halen. Het klaarzetten van de bidons was ondertussen door papa Smit overgenomen. Nienke was nog nooit zo diep gegaan en moest de kopgroep en later ook het peloton laten gaan. Maar ze werd toch als 40e geklasseerd. Ondertussen was de voorsprong van de kopgroep van 5 minuten wat aan het teruglopen. Ankie hielt het tempo in de kopgroep hoog en er vielen steeds meer rijdsters af. Totdat de kopgroep brak en Laura voorin met 5 rijdsters overbleef. Het groepje van Ankie viel terug in het peloton waar Ankie nog mooi wat stoorzender werk kon verrichten. In de finale bleef Laura demarreren en kwam ze solo juichend over de streep. “Ik heb gewoon gewonnen” zei ze. Wel tien keer. En ik? Ik heb vol trots een traantje weggepinkt. Wat een geweldige teamprestatie. Ik ben beretrots op de CENNED meiden.

Johan Boef omschrijft het als volgt:
Het recht van de sterkste
Het is een monsterafstand, die 200 kilometer. Het is een afstand die scheidt, die pelotons doet verschrompelen, die zich in je spieren vastbijt en niet meer loslaat. Het is een afstand die het marathonschaatsen terugbrengt tot de kern, tot de strijd van man tegen man, tot een gevecht van vrouw tegen vrouw. En dan is die sport op z'n mooist. Als het ploegenspel is uitgespeeld, als het gevecht gaat om de sterkste, om de slimste, de taaiste, de wilskrachtigste. En hoe moeilijk is dat, als je rondrijdt in een kopgroep met de hardste rijders van dat moment. Wachten op de sprint? Vroeg in de finale al in de aanval? Frank Vreugdenhil deed het eerste, Laura van Ramshorst het tweede: het bewijs dat een vast recept niet bestaat. Maar beiden wonnen die wedstrijd die iedere marathonschaatser wil winnen. En het publiek? Zelfs het publiek was buiten adem van twee formidabele races. Dit was geen gewone marathon, dit was #meermarathon.

Donderdag 30 januari.
Nog een laatste dagje Weissensee. Bijkomen van alle inspanning, de euforie en alle aandacht voor Team CENNED. Op het grote prijswinnaarsbord wordt de naam van CENNED rijdster Laura van Ramshorst bijgeplakt.

Vrijdag 31 januari.
We rijden naar huis. Ik lever de bus weer in bij co-sponsor Stichting Phusis in Assen. Weekendje opruimen en de was doen. Over twee weken gaan we naar Zweden voor het vervolg van de natuurijscompetitie. Maar eerst op maandag gewoon weer aan het werk bij SportDrenthe.

Maandag 3 februari 2020. Alida Pasveer. Ploegleider team CENNED.

Weissensee deel 1

KPN Grand Prix 1 – AKM (60km)

Na een paar dagen wennen aan de omgeving, de omstandigheden en  ons oude vertrouwde huisje, mochten we donderdag eindelijk los! Ons Weissensee avontuur begon met het AKM. 60km koers over een rondje van 5km. Vanaf de start lag het tempo hoog en in de derde ronde ontstond de beslissende kopgroep. Een paar meiden reden weg en later sprongen er nog groepjes naartoe. Voor Cenned zat Ankie er goed bij. De rest van de ploeg stopte goed af in het peloton en sprong af en toe mee in groepjes. Ankie was ondertussen gevallen in de kopgroep en moest in haar eentje een groot gat weer dichtrijden. Dit lukte maar kostte wel veel energie. Al vlug werd de samenwerking in de kopgroep minder. Verschillende demarrages en grote tempoverschillen zorgden ervoor dat een aantal meiden niet meer goed konden volgen. Een groepje van drie reed weg en even leek de wedstrijd beslist. Gelukkig kwamen de achtervolgers, waaronder Ankie, weer terug en kon ze nog strijden om het podium. Het werd een eindsprint en Ankie sprintte naar plek 7. De rest van de ploeg finishte in het peloton.

KPN ONK (100km)

Dikke sneeuwbuien en een aantrekkende wind zorgden voor zwaar verminderd zicht bij de start van het ONK. Op het laatste moment werden de sportbrillen verwisseld voor skibrillen en stoven er zes Cenned dames de tent uit richting de start. De eerste paar kilometers verliepen rustig en waren we vooral bezig met het wegvegen van de sneeuwvlokken van onze brillen. Al vrij snel reed er een groepje van drie dames weg, maar binnen twee ronden werd deze weer teruggepakt waarna we barrage moesten maken voor het herenpeloton. Daarna barstte de koers los! Het tempo werd opgevoerd wat ervoor zorgde dat een groot deel van het peloton al los werd gereden. Nog steeds was het zicht matig en hierdoor was het lastig de scheuren te blijven ontwijken. De temperatuur steeg ondertussen naar boven nul en de toplaag van het ijs werd zachter en zachter. Er ontstond een kopgroep van zes dames, met opnieuw

Ankie daarin vertegenwoordigd. De meiden in de kopgroep namen vanaf het begin steeds harder over en uiteindelijk kostte dit Ankie de kop. Alles er uit gehaald, compleet leeg gestreden. In het peloton was inmiddels ook een slijtageslag aan de gang, van ons waren alleen Nienke en Laura nog over. Maya, Chantal en Annemarie reden in groepjes achter het peloton. Nienke haalde ook alles er uit, werd meerdere keren gelost uit het peloton maar vocht zich iedere keer weer terug. Ook Laura finishte in het peloton na een sterke koers waar ze vaak mee zat met groepjes die naar de kopgroep wilden springen.

KPN Grand Prix 2 (40km)

Voor de verandering scheen vandaag het zonnetje bij de start van de wedstrijd. Een kortere wedstrijd betekent vaak een hoog tempo vanaf de start. Maya had een zogeheten pikstart en kreeg als eerste het startschot, maar niet veel later reden Laura en Chantal met zijn tweeën al voorop in de demarrage. Veel demarrages zorgden voor een constant hoog tempo. Al onze dames reden alert voorin en zaten vaak mee in de kopgroepen. Helaas werd alles dichtgereden en eindigde de wedstrijd in een massasprint. Het was chaotisch, maar Ankie en Maya wisten elkaar goed te vinden. Laura had ook een goeie trein te pakken en sprintte ook voorin mee. Uiteindelijk sprintte Maya naar plek 9, Ankie naar plek 11 en Laura finishte als 12e. Nienke en Chantal eindigden in de buik van het peloton als 28e en 55e. Annemarie zat er ook wat beter in vandaag en kon tot de laatste ronde mee in het peloton, zij finishte net achter het peloton op plek 65.

KPN Cup 11 Amsterdam

Zaterdag stond voor de beloften de laatste wedstrijd van de KPN marathon cup op het programma.

Met een eerste plaats in het ploegenklassement en een tweede plaats voor mij in algemeen klassement hadden we dus wel wat te verdedigen. We zijn ons seizoen begonnen in Amsterdam en we mochten hem zaterdag hier ook afsluiten. Het was mooi weer en we waren allemaal gebrand om goed te rijden. Vanaf de start ontstonden er vele kopgroepen waar Annemarie en ik steeds vertegenwoordigd waren. Joëlle en Rixt waren constant voorin of halverwege het peloton te vinden. Tot 8 ronden waren er kopgroepen maar we moesten ons toch op gaan maken voor een sprint. Ik reed hierbij naar een 3e plek in de daguitslag en Rixt finishte net buiten de top 20 als 21e!

Annemarie werd 26 en Joëlle finishte als 45e. Hiermee wisten we de eerste plaats in het ploegenklassement veilig te stellen! Ook verstevigde ik mijn tweede plaats in het klassement waardoor we met een grote beker en een gave schaal naar huis mochten. We hebben genoten van een prachtig kunstijs , waarin we veel hebben geleerd. Onze wegen zullen voor de rest van het seizoen scheiden. Zo zullen Joëlle en Rixt nog regio noord oost wedstrijden rijden. Annemarie gaat naar de Weissensee en voor mij staan de Weissensee en Lulea nog op het schema. We gaan er nog een mooi seizoen van maken!

Na de mooie prestaties van onze beloften dames was het de beurt aan ons. We reden met z'n drieën, want Maya was helaas niet helemaal fit.
Na de voorbespreking en het inlopen was het gelukkig nog steeds droog. Tijdens onze eerste slagen op het ijs merkten we dat het mooi ijs was. Het was een hele bewegelijke wedstrijd. Vanaf de start reden de hele tijd groepen weg. Om de beurt zat er iemand van ons bij, maar veel meer dan 100 meter voorsprong kregen de groepen niet. Op een gegeven moment was er een breuk in het peloton. Ankie zat in de eerste groep en Laura en ik zijn er naartoe gereden.

Helaas bleef ook deze groep niet weg. Inmiddels zitten we al bijna in de finale, waar een groepje van 3 dames probeert weg te rijden. Ze krijgen een mooie voorsprong. Een voor een probeerden wat dames de oversteek te maken, waaronder Ankie. Helaas blijven alleen de eerste 3 dames weg en wordt de rest weer terug gepakt. We maakten ons op voor de eindsprint voor plek 4. Laura kon mooi binnendoor en reed naar een 9e plek toe! Ankie en ik zaten achter een valpartij in de laatste ronde, maar reden nog naar een 20e en 22e plek toe.
Op dit moment zitten we in de bus opweg naar de Weissensee om daar weer mooie wedstrijden te rijden. We houden jullie op de hoogte!

KPN Cup 10 - Groningen

Gisteren stond dan alweer de 10de cup wedstrijd op het programma. Dit keer op de thuisbaan van Nienke en ploegleider Alida.

Ook onder toeziend oog van sponsors klonk het startschot om 19.15 uur.

Gelijk vanaf begin van de koers waren er verschillende spelden prikjes. Maya was meteen alert en zat goed van voren en kon zo mooi mee springen met verschillende groepjes. Ankie, Nienke en Laura moesten een beetje inkomen maar kwamen er na een paar ronden ook doorheen. Om en om probeerden wij zoveel mogelijk mee te zitten met verschillende kopgroepen. Maya moest haar snelle start toch even bekopen en moest even herstellen in het peloton. Dit verliep goed want zo losten wij elkaar goed af. Laura sprong later in de wedstrijd veel mee met de kopgroepen, maar ook deze strandde en kwamen niet weg. Ook verschillende keren reden Ankie en Nienke van voren, maar ook deze groepjes redde het niet. Erg jammer dat het niet lukte om met een kopgroep weg te komen en het uiteindelijk toch weer een eindsprint werd. Helaas voor Laura viel zij met nog 10 rondjes te gaan over een andere dame heen. Einde wedstrijd. Maya kon haar weg goed vinden en kwam goed van voren te zitten. Maya sprintte naar een nette 11e plek en laat elke week zien dat ze steeds sterker wordt. Dit geeft vertrouwen naar de Weissensee toe na een lange periode van blessureleed! Ankie zat ook goed van voren maar kon dit helaas niet vasthouden. Nienke kwam ook niet helemaal naar voren. Toch kijken wij tevreden terug naar deze wedstrijd.

Nog 1 cup wedstrijd volgende week en dan vertrekken wij alweer naar de Weissensee!

KPN Cup 9 – Heerenveen

Gisteravond reden we voor de tweede keer dit seizoen een wedstrijd in Heerenveen. Leuk van zo’n wedstrijd in de ‘buurt’ is dat er veel sponsors, familie en vrienden langs de baan staan. Wederom was dit een doorstroomwedstrijd voor de beste 25 dames uit de beloftendivisie, waardoor we met Chantal en Annemarie erbij weer met 6 dames aan de start stonden.

Thialf is een relatief warme ijsbaan en tijdens onze warming-up werden we daar weer even aan herinnerd. De één na de ander doet zijn haarband af en gooit zijn trainingsjasje aan de kant. Het zweet staat al op onze voorhoofden voordat we goed en wel een rondje hebben geschaatst.

Toen we eenmaal van start waren werd het met de warmte niet veel beter. Maar veel tijd om erover na te denken hadden we niet. In een peloton van 88 dames was het goed opletten. Het ene moment ligt het tempo hoog en rijden we als één uitgerekt lint en vallen er hier daar gaatjes. Het andere moment staat ineens iedereen rechtop en schuift de hele boel weer in elkaar. Dit zorgt voor het nodige duw werk om niet op je voorganger te botsen.

Het was een levendige wedstrijd waarin veel aanvallen werden geplaatst. Als team zitten we attent voorin het peloton en springt er om beurten iemand van ons mee. De beloften dames Annemarie en Chantal hielen erg goed stand en zitten de hele tijd zo ergens halverwege het peloton. Ik vraag Annemarie hoe ze ervoor staat ergens halverwege de wedstrijd en ik hoor heel snel en met een lach op haar gezicht: “ja nu wel weer goed!” Een paar rondjes later gaat toch het kaarsje uit en moet ze de strijd staken. Er ontstond daarna een mooie kopgroep die wel kans van slagen leek te hebben met van ons Laura erbij. Helaas dachten niet alle dames in de kopgroep er zo over en waren ze daardoor de opgebouwde voorsprong snel weer kwijt. Met 20 rondjes te gaan maakte we ons klaar voor een massaspint. We vonden elkaar en raakte elkaar weer kwijt. Schoven naar links en naar recht. Maar helaas lukte het niet om ons voorin te positioneren. Chantal reed naar een zeer verdienstelijk 23e plek. Laura werd 25ste, Maya 28ste, Nienke 34ste, en Ankie 35ste.

Aanstaande dinsdagavond staan we weer met 6 dames aan de start op FlevOnice

1 januari 2020

Allereerst willen we iedereen een gelukkig, gezond, sportief en liefdevol 2020 wensen. Ons jaar begint elk jaar weer met de Nationale Kampioenschappen op kunstijs over 100 ronden. Dat betekent voor ons op oudejaarsavond vooral niet te veel oliebollen eten en op tijd naar bed, en zo ging dat ook dit jaar weer. Voor de warming-up wordt er heel wat afgekust en dan is het tijd om ons te gaan voorbereiden, want 2020 is dan voor ons ook echt begonnen.

Wij stonden dit NK weer met 6 Cenned dames aan de start doordat Annemarie en Chantal zich hadden geplaatst via de ranking van de beloftendames. We hadden allemaal veel zin en de wedstrijd werd goed voorbesproken. Dit is toch altijd lastig met een NK, we bespreken situaties door die kunnen ontstaan en hoe wij als ploeg gaan rijden. Om 16.00 uur klonk dan het startschot voor onze wedstrijd over 100 ronden. Het was vanaf het begin een snelle koers doordat er groepjes wegreden en dit werd gecontroleerd door het peloton. Ankie kwam vroeg in de wedstrijd hard ten val en moest de wedstrijd verlaten. Met een kapot pak, kapotte handschoenen en een kapot horloge had zij een flinke klap gemaakt. Het was een levendige koers waarin veel kopgroepen wegreden en waar wij als ploeg probeerden om vertegenwoordigd te zijn. Nienke reed een ontzettend attente en sterke koers en zat vaak

mee. Ook Laura was vaak voorin te vinden en zat goed in de koers. Na 50 rondjes moest Annemarie de koers verlaten en na 71 rondjes moest ook Chantal de wedstrijd staken. Een mooi resultaat voor de beloftendames in zo’n koers. Het tempo lag ontzettend hoog en werd goed gecontroleerd. Nienke, Maya en Laura moesten zich op gaan maken voor een sprint, dit resulteerde in een 34e , 27e en 15e plaats. Het is fijn dat Maya weer terug in koers is na een buikspierblessure en het was een mooi resultaat voor de dames.

Dit was nog maar het begin van 2020 en wij zijn klaar voor een mooi en sportief jaar!

Kpn cup 8 – Breda

In herfstweer, maar met bijna zomerse temperaturen zaten we deze week op de fiets. Dat is gek, aangezien ze momenteel op de radio continu zingen over een “witte kerst”. Niets daarvan, helaas. Daarentegen mochten wij afgelopen zaterdag, op de kortste dag van het jaar, met z’n allen los voor onze allerlaatste koers van 2019 in Breda!

Een hele spannende wedstrijd was het bij de Beloften Dames helaas niet. Vanaf het begin van de koers werden er meerdere pogingen gedaan om weg te rijden, waar onze dames steeds goed bij zaten, helaas kreeg geen enkele kopgroep de zege van het peloton. Alles werd meteen weer dicht gereden. Met nog tien ronden te gaan werd er een laatste poging gedaan, daarna maakten wij ons op voor de eindsprint. Chantal werd 5e waardoor ze nu een plekje in het klassement is gestegen, naar de tweede plaats. Annemarie werd 11e en is nu zeker van deelname aan de natuurijs wedstrijden. Joelle en Rixt reden allebei een sterke wedstrijd en waren goed voorin te zien, ze eindigden in het peloton en haalden daardoor ranking punten.

Na de beloften was het tijd voor de topdivisie. Na een paar weken waren we weer compleet, want ik mocht ook weer van start! Helaas heb ik een aantal wedstrijden moeten missen doordat ik tijdens de vierdaagse door een val een ingescheurde schuine buikspier heb opgelopen. Schaatsen hiermee bleek lastig, dus heb ik verplicht een rustperiode moeten inlassen. De klok tikt gewoon door, en gelukkig kon ik dus in Breda ook weer van start!

Voor mij was het dus vooral aftasten, wat kan ik al wel, wat kan ik nog niet? In ieder geval was ik al heel blij dat ik weer op het ijs stond in plaats van ernaast. De koers brak in ronde 1 al open met een grote kopgroep. Onze opdracht was dit keer anders dan normaal. Waar we normaal gesproken in iedere kopgroep vertegenwoordigd willen zijn, kregen we nu de opdracht mee om zuinig te rijden, vooral te profiteren, en niet zelf te veel energie verspillen. Deze kopgroep hadden we dus gemist. De eerste kopgroep was niet dé kopgroep en dus volgden er nog veel meer, de meeste keren lukte het ons wel om iemand voorin te hebben. Na ongeveer 35 ronden kwamen Laura en Ankie helaas ten val. Met een grote groep gingen ze de kussens in, precies op een moment dat er voor aan de koers hard gesnokt werd. Ik had het direct gezien en zat constant achterom te kijken of ze opstonden en of ze dichterbij kwamen. Uiteindelijk stuurde Alida mij naar achter en heb ik geprobeerd ze op gang te trekken om het peloton weer bij te halen. Van de groep die viel zijn er twee weer terug gekomen in het peloton, waaronder Laura! Ankie moest helaas de koers verlaten, en ik was ook klaar.

Toen Laura terugkwam in het peloton was Nienke daar om haar naar voren te rijden. Helaas reed precies op dit moment de beslissende kopgroep weg, en zaten we hier niet bij. Niks aan te doen. Met het rondebord op 10 sprintte het peloton af en finishte Laura op plek 6 en eindigde zo als 15^e. Nienke reed de wedstrijd ondanks niet-hele-goeie benen toch uit, en werd 41^e.

Zo, de laatste koers van 2019 is in de boeken! Nog anderhalve week tot onze volgende wedstrijd, het NK kunstijs op 1 januari in Enschede. Wie zien we daar?

KPN Cup 7 Utrecht - Hoolwerf Heiwerken Marathon

Gisteravond stonden we met de ploeg aan de start KPN Cup 7 in Utrecht. Deze wedstrijd werd gesponsord door één van onze sponsoren, Hoolwerf Heiwerken. Deze marathon wedstrijd was een doorstroomwedstrijd, dit houd in dat de 20 beste beloften dames mogen aansluiten bij het landelijk dames peloton en er dus geen beloften wedstrijd is.

Annemarie en ik (Chantal) hadden ons voor deze wedstrijd geplaatst waardoor wij bij de topdivisie mochten starten. Helaas kon Maya wegens haar buikspier blessure nog niet starten en zo stonden we met 5 Cenned dames aan de start voor een wedstrijd over 80 rondes. Tijdens het inlopen hadden we de wedstrijd al goed doorgenomen, het is toch altijd spannend om met zo’n groot peloton op het ijs te staan en vooral als beloften dames tussen de ‘grote’ dames. 

Na een goede warming-up en voorbespreking mochten we dan eindelijk het ijs op. Het ijs was door het vochtige weer niet optimaal en het werd dus al snel echt werkijs. Het tempo zat er goed in en al vroeg ontstonden er meerdere kopgroepen waar wij als ploeg vertegenwoordigd probeerden te zijn. Annemarie moest na 20 rondes de wedstrijd verlaten doordat ze te ver achterin zat waar er steeds groepjes van het peloton afbraken. Hierdoor verloor ze de aansluiting met het peloton, maar de ervaring van een eerste Topdivisie marathon heeft ze wel mooi op zak! Het tempo in de koers bleef hoog en er probeerden steeds kopgroepen weg te rijden, deze werden alleen steeds teruggehaald door het peloton.


Onderweg was er een premiesprint waar Laura nog een premie wist te bemachtigen. Ook was er een drie ronden klassement met het rondebord op 36 waar er 3 ronden lang punten werden vergeven. Het tempo werd tijdens deze tussensprints goed opgeschroefd. We zaten goed van voren . Ankie, Laura en Nienke wisselden elkaar af in de kopgroepen, alleen lukte het niet om met een kopgroep weg te blijven. Hierdoor moesten we ons gaan opmaken voor de sprint. Het tempo ging omhoog toen het rondebord op 7 kwam te staan en we probeerden allemaal om goed van voren te positioneren. Nienke kwam helaas vlak voor het einde te val en moest hierdoor de wedstrijd verlaten. Het lukte ons niet om stand te houden voorin en we finishten op plek 24, 25 en 43. Ik had mijn eerste topdivisie wedstrijd
uitgereden dus ik was blij dat dit gelukt was. De andere dames hadden op meer gehoopt en nemen de leerpuntjes weer mee naar volgende week. Dan starten we in Breda met hopelijk weer een volledige ploeg in zowel de topdivisie als de beloften divisie.

KPN cup 6 – Alkmaar

Na een wedstrijd loos weekend in verband met de Trachitol Trophy, mochten we gisteren weer los. Het decor van de 6e cupwedstrijd was dit keer Alkmaar. Eerst was het de beurt aan de beloften, die aan de start stonden van hun tweede wedstrijd van de week. Afgelopen dinsdag reden ze namelijk een wedstrijd in Biddinghuizen, die Chantal knap won!

Na goed herstel stonden we weer fris aan de start op de 400m baan in Noord-Holland. Het was een wedstrijd met meerdere kopgroepjes waarin onze ploeg altijd vertegenwoordigd was. Helaas kwam er niks weg en leken we op een massasprint af te gaan. Tot net over de helft van de koers iemand weg reed en in haar eentje een ronde voorsprong wist te pakken. Er werd dus twee ronden eerder afgesprint. Chantal won de sprint van het peloton en werd daarmee tweede in de daguitslag! Annemarie reed naar een 12e plek en daardoor mag ze samen met Chantal volgende week de doorstroomwedstrijd in Utrecht rijden. Joëlle en Rixt reden beide ook een sterke wedstrijd en waren veel voorin te zien! Ze finishten beide netjes in het peloton en pakten ranking punten.

Daarna was het de beurt aan Ankie, Laura en Nienke in de Topdivisie. Helaas kon Maya niet meedoen vanwege een blessure die ze tijdens de vierdaagse heeft opgelopen. Bij de beloften hadden we al gezien dat het ijs wat aansloeg en dat er op sommige plekken tegenwind was. Ingrediënten voor een zware wedstrijd. Na de voorbespreking en de warming-up maakten we ons klaar om het ijs op te gaan. Vanaf ronde 1 was het volle bak koers. De ene na de andere demarrage vond plaats. We probeerden er steeds met 1 van ons bij te zitten, maar helaas lukte dit niet elke keer. Ik voelde al vrij snel dat het een hele zware wedstrijd zou gaan worden voor mij, want het liep niet lekker. Toen ik Ankie tegen kwam zei ze ook dat het niet heel lekker liep. Later hoorde ik dat het bij Laura ook niet lekker liep. Desondanks probeerde ze we zoveel mogelijk met kopgroepen mee te springen. Voor mij was het na 54 ronden koers helaas einde wedstrijd. De andere meiden zaten nog wel goed in het peloton. Er reed een grote kopgroep weg. Laura probeerde met een groepje de oversteek te maken maar haalde het helaas net niet. Een paar ronden later had het peloton ook deze kopgroep weer tot de orde geroepen. Dit betekende dat het een massasprint zou worden. De wedstrijd was echt een slijtageslag geworden. Met 38 dames aan de finish eindigde Ankie en Laura op een 20 e en 22 e plek.

Het was helaas niet de beste wedstrijd van Team CENNED, maar snel vergeten en op naar volgende
week in Utrecht! Een doorstroomwedstrijd, wat betekent dat Annemarie en Chantal hier ook mogen
rijden. En hopelijk is Maya dan ook weer fit om mee te doen.

Groetjes, Nienke